De Tempel van Godpipo

Uitzicht

2012-01-28T20:00:00.001+01:00

Inmiddels was ze al drie dagen op het eiland. De eerste dag was alles nog spannend, nieuw en keek ze uit naar alles wat ze ging beleven. Toen wist ze nog niets van het eiland, maar dat duurde niet lang. Zoals iedereen kwam ze met de boot aan in die kleine haven. Schattige, bijna pittoreske huisjes stonden langs de kant van de kade waarmee ze de verwachting van een dorps, maar mooi uiterlijk leken in te vullen. Nu op de derde dag was het pittoreske en schattige wel volledig verdwenen. Er was niets schattig aan de huisjes langs de kade en ze begon te verlangen naar het moment dat ze weer terug naar de boot mocht.

Drie dagen geleden had ze de tekenen eigenlijk al moeten opmerken. De vliegen waren op de boot ook al aanwezig, maar iedereen zei tegen haar dat ze snel zouden verdwijnen. Dat ze alleen hier op de boot, op het meer last van vliegen hadden. Op het eiland zou ze heerlijk tot rust kunnen komen. Iedereen verzekerde het haar, zelfs de vliegen leken dit te bevestigen. Toen ze de eerste huisjes in de verst zag liggen trokken ze zich terug naar het wateroppervlakte waar ze vanaf gekomen waren. Niemand vond het ook vreemd dat het water bedekt was met die grote, zwarte vliegen en dat zorgde dat zij er verder niet over na hoefde te denken. Ze nam gewoon aan dat iedereen gelijk had en die huisjes waren vanuit de verte ook gewoon ontzettend schattig. Misschien zouden ze nu ook nog steeds heel schattig zijn vanuit de verte, al dacht ze niet dat ze ooit kon vergeten wat ze nu wist. Dit hele eiland had zijn glans verloren, al bestond die glans alleen maar in een folder van het reisbureau.

Ze liep naar het raam van haar hotelkamer en keek naar de haven in de verte. De huisjes stonden nog steeds naast de kade, het water zag zwart (van vliegen?) en de zon brandde onverbiddelijk op de hele omgeving. Niemand leek op straat te zijn, maar drie dagen geleden zag ze ook bijna niemand op straat toen ze aankwam. Bij nader inzien had dat ook verdacht moeten zijn, zo'n idyllisch eiland en niemand op straat om ervan te genieten. Dat er naast haar totaal geen toeristen op de boot waren, alleen een handjevol bemanning kwam haar nu pas als extra teken dat er iets mis was voor. Die bemanning zag er ook niet erg fris uit, bedacht ze zich nu. Maar ja, dat was allemaal achteraf de losse draadjes aan elkaar verbinden. Daar had ze nu niets meer aan, nu was ze op dit eiland en zat ze vast tot de boot weer kwam om haar op te halen. Ze keek weer naar buiten, al zag ze inmiddels niets meer van het uitzicht dat ze op de haven had. Het raam was weer bezaait met de dikke, zwarte vliegen die het eiland leken te bezitten. Hun grote zwarte lichaampjes zwermden over het raam waardoor ze de wereld buiten nog met vlagen kon zien. Het begon dus weer avond te worden, 's avonds waren de vliegen het ergste.

's Avonds mocht ze zelfs niet meer naar buiten gaan van de hoteleigenaar. Hij was de eerste die eerlijk tegen haar was. Zeker nadat hij de reden van haar komst, toerist, had gehoord. Hij kon niet geloven dat iemand het eiland waar hij woonde aanprees als idyllisch en gevuld met ongerept natuurschoon. Al moest hij wel toegeven dat het natuurschoon op het eiland inderdaad ongerept was, geen mens hield het lang uit op het eiland. Tenminste niet zolang je vier stenen muren om je heen had staan, in de buitenlucht zouden de vliegen je levend opvreten. "Niet letterlijk!" gooide hij er nog met een grimas achteraan, maar inmiddels geloofde ze best dat die zwermen mensen volledig opvraten. Niet dat ze het proefondervindelijk wilde ondergaan, de grote plak vliegen op haar hotelkamer-raam weerhielden haar van elk plan om naar buiten te gaan. Zelfs op de eerste dag was ze binnen gebleven toen ze ontdekte dat die vliegen in de avond massaal naar het eiland kwamen. Daar was ze de hoteleigenaar nog steeds dankbaar voor, dat hij het eerlijk verteld had en haar op het hart had gedrukt om voor drieën in het hotel te zijn. Hij was helemaal niet blij met haar komst, wat vreemd was aangezien ze de enige betalende bezoeker leek te zijn.

Buiten begon de schemering in te vallen. De zon zou nu half achter de horizon verdwenen zijn, misschien iets verder. De lucht was waarschijnlijk prachtig rood of fel-oranje gekleurd met vlammende wolken rond de zonneschijf, maar dat kon ze allemaal niet zien. Ze kon niet zien hoe in de huisjes, de pittoreske huisjes langs de kade voorzichtig de eerste lichten ontstoken werden. Hoe het weerschijnsel van de verlichte ramen op het meer eruit zouden zien of zelfs de laatste zonnestralen op het meer. Dat moest ze allemaal missen door haar uitzicht op de dikke, vette zwarte vliegen. Zij ontnamen niet alleen haar plezier op een leuke vakantie, maar zelfs haar uitzicht. Vermoeid, terwijl de avond net begonnen was, plofte ze neer in haar stoel en sloeg haar handen voor het gezicht. Zachtjes begon ze te huilen...

(wordt vervolgd)

Niet alles geloven

2011-12-14T17:33:00.002+01:00

Zoals elke ochtend deed ze de gordijnen open, eerst de linker en dan de rechter. Ze keek naar buiten, gewoon om te zien wat voor weer het was en omdat ze het altijd prettig vond om even de wereld te beschouwen zonder dat ze buiten geweest was. Het beloofde een zonnige dag te worden. De zon was al een beetje te zien achter het dak van de overburen, de lucht was grotendeels onbewolkt en een eenzame fietser trapte door de straat heen. "Ja, het gaat een mooie dag worden" dacht ze bij zichzelf.

Ze keek de fietser in de straat na en wierp een korte blik op hun tuin onder het raam. En plots zag ze hem daar staan, aan de rand van hun tuin. Een beetje verscholen achter de struik die bij de buren op de hoek van de tuin stond. Een man met een lange zwarte jas en een zwarte hoed op zijn hoofd. Ze voelde zijn blik op het slaapkamerraam rusten waarachter zij stond. Wat moest die vent daar? "Robert, kom eens kijken!" riep ze naar haar man in de badkamer. "Wat is er?" klonk vanachter de deur. "Wacht, een momentje. Even mijn gezicht afwassen.." Een beetje geïrriteerd, misschien wel licht paniekerig gooide ze er een "kom nu eens kijken!" uit. Haar man stormde gelijk de badkamer uit, plukken scheerschuim hingen nog aan zijn gezicht. Met de handdoek in zijn hand veegde hij de laatste resten weg. "Wat is er?!" Hij liep naar haar toe. "Kijk naar buiten, daar bij het hek van de buren. Bij die grote struik!" Ze wees naar buiten. Robert keek naar buiten. "Ik zie niet. Gewoon onze tuin en de tuin van de buren. Wat is er aan de hand?" Hij keek haar bezorgd aan. "Je klonk bijna in paniek!"

Ze keek weer naar buiten. De man in het zwart was verdwenen. De straat was verlaten, alleen de auto's van de buren geparkeerd langs de stoep. Ze keek de hele straat af, naar beide kanten, maar er liep ook niemand. "Zou hij achter de struik zitten?" vroeg ze zichzelf nog even af, maar wist dat dit ook onzin was. Zo groot was die struik ook weer niet en een grote vent in een zwarte jas zou ze echt wel zien. "Ik dacht dat ik een vent naar ons huis zag staren. Volgens mij ben ik nog niet helemaal wakker. Droom ik nog.." Robert lachte en gaf haar een kus op haar voorhoofd. "Ja, dat zal het zijn. Kom, we gaan ontbijten. Ik moet zo weer gaan werken." "Ja.." zei ze opgelucht. "Laten we dat gaan doen" en ze liepen gezamenlijk de trap af voor het ontbijt. De man in het zwart verdween langzaam naar een plekje diep in haar achterhoofd. Niet veel later zette ze haar man de deur uit, omdat hij dreigde te laat op haar werk te komen. Ontbijten met Robert was altijd erg gezellig, met z'n flauwe grappen en heerlijke boterhammen maar hij vergat altijd de tijd. Gelukkig had hij haar, kon ze hem op tijd de deur uitzetten.

Ze ruimde de ontbijtspullen op en dacht na over de rest van haar dag. Vandaag hoefde ze zelf niet te werken, dus ze kon lekker aanrommelen. Misschien eventjes naar de stad om wat te gaan windowshoppen.. Ze had op zich niets nodig, maar je weet nooit. Op de dagen dat ze gewoon voor niets naar de stad ging vond ze vaak iets leuks en verder had ze toch niets te doen. Behalve de afwas, waar ze gelijk maar aan begon. Was dat maar gedaan en had ze de rest van de dag haar handen vrij. Veel was het niet, slechts de ontbijtbordjes en de spullen van gisterenavond. Daar was ze zo mee klaar en terwijl ze het water in de gootsteen liet lopen keek ze weer naar buiten. En daar stond hij weer! Nu rechtstreeks voor haar keukenraam, op de stoep voor het gazon. Dezelfde zwarte jas, dezelfde zwarte hoed en nu kon ze zien dat hij rechtstreeks naar haar keek. Al kon ze zijn gezicht niet zien, die ging schuil onder de schaduw die de rand van zijn hoed trok. "Wat te F..." dacht ze en ondanks dat ze eigenlijk bang was vond ze dat ze die kerel best kon confronteren met zijn gedrag. Ze hield er niet van als onbekenden haar in de gaten houden. Maar ja, wie wel? Ze deed de kraan uit en liep naar de voordeur.

Kwaad, met een ruk, deed ze de voordeur open. Ze stormde naar buiten en wilde die kerel gelijk aanspreken. Onder het mom "wat moet je hier" maar er was helemaal niemand. Geen kerel, alleen dezelfde straat die ze altijd zag. De buurman van twee huizen verder kwam net naar buiten lopen, hij zwaaide. Even wist ze niet wat ze moest doen en zwaaide verstrooid terug. Ze keek de straat uit, niemand. Er liep ook niemand. "Ik kan toch niet meer dromen?" vroeg ze aan zichzelf af en liep weer naar binnen. Nu liet de man in het zwart haar niet meer los. Ze bleef eraan denken en de afwas liet ze maar staan voor vanavond. Eerst dit probleem oplossen. Wie was die vent en waarom observeerde hij haar? En nog belangrijker hoe kon hij zo snel verdwijnen als hij deed? Vragen waar ze het antwoord ook niet op wist. Ze besloot haar vriendin te bellen, misschien wist zei raad en anderzijds wilde ze ook liever niet meer alleen zijn. Ze voelde zich niet prettig.

Terwijl ze belde keek ze een beetje angstig uit het raam. Niemand te zien, alleen de straat die ze elke dag zag. Een auto reed voorbij en even later nog één. Haar vriendin nam niet op. "Verdomme!" vloekte ze zachtjes. Ze wilde niet thuisblijven, nu even niet. Ongedurig ging ze op de bank zitten en ze zat nog niet of de telefoon ging. Ze schrok, keek naar buiten (waar niets bijzonders te zien was) en nam op. "Hallo.." "Hooi, met Elsbeth! Ik zag dat je gebeld had!" Haar vriendin, opgelucht haalde ze adem. "Ja, sorry.." ging Elsbeth verder "ik was in de keuken en hoorde de telefoon te laat" "Ach, dat geeft toch niet" antwoordde ze terug. "Het was ook niet zo belangrijk, ik vroeg mij alleen af of je zin had om ergens koffie te gaan drinken. Ik heb geen zin om thuis te zijn.." "Ja, dat vind ik nu een goed plan!" hoorde ze aan de andere kant van de lijn. "Zal ik je over een uurtje oppikken? Kunnen we even ergens gaan roddelen over onze mannen!" Ze lachte: "Ja, dat is goed. Zie ik je over een uurtje." Ze hing op, een uurtje niets doen. Ze ging weer op de bank zitten en keek uit het raam. Nog steeds de normale straat, geen kerel met een zwarte jas en hoed. Enkele auto's en fietsers kwamen voorbij terwijl het uur verstreek.

Zoals gewoonlijk gingen ze naar de La Place in het centrum. Daar hadden ze de lekkerste appeltaart vond haar vriendin en op zich was ze het hier wel mee eens. Ze hadden een tafeltje aan het raam gekozen en keken naar buiten, naar de binnentuin onder hen. "Toch altijd mooi, die tuin" zei Elsbeth. Ze knikte terwijl ze een hap van haar taart nam. Haar vriendin wilde ook een hap nemen, maar zag dat ze een theelepeltje in plaats van vorkje gepakt had. Ze lachte en stak het stukje servies in de lucht. "Zo terug, even een vorkje pakken!" "Is goed, dan geniet ik even verder in stilte" en ze lachte naar haar vriendin. Ze keek hoe Elsbeth wegliep naar de bestekbak en draaide haar hoofd om de binnentuin weer te bekijken. Om even van de bloeiende planten te genieten. Ze schrok zich dood, daar stond die vent met zijn zwarte jas en hoed weer. Midden in de tuin, tussen de planten en struiken. En ze wist dat hij omhoog keek, naar haar keek. Ze rukte haar blik los van hem en keek naar haar vriendin die inmiddels terug kwam lopen. "Elsbeth..." begon ze en ze wees naar het raam. Elsbeth keek haar aan. "Wat is er? Je ziet helemaal wit, alsof je een geest gezien hebt." Ze schudde van nee. "Kijk even naar buiten, zie jij daar een vent in de tuin staan!" Elsbeth keek naar buiten: "ik zie niets.... maar dat kan ook helemaal niet, die tuin is afgesloten. Alleen bereikbaar voor het personeel." "Of zag je iemand van het personeel, een lekker vent?" zei Elsbeth plagerig. "Nee, nee, een vent in een lange zwarte jas" antwoordde ze. Haar vriendin keek haar aan en schudde nee.

Nadat ze het hele verhaal aan haar vriendin had verteld, wat twee bakken koffie koste om te vertellen voelde ze zich wat meer gerustgesteld. Haar vriendin dacht ook dat ze droomde, volgens haar kon je gewoon dingen zien terwijl je wakker was. En sliep ze de laatste tijd niet erg slecht! Iets wat ze had beaamd, ze sliep al enkele weken erg slecht. Volgens haar vriendin had ze gewoon last van waakdromen en moest ze even naar de dokter. Na de belofte dit te gaan doen liet haar vriendin haar achter in de La Place, ze moest nog even boodschappen doen had ze gezegd. Wat ook waar was, ze moest inderdaad nog boodschappen doen. Het eten wat ze gisteren in gedachten had voor vandaag had ze nu geen zin meer in. En daarbij zou boodschappen doen haar weer wat rust geven, gewoon iets basaal doen als boodschappen. Ze stond op, bracht het dienblad met de kopjes en schoteltjes naar de opruimband en liep naar buiten. De geluiden van de straat omringde haar, winkelend publiek liep langs haar heen en ze voegde zich in de massa. "Ja, het was gewoon een droom. Er is niets" sprak ze zichzelf toe en ze liep de winkelstraat verder in.

Even stopte ze bij haar favoriete kledingwinkel en keek in de etalage. Er hing niets leuks, een jurkje wat ze al eerder had gepast en afgekeurd had vanwege een lelijke pasvorm. Daarnaast een broek die haar smaak niet was en dingen ze nog te duur vond. Leuk voor de uitverkoop, maar niet om de volle prijs voor te betalen. Ze wilde verder lopen toen ze in de weerspiegeling weer die vent in het zwart zag. Zwarte jas, zwarte hoed en hij keek weer haar richting op. Hij stond aan de overkant van de straat. Met een bonzend hart draaide ze zich om, hij stond nu wel heel erg dichtbij. Ze moest hem nu makkelijk kunnen aanspreken, maar ze zag niemand toen ze zich omgedraaid had. Helemaal niemand, alleen het normale winkelende publiek. Wat voor een woensdagochtend natuurlijk nog niet echt veel was. Ze keek weer in de winkelruit, niets bijzonders. Precies dezelfde straat. "Ik droom, een hallucinatie..." sprak ze zichzelf streng toe: "als ik thuis ben gelijk de dokter bellen!" Ze had gelijk nergens meer zin in, ook niet in boodschappen doen maar aangezien ze dit nu eenmaal voorgenomen had liep ze gelijk door naar de supermarkt. In de etalageruiten keek ze niet meer.

In de supermarkt zag ze hem weer staan, bij de vleesafdeling. Enkel stond hij nu met zijn rug naar haar toe en ze stormde op hem af. Kwaad greep ze hem bij de schouder. "Wat moet je van mij!" schreeuwde ze hem toe, terwijl ze hem met een ruk omdraaide. Een oudere man staarde haar verschrikt aan. "Mevrouw! Wat doet u? Wat wilt u?" Hij viel bijna door haar bruuske gebaar. "Ik ken u helemaal niet!" Ze schrok en zag nu dat hij helemaal geen zwarte jas aanhad, alleen een lange bruine regenjas. Hij had niet eens een hoed. Wat was door haar heengegaan? "Neem mij niet kwalijk, meneer.." verontschuldigde ze zich. "Ja, dat is je geraaien ook" antwoordde de man kwaad en keerde terug naar het vlees dat hij aan het uitzoeken was. Ze liep weg, dit was echt niet goed. Ze kon beter naar huis gaan en de dokter gaan bellen.

En net voordat ze de winkel uitliep zag ze hem weer door het glas van de deuren heen. Hij stond overduidelijk in zijn lange zwarte jas en hoed op zijn hoofd haar aan te kijken vanaf de overkant van de straat. Nu had ze hem, nu zou ze weten wat hij van haar moest. Ze zou hem nu niet meer uit het oog verliezen en stormde naar buiten. De deuren gleden voor haar open en de man was nu duidelijk zichtbaar. Dit was haar kans en stormde op hem af zonder op of om te kijken. Achter haar hoorde ze iemand schreeuwen dat ze moest oppassen, maar ze lette niet op. Ze had alleen nog oog voor de man in het zwart. Naast haar hoorde ze luid piepende remmen, geluid van een motor en toen voelde ze haar benen onder zich wegslaan. Haar hoofd klapte op de voorruit, welke onder haar versplinterde. Haar arm schoot onder haar weg en tegen het dak van de auto. Ze voelde haar benen tegen de motorkap klappen, eroverheen schuiven en toen werd het zwart voor haar ogen. In de duisternis voelde ze haar lichaam keihard tegen de straat knallen en bleef liggen.

Ze wist niet hoe lang ze daar gelegen had toen ze haar ogen opende. Mensen stonden om haar heen en ze kon ze niet bewegen. Ze hoorde opgewonden stemmen. "Zo erg!" "Zag je haar gaan, ze stak zo maar over" "Ik kon er niets aan doen" Mensen stonden om haar heen, onrustig. "Is er al een ambulance gebeld?" Ze probeerde iets te zeggen, maar slechts een licht gereutel kwam over haar lippen. Ze keek naar de mensen om haar heen, vele keken geschrokken naar haar gehavende lichaam. Naar het bloed dat uit haar hoofd stroomde. Een enkeling keek of er al een ambulance of een dokter kwam en daarna weer snel naar haar. Uit het niets opende de groep mensen zich. "Een dokter.." ging door haar hoofd, maar de man in de zwarte jas kwam naar voren. Hij ging naast haar staan, ging door zijn knieën en stak zijn hand uit. Eindelijk kon ze zijn gezicht zien. Wit als perkament en ondanks zijn toch jeugdige uiterlijk zag hij eruit alsof hij ouder was dan de wereld om hen heen. Zijn ogen leeg, peilloze dieptes die alles zagen maar niets registreerden. Ze keek naar zijn uitgestoken hand. Met een zachte stem prak hij haar toe. "Ga je mee?" zei hij.

Een houten vloer

2011-12-05T15:35:00.001+01:00

"Kom maar binnen, we gaan beginnen!" Gedwee lopen we de ruimte binnen, meebrengen van bier en andere versnaperingen is geen probleem. Alleen eten schijnt niet op prijs gesteld te worden, maar aangezien niemand dat mee wil nemen is er ook niemand die bezwaar maakt. Een houten vloer ontsluit zich voor onze ogen, stoelen aan de linkerkant en vier microfoons met wat kleine effect-apparaten aan de rechterkant. We worden geacht plaats te nemen op de stoelen. We kiezen enkele stoelen op de tweede rij, dichtbij genoeg om alles te kunnen overzien maar toch te ver om direct geconfronteerd te worden met wat komen gaat.

Het licht is al gedimd, de microfoons staan als een los groepje weerstand te bieden aan de gang van zaken. Alsof ze willen zeggen dat ze zelfs in deze betrekkelijke duisternis hun aanwezigheid duidelijk kunnen maken. Het lukt ze verwonderlijk goed, zelfs de ouderwetse gitaar speaker op de achtergrond maakt zijn aanwezigheid uitstekend bekend. Al komt dit laatste doordat het op een verhoging is geplaatst, een extensie van de houten vloer waarop het geplaatst is. Meer mensen druppelen binnen, sommige met een bier in de hand. Anderen alleen gewapend met een jas en de zin om te beginnen. Het creëert een mooie gelegenheid om de rest van de ruimte te bekijken, maar er valt weinig te zien. De enige twee gedimde lampen op het podium laten zwarte gordijnen op de muren zien, overal waar ik kijk zijn de muren zwart. De golven van de gordijnen geven de ruimte een warme, misschien wel knusse sfeer. Alles is goed en de deur sluit om het laatste publiek binnen te laten. "Iedereen aanwezig?" klinkt er vanuit een verduisterde hoek. Niemand geeft antwoord.

De deur gaat nogmaals open, ditmaal om Keiji Haino binnen te laten. Zijn kleding reflecteert de gordijnen op de muren, ook zwart en loshangend. De zonnebril en zijn lange grijze haar maken zijn verschijning nog groter, grootst zoals de man uit Japan kan zijn. Hij neemt plaats op de grond, in kleermakerszit en klapt in zijn handen. De ceremonie, het concert is begonnen. Rustig begint hij woorden in de microfoon te spreken. In het Japans, het kan van alles zijn. Misschien scheld hij iedereen in het publiek uit, misschien verklaart hij iemand die wij niet zien de liefde. Ik weet het niet, ik spreek geen Japans. Ik versta geen Japans. Langzaam ontpopt hij zich tot zijn ware aard. Binnen tien minuten weet ik dat het materiaal waar demonen van gemaakt zijn bestaat uit geluid. Geluid dat je overspoeld, omklemt en doet grijpen naar adem. Keiji Haino is geen muzikant, Keiji Haino is een necromancer. Een hogepriester van de uitermate duistere kerk. Hij gromt, schreeuwt, manipuleert, vervormt zijn stem en zingt zoetgevooisd om iedereen in slaap te sussen. Geen zachte slaap met feërieke dromen, maar een duister avontuur waarbij je je ogen wijd opengesperd wil houden. Demonen zetten voet op de houten vloer, het geluid van hun voetstappen zet zich vast in onze lichamen. En altijd staat alleen Keiji Haino achter de microfoons, de hogepriester zonder altaar.

De golven van geluid, zijn schreeuwen, zijn stem. Alles dendert mijn gehoorgang binnen, motorfietsen die een levensgevaarlijke toer uitvoeren in ronde buizen. Geluid dat onder je huid kruipt en niet meer weg wil gaan. Het geluid neemt mij over, zegt dat ik van hem ben en alles om mij heen verdwijnt rond die man op het podium. Die man achter de vier microfoons en zijn kleine apparaten. Ik zoek naar occulte tekens op de grond (een pentagram was al genoeg) maar alleen een blank houten vloer strekt zich voor mij uit. Steeds verder en verder, terwijl de muren van geluid mij verder bedelven. Ik ben bezeten door de demonen die Keiji Haino opgeroepen heeft en laat het gebeuren. De ruimte is leeg, gevuld met de muren van geluid en de houten vloer. In het midden brult, schreeuwt, praat en gromt hij verder. En ik luister. Ik luister naar zijn stem, zijn ruis en zijn feedback. En opeens dringt het tot mij door! Hij roept geen demonen op, maar bezingt de afschrikwekkende schoonheid van de natuur. De monsterlijkheid waarmee wij de natuur behandelen en de manier waarop de natuur ingericht is. De demonen die hij oproept zijn niets meer dan de afgrijselijke gezichten van de Natuurgoden en -wezens.

Ik trek de gordijnen langs de muur om mij heen terwijl Keiji Haino mij verder meeneemt. Steeds dieper dringt het geluid mijn lichaam binnen, soms pijnlijk, soms prettig in de aanraking. Maar altijd is het vrijwillig, als de eerste stappen in een sadomasochistische relatie. Ik weet dat ik kan stoppen wanneer ik wil, maar ik wil niet stoppen. Ik wil doorgaan, doorgaan tot hij klaar is met ons allemaal. Ik dompel mijzelf nog verder onder in het geluid, de gelaagdheid die vanaf de houten vloer over mij uitgestort wordt. Het geluid is een onderdeel van mij geworden, het materiaal waar het gemaakt is blijkt mijn eigen vlees te zijn. Ik ben het geluid, zoals het geluid Keiji Haino is. Hij bespeelt iedereen met zijn stem, vanaf de houten vloer die ook zijn instrument is. De krankzinnigheid, de chaos en de vreselijke schoonheid van de natuur trekt in het geluid aan mij voor bij. Het trekt door mijn lichaam en laat striemen op mijn ziel achter. En dan is het weg, het geluid trekt zich terug naar de houten vloer. Naar de man die het allemaal produceert. Alsof hij het allemaal terugroept vanuit het publiek. Ik ben niet alleen, wij zijn met meerdere en allemaal hebben we hetzelfde meegemaakt.

Keiji Haino staat op, neemt een buiging en loopt weg. We applaudisseren, iets anders kunnen we niet doen en staan zelf ook op. We zijn iets rijker geworden, al hebben we misschien een klein beetje van onze ziel aan Keiji Haino meegegeven. Het was een louterende ervaring, misschien zelfs volledig religieus. We vertrekken met een gevoel van loutering en gewapend met een gehoorbeschadiging terug de buitenwereld in.

Japanse Noise zal voor mij nooit meer hetzelfde zijn, voor mij zal zelfs muziek nooit meer hetzelfde klinken. Ik zal de rest van mijn leven opzoek gaan naar de herontdekking van die houten vloer, al ben ik nu wel bang in het donker. Ik weet nu hoe de natuur er werkelijk uitziet, hoe de dingen die wij normaal gesproken niet kunnen zien eruit zien. Hij liet het mij allemaal zien op die houten vloer.

A Bit of Keiji Haino - live at SPS 4-12-2011

Disclaimer: Deze opname geeft geen goed beeld van de

totaal-ervaring die Keiji Haino brengt. Het is slechts een

korte registratie om een beeld te geven bij het geluid,

wat ook niet goed overkomt vanwege mij camera.

Verdrinken in spreeuwen

2011-11-30T17:41:00.001+01:00

Buiten zitten de bomen vol met vogels. Zwarte, kleine vogels die harder kwetteren dan ik mijn muziek kan zetten. Ik gooi een hand rijst naar ze, ongekookt zodat het verder kan komen. Maar ze reageren niet, het kwetteren gaat onverminderd door terwijl de rijst ongezien op het gras valt. Ik kijk een beetje somber naar de korreltjes in het gras. Misschien moet ik het gras onder water zetten, dan kan het gaan groeien en ik uitkijken over de mooie rijstvelden die je ook in het oosten ziet... Die gedachte verban ik gelijk weer uit mijn hoofd, rijstvelden.. Ik heb last van die vogels, van het constante gekwetter over mijn achtertuin. Het geluid dat ze maken als ze met hun vleugels slaan of alleen bewegen. Ik kan niet tegen het geluid van hun veren. En die nare zwarte kleur die ze hebben! Het zijn gewoon misselijkmakende wezens en ik wil ze weg hebben. uit mijn bomen. Weg uit de buurt van mijn tuin!

Alleen ben ik bang voor hun starende oogjes. De glimmende kraaloogjes, ze staren mij terwijl het maanlicht weerspiegeld in de bolling. Ik snap niet hoe ze het doen. Welke houding ik ook aanneem, hoe ik mijzelf went of keer altijd valt het maanlicht op die zwarte kraalogen en schijnt rechtstreeks in mijn ogen. Maar daar houden ze het niet bij, elke keer als ik ze aankijk beginnen ze te bewegen. Laten ze hun veren ruisen en ritselen. Als Duitsers die kuil graven op het strand en deze aan het einde van de dag niet willen dichtgooien. Bier dat doodslaat voordat je het op je tafeltje heb kunnen zetten. Ik voel dat ze mij uitlachen, elke keer weer. Zelfs als ik niet kijk. En volgens mij laten ze mijn koffie ook koud worden met die glinsterende ogen.

Ik werp nog een hand rijst naar ze. Dit keer een stuk harder, harder en hoger. Nu raak ik enkele van de onderste vogels en het gekwetter wordt nog harder. Enkele vliegen weg waardoor ik begin te juichen. Ik spring op en gooi nog een hand rijst. Weer hard genoeg om de onderste vogels te raken. Nu beginnen er meer weg te vliegen en al gauw is de lucht vergeven van de zwarte lichaampjes. Ik schrik van hun hoeveelheid als ze in één grote zwerm opvliegen. Hun ogen gericht op mij, nog steeds het maanlicht reflecterend alsof er niet gebeurt is.

"Wat heb ik gedaan?" denk ik nog terwijl de zwerm zich naar mij keert. Ik sta versteend in de deuropening. Ik weet niet meer wat ik kan doen als ik de eerste vogels van de zwerm mijn richting op zie komen, de rest van de zwarte wolk er dicht op. Enkele seconden later vliegen de eerste vogels langs mij heen naar binnen, vleugels slaan rakelings langs mijn oren en hoofd. Voor ik het weet ben ik omring door de vogellichamen, overal zijn vogels. De zwarte wolk heeft mij volledig omringt, misschien zelfs omklemd in een bizarre greep van miljoenen vogels. Ik laat het gebeuren, mijn ogen wijd opengesperd ondanks de randen en veren die erin slaan. Tranen stromen over mijn wangen, waar ze net zo snel weer gedroogd worden door de klapwiekende vleugels. De kreten van de vogels zijn inmiddels zo dichtbij dat ik ze niet eens meer kan horen. Ze zijn letterlijk onhoorbaar geworden en dat stemt mij voor een moment gelukkig. Ik voel de vleugels langs mij heen gaan, de vogels volgen allemaal de eerste die naar binnenvlogen en dan is het klaar.

Doodse stilte omringt mij. Om mij heen liggen enkele zwarte veren, kleine herinneringen aan de zwerm die net voorbij gevlogen was. Verder houdt alles zijn adem in, het bos is stil. Geen gekwetter meer, geen geruis van veren. Niets, behalve de normale geluiden van brekende takken en het geluid van een verre wolf. Ik kijk omhoog naar de bomen en zie niets dan kale takken. En daarachter de maan, bijna vol. De herinnering aan de schittering van het maanlicht in de ogen siddert door mijn hoofd. Ergens was het heel prachtig, maar zo ontzettend angstaanjagend. Ik ben blij dat het over is en dank de maan hiervoor. De maan zegt niets terug en kijkt alleen op mij neer door de takken van de bomen. Ik draai mij om, sluit de deur en loop door de gang naar de woonkamer.

Een zware zwarte golf komt mij tegemoet. Voor ik het weet is de gang overspoeld met vogels en hun lichamen. Het sleurt mij mee, trekt mij onder. De ogen zijn terug, die starende ogen gevuld met schitterend maanlicht. Ik schreeuw, maar mijn mond vult zich met veren en snavels. Als ik niet beter wist dacht ik dat er zelfs ogen bij zouden zitten. De zwarte golf van vogels slaat over mij heen, oorverdovend gekwetter echoot door de gang en trekt mij nog verder onder. Ik probeer boven te komen, maar mijn armen zijn zinloos in deze massa van te kleine lichamen. Ik zink weg en kan alleen nog maar denken: "Het zijn spreeuwen, doodgewone spreeuwen!"

Pupilloze ogen

2011-11-20T14:53:00.001+01:00

Op mistige dagen als deze haat ik de wereld meer dan normaal. Vanuit mijn keukenraam zie ik nog net het tuinhek en met een beetje geluk de eerste bomen verderop, maar vandaag zag ik geen van beide. Ik keek uit het raam en zag de eerste stappen van het grasveld en het pad dat naar het hek leidt. En daarna verdween alles in een witte kolkende massa, laag hangende bewolking in mijn tuin. Als de gedachten zwervend in mijn hoofd waarheid waren geworden in mijn tuin en ik haatte het. Ik wil het bos vrijelijk kunnen zijn. De bomenrijen, de struiken en soms een glimp van een dier dat erdoorheen wandelde. Mist maak mijn wereld nog kleiner dan deze al is en dwingt het mij naar buiten te gaan om de bomen te voelen. Soms zelf gerust te stellen, omdat zij de natte lucht voelen drukken op hun takken en stam. Vandaag was dit dwingende gevoel meer dan ooit aanwezig. De mist was dikker dan de groentesoep die ik gisteren at en die vond ik ook niet echt lekker. Ik moest naar buiten!

Gewapend met mijn jas en een paar stevige schoenen trok ik de voordeur achter mij dicht en trok de mistige wereld voor mij in. Langzaam lopend liep ik het tuinpad af, in de mist kraakte de tegels harder dan normaal en toch verroerde er zich niets. Op mijn voetstappen na was de wereld doodstil. Letterlijk doodstil, alsof de mist een giftige wolk was die alle levende wezens uitgemoord had. Ik legde mijn hand op het tuinhek. Nat en ijskoud. Piepend, ook harder dan normaal, ging het open. Het boeide mij niet, het geluid gaf aan dat er nog leven in het bos was. Dat de dieren niet alleen waren en ik nog geluid kon maken. Ik liet het hek extra hard dichtvallen om mijn aanwezigheid nog duidelijker te maken. Om de mist uit te dagen mij ook doodstil te laten zijn, iets wat ik bij voorbaat weigerde. Op mistige dagen word ik extra vastberaden, de wereld is te klein om mij op te sluiten. Ik wil niet leven, maar wel aanwezig zijn! Gewapend met deze gedachten liep ik verder het bos in. Ik hoefde niet ver om de eerste druipende bomen te ontmoeten. Mistflarden dwarrelde tussen de her en der verschijnende stammen door. De struiken trokken aan de flarden waardoor ze nog meer verspreidt raakte.

Een hooiwagen rende over een natte boomstam en verschool zich onder een grote struik die half over het hout hing. Waterdruppels hingen aan de bladeren en takken. Ik keek naar het rennende wezen, blijkbaar was ik niet de enige die nog in leven was in de witte, natte wereld. Om mij heen begonnen druppels te vallen, de stilte doorbrekend met het geluid van druppels die op natte bladeren en grond vallen. Dat kon er ook best bij. De hooiwagen was inmiddels helemaal verdwenen, mij achterlatend in de mist tussen de bomen. Druppels vielen op mijn hoofd, schouders en voor ik het wist begon ik ze door mijn jas te voelen. Gelukkig was het bos in de mist te prachtig om mij door het water te laten ontmoedigen. Ik dook dieper de misflarden in, de soep van gisterenavond was vergeten. De nattigheid die door mijn jas sijpelde was misschien vervelend, zelfs koud, maar ik was buiten. Buiten waar niets of niemand zich verroerde. Waar alleen het geluid van vallende druppels en krinkelende mistflarden de stilte doorbraken. Ik durfde eindelijk een keer te zeggen dat ik leefde en er gelukkig mee was.

Ik raakte de harde schors van een boom naast mij aan en deed net alsof ik kon voelen hoe het sap en voedingstoffen naar boven werd getransporteerd. Ik wist ook wel dat bomen in de herfst langzaam in winterslaap gaan en de sapstromen grotendeels tot stilstand komen, maar ik wilde gewoon doen alsof ik het leven kon voelen. Eventjes wilde ik leven, leven voelen en in leven blijven. Met die gedachte liep ik door. De mist zwierf voor mij uit. Soms dik als stapelwolken, soms kon ik twintig meter voor mij uitzien. De bomen in mijn directe omgeving tellen en de natte grond bekijken. Het bos bleef stil, hoe ver ik ook kwam. Het enige geluid waren de druppels die op de grond vielen, niets bewoog. Niets leefde en ergens voelde ik een kleine eenzaamheid die ik snel onderdrukte. Ik had geen zin in eenzaamheid, ik wilde genieten van deze mistige omgeving. Eigenlijk wilde ik gewoon elke keer nieuwe bomen zien opdoemen uit de mist. Eerst een vage schaduw tegen de witte achtergrond die langzaam de vorm en massa van een boom begon aan te nemen. De natte stammen voelen onder mijn handen en de druppels op mijn hoofd laten vallen. Al was dat laatste inmiddels erg vervelend aan het worden, de nattigheid begon steeds verder door te dringen op mijn huid. En het was koud, best wel koud.

Het werd ook tijd om terug te gaan. Mijn kleine moment van plezier en geluk was inmiddels verdwenen. Mijn gedachten begonnen weer de vormen van de mist aan te nemen. Donkere flarden die zwaar op mijn gemoed drukten en elk gevoel aan plezier verstopte onder hun dekenachtige armen. Het was de wereld zoals ik deze ken, leeg en gevuld met alles bedekkend niets. Ik draaide mij om en begon terug naar huis te lopen. De koude nattigheid deed mij rillen. Plotseling hoorde ik een geluid dat totaal niet op neervallende druppels leek. Het klonk als voetstappen en niet mijn eigen voetstappen. Een tak brak. Ik keek door de mist, in de hoop een glimp op te vangen van het wezen dat deze geluiden maakte. Het was duidelijk menselijk, een dier zou nooit met zoveel herrie door een bos wandelen. Zeker niet een mistig bos.

"Hallo!" riep ik, eigenlijk tegen beter weten in. Het kon eigenlijk wel van alles zijn, tegenwoordig komen er erg weinig mensen in het bos. Sinds ik er woon had ik één keer een ander persoon gezien en zij was verdwaald. Ze rende ook hard weg toen ze mij zag en daarna had ik niemand meer gezien. "Halloo.." riep ik iets voorzichtiger. Stilte antwoordde, alleen de voetstappen kwamen dichterbij. Het persoon, het wezen, wat het ook was kwam overduidelijk mijn richting op. Ik besloot te blijven staan. Wat had ik nu te verliezen? De druppels bleven vallen en de mist verhulde nog elke vorm in mijn buurt. Ik zag alleen enkele bomen en wat struiken eronder. De voetstappen kwamen langzaam dichterbij, alleen klopte het geluid niet meer. Ik dacht dat ze van schuin achter mij kwamen, maar nu klonken ze duidelijk van rechts. Ik keerde mij om naar die richting en probeerde door de mist te kijken. Niets, alleen een witte leegte. En de voetstappen kwamen weer uit een andere richting, linksachter mij dit keer. "Wat is dit?" dacht ik bij mijzelf. "Wat is dit?" Ik begon te denken dat de mist mij parten aan het spelen was, dat er helemaal niets in het bos was behalve bomen, struiken, ikzelf en de ene hooiwagen die ik eerder gezien heb. Ik kon beter gewoon naar huis gaan.

Precies op het moment dat ik mijn eerste stap nam verscheen hij. Recht voor mij. Hij doemde niet eens op uit de mist, opeens was hij daar. Hij was gekleed als een echte gentleman, een lange jas van een blauwe stof. Nette hoed op zijn hoofd en zwartleren handschoenen aan zijn handen. Er glinsterde druppeltjes op zijn jas en in zijn ogen. Zijn gezicht leek wel volledig gemaakt van haar, maar hij had gewoon een zware, donkerbruine baard. Erg veel baard, welke ook vol druppels hing. Ik keek in zijn ogen en zag hierin de leegte van de mist weerspiegeld. Hij had geen pupillen! Helemaal niets, het was net alsof hij blind was en toch zag. Het blauw van zijn irissen stak duidelijk af tegen zijn baardgroei. Ik schrok mij dood, nog nooit had ik iemand gezien die zonder pupillen de wereld zag. Ik kon het ook niet geloven, maar voor ik wat kon zeggen rende hij op mij af. Een glinstering in zijn hand, welke pijlsnel mijn richting opkwam. Hij stompte mij keihard in de buik. En toen nog een keer tegen mijn borst. Ik viel achterover. "Hee!" schreeuwde ik uit en knalde hard tegen de natte grond. Opeens voelde ik bloed in mijn mond, de metalige smaak van rood. Ik spuugde en begon te hoesten. Meer bloed sproeide uit mijn mond. Ik voelde aan mijn jas en zag dat mijn hand rood van het bloed was. Ik was neergestoken! "Waarom.." wilde ik de man vragen en keek omhoog, maar er kwam geen woord over mijn lippen. Meer een zacht gerochel terwijl de man genoegzaam toekeek hoe het leven uit mijn lichaam vloeide.

Ik stak mijn hand uit, welke hij met zijn rechtervoet wegschopte. Hij trapte nog een keer, deze keer keihard tegen mijn borst en het was over. Ik stierf, mijn doorboorde long klapte ineen en mijn hart besloot te stoppen. Duisternis en zwart omringde mij en ik was weg. Even later, ik weet eigenlijk niet hoeveel later.. werd ik wakker in volslagen duisternis. Zelfs met mijn ogen open was de duisternis compleet. Ik was volledig in verwarring, ik was gestorven en toch leefde ik. Waar was ik? En die gedachte deed licht verschijnen. Zacht rood licht dat als een klap op de tafel opsprong. Ik kon mijn omgeving zien, rotsen en een kale vlakte. Naast mij stond een ander figuur. Weer een persoon en instinctief dook ik ineen. Straks begon deze mij ook te steken, te schoppen uit het niets. "Wees niet bang." Een geruststellende stem, zwaar als de rotsen maar toch vriendelijk. "Je bent in de benedenwereld. Iedereen die door de man zonder pupillen wordt vermoord komt hier terecht." "De benedenwereld?" stamelde ik terwijl ik de figuur probeerde aan te kijken. Alleen lukte dit niet echt, ik kon mij niet focussen op zijn gezicht. Zijn lichaam, niets. Het was net alsof hij niet scherpgesteld was, een vage constant beweging op de achtergrond. "Ja, de benedenwereld" ging hij verder. "Je kan hier alleen maar wegkomen door weer vermoord te worden. Gelukkig zijn er mogelijkheden zat." Ik wist niets uit te brengen. Wat kon ik hier nog op zeggen...

Hij wees in de verte. "Kijk! Daar komt al een mogelijkheid aan. Succes." En weg was hij. Ik bleef achter op de vlakte en keek naar het monster dat hij aangewezen had. Tanden, klauwen en drie ogen kwamen aanrennen. Het stof vloog op waar het zijn klauwen en tanden in het rode zand plantte. Ik keek en keek, wat kon ik anders doen. Wegrennen had totaal geen zin. Dit groteske monster was sneller dan ik ooit zou kunnen zijn. Het zou mij inhalen voordat ik drie stappen gezet had. Ik hoefde ook niet lang na te denken over vluchten, voor ik het wist zat ik diep tussen de tanden. Ik voelde de kaken langzaam dichtslaan, tanden, klauwen zonken in mijn lichaam. "Vermoord mij niet" sprak ik zachtjes in zijn oor. "Ik wil niet meer leven!" Het rode stof dwarrelde naar de grond en vanuit mijn keukenraam zag ik de stilte terugkeren.

De aansteller

2011-11-13T00:36:00.001+01:00

"Aansteller!" Het eerste woord dat hij ooit tot mijn richtte was gelijk een waardeoordeel. Mijn eerste reactie was om kwaad terug te reageren, terug schelden en op mijn strepen gaan staan. Maar ik weerhield mij hiervan en begon mijn gangen terug te gaan die naar dit moment geleid hadden. Zijn oordeel heeft een grond, iets wat ik gedaan heb om hem tot dit oordeel te laten komen. En ik kon niets verzinnen, niets wat ik gedaan had kon mij bestempelen als een aansteller. In tegendeel juist, gezien de omstandigheden mocht de wereld (en hij dus ook) blij zijn dat ik mijzelf nog niet aan de wilgen had gehangen. Ze mogen best weten dat ik er vaak genoeg aan gedacht heb en zelfs nog steeds denkt, al is dat een ander verhaal.

De benaming aansteller wilde ik niet dragen, het paste niet bij mij. Niet nu en morgen waarschijnlijk ook niet. Ik deed wat iedereen in dezelfde situatie zou doen, ik ontstak in woede en gaf de ander een veeg uit de mantel. Die aansteller zou hij wel even gaan inslikken! Hard, diep en uitermate veel! Het werd een gevecht dat zijn weerga niet kende. Volgens mij hebben de buren het nor steeds over de ruzie die ik had met de enige persoon die ooit "aansteller" tegen mij geroepen had. Al ben ik hier niet helemaal zeker van, ik spreek mijn buren nooit en zie ze alleen wijzen wanneer ik voorbij kom lopen. Wijzen en heimelijk smoezen onder elkaar. Misschien zien zij mij ook als een aansteller, maar zij zeggen het nooit rechtstreeks in mijn gezicht. Dat durven ze helemaal niet, wat ook een goede zaak is. Ik wil er verder geen woorden meer aan vuil maken. Het moment kwam, ging en verdween achterin mijn herinneringen als een vies zakdoekje op een stoffige zolder. Inmiddels zijn mijn buren nog de enige personen die zich het voorval herinneren.

De dag erop sprak ik iemand die mij in vlak Russisch uitlegde dat zijn broer jonger was dan hij, maar toch ouder dan hem. Ik begreep niet wat hij zei, mijn Russisch is niet veel beter dan mijn Frans en zelfs dat begrijp ik niet. Ik zei hem dat ik zijn broer niet kende en ik geen idee had wat hij mij wilde vertellen. Waarop hij het nogmaals verteld, weer in hetzelfde platte Russisch dat ik niet verstond. Ik haalde mijn schouders op en negeerde hem verder door weg te lopen van deze scene. Hij schudde kwaad zijn vuist naar en foeterde in zijn (toch best mooie) taal. Ik haalde nogmaals mijn schouders op en deed alsof er vuiligheid onder mijn nagels zat terwijl ik verder liep door de straat. Pas toen ik de hoek omsloeg stopte hij met mij uitfoeteren. Of ik kon hem niet meer horen, maar ik denk dat hij gestopt was omdat ik uit het zich verdween. De straat lag leeg en ergens ook verlaten voor mij. Een gevoel van eenzaamheid bekroop mij langzaam. Het begon bij mijn benen, langzaam omhoog kruipend langs mijn knieën over mijn dijen omhoog naar mijn buik. Pas toen het bij mijn borstbeen was begon ik te rennen. Ik wilde dit niet, ik wilde die eenzaamheid niet. Dat gevoel moest verdwijnen en ik rende, rende tot ik niet meer kon. Ik rende langs huizen, mensen, bomen en allerhande pluimage dat ik door de snelheid niet meer kon benoemen.

Ik rende tot ik gewoon niet meer verder kon, tot ik een blinde muur raakte en toch nog wilde doorrennen. Met mijn hand leunen tegen de muur stond ik te hijgen als een pakpaard. Mijn hoofd hing tussen mijn schouders en mijn rug gebogen. Ik was wel moe, maar toch wilde ik doorrennen. Het gevoel van eenzaamheid had mijn hele borst overgenomen en hijgend rukte ik mijn overhemd open. Knoopjes schoten alle kanten op, de meeste tegen de muur. Ik hoorde ze wegschieten, tegen de muur springen en op de grond vallen. Eentje rolde terug richting mijn schoen, alsof het terug wilde naar zijn plaats op mijn overhemd. Ik negeerde het verder, sympathie voor levenloze objecten heb ik nooit gehad. Laat staan voor een knoopje van mijn overhemd. Zelfs het gevoel van eenzaamheid dat mij bekroop kon daar niets aan veranderen. Ik had andere zaken af te handelen, namelijk dat gevoel bestrijden. Hard bestrijden!

Met beide handen begon ik naar mijn borst te klauwen. Een nogal vreugdeloze poging om het gevoel van mij af te werpen, maar het enige wat ik opliep waren schrammen van mijn nagels. Ik moet hier even toevoegen dat ik tegenwoordig vrij weinig mijn nagels knip, omdat ik daar gewoon een hekel aan heb. Op het moment dat ik naar mijn borst klauwde waren mijn nagels vrij lang, lang genoeg om diepe schrammen in mijn vlees achter te laten. Sommige bloedde zelfs en hiervoor moest ik uiteindelijk een dokter bezoeken. Het ging ontsteken. Het gevoel raakte ik totaal niet kwijt, sterker nog het werd er nog erger van. De schrammen versterkte het gevoel van eenzaamheid nog meer, de pijn op mijn borst was een katalysator. Ik begon te huilen, hard te huilen en zakte tegen de muur naar de grond. Daar moest ik zeker enkele uren gelegen hebben voordat jij mij vond.

"Aansteller" was het eerste woord dat je tegen mij zei. Gelijk een waardeoordeel naar mijn hoofd gooien terwijl ik in mijn gevoel van eenzaamheid op de grond lag. Bloedend uit zelf veroorzaakte wonden. Mijn eerste reactie was ontiegelijk kwaad op je te worden, gewoon keihard terug te gaan schelden. Wie was jij om mij een aansteller te noemen, maar ik weerhield mij. Misschien had je gelijk, misschien was er iets in mijn houding waardoor jij mij een aansteller kon vinden. In de luttele seconden nadat je mij voor aansteller uitgemaakt had gingen al deze gedachten door mijn hoofd en ik kon niets bedenken waarom jij mij deze titel moest geven. Helemaal niets! Ik verdiende het niet om aansteller genoemd te worden en ontstak in een woede die nog lang zou aanhouden. Ik foeterde je helemaal uit en voelde mij opgelucht. Het was een opluchting om je de huid vol te schelden en daar wil ik je voor danken. Maar je was al weg, alleen het geluid dat je maakte bleef achter. "Aansteller" zei het.

Als de zwaluwen zingen

2011-11-02T14:50:00.000+01:00

Ikzat in de trein. Tegenover me zat de mooiste vrouw die ik ooit gezien had.Blonde lokken lang als de duisterste nacht, ogen zo diep als de sterrenhemel.Ik ging naast haar zitten en keek naar de ronding van haar gezicht. Langzaamschoof ze dichter naar me toe. De behoefte om haar te kussen stroomde mijngestel binnen. Ik voelde mijn mond richting haar lippen trekken. Haar lippenwachtte smachtend op de zachte aanraking van de mijne. Maar plots beroerde haarvingers mijn gezicht, mijn voortgang tot een halt roepend.

Ze zei tegen mij:
"Ik droomde dat ik jou was. Ik zat in de trein. Tegenover me zat demooiste man die ik ooit gezien had. Blonde lokken lang als de duisterste nacht,ogen zo diep als de sterrenhemel. Ik ging naast hem zitten en keek naar deronding van zijn gezicht. Langzaam schoof hij dichter naar me toe. De behoefteom hem te kussen stroomde mijn gestel binnen. Ik voelde mijn mond richting zijnlippen trekken. Zijn lippen wachtte smachtend op de zachte aanraking van demijne. Maar plots beroerde zijn vingers mijn gezicht, mijn voortgang tot eenhalt roepend."

Hij zei tegen mij:
"Ik droomde dat ik jou was. Ik zat in de trein. Tegenover me zat demooiste vrouw die ik ooit gezien had. Blonde lokken lang als de duisterstenacht, ogen zo diep als de sterrenhemel. Ik ging naast haar zitten en keek naarde ronding van haar gezicht. Langzaam schoof ze dichter naar me toe. Debehoefte om haar te kussen stroomde mijn gestel binnen. Ik voelde mijn mondrichting haar lippen trekken. Haar lippen wachtte smachtend op de zachteaanraking van de mijne. Maar plots beroerde haar vingers mijn lippen, mijnvoortgang tot een halt roepend."

Ze zei tegen mij:
"Ik droomde dat ik jou was. Ik zat in de trein. Tegenover me zat demooiste man die ik ooit gezien had. Blonde lokken lang als de duisterste nacht,ogen zo diep als de sterrenhemel. Ik ging naast hem zitten en keek naar deronding van zijn gezicht. Langzaam schoof hij dichter naar me toe. De behoefteom hem te kussen stroomde mijn gestel binnen. Ik voelde mijn mond richting zijnlippen trekken. Zijn lippen wachtte smachtend op de zachte aanraking van demijne. Maar plots beroerde zijn vingers mijn gezicht, mijn voortgang tot eenhalt roepend."

Hij zei tegen mij:
"Ik droomde dat ik jou was…..”

Was geschreven Godpipo, medio 2004

Krokodillenlerentasjes

2011-11-02T14:35:00.000+01:00

Ik pleeg tranen voor jullie.
Grote dikke tranen van smart en treurnis.
Maar de wereld draait door, draait door rond zijn as.

Ik pleeg mijn tranen voor een leeg publiek.
Iedereen kijkt naar de clown die zijn kunsten maakt.
Ballonnen vouwt en knijpt in zijn neus.
De grollen van een clown, leeg en zonder diepgang.

De maan schijnt op de bungelende tranen.
Maar er is niemand om ze te zien. Niemand die de
schittering ziet die over mijn wang rolt.
Als een verlaten kind valt ze op de koude grond.
Opgenomen als een welkome voeding voor het gras.

Planten hebben meer gevoel voor drama dan het
gezeten publiek. Niemand kijkt naar de tranen.
Tranen welke mijn lichaam verlaten uit smart voor
de mensheid. Niemand kan het iets schelen.

Ik laat mijn tranen los in de hoop dat iemand ze
zal zien. In de hoop dat iemand me de hand reikt en
het zilte nat van mijn wang kust. Maar de enige lippen
die mijn gezicht beroeren zijn van de koude wind.
Koud en guur waait hij door het publiek.

Mijn tranen pleeg ik voor mezelf. In stilte en alleen.
Ik verwacht geen doekje voor het huilen. Niemand kan
de verlaten ziel in het midden van de piste iets
schelen. Alleen de clown mag het publiek vermaken.

Met ballonnen en gekke fratsen.

Was geschreven Godpipo, medio 2004

Als mensen tegen je praten

2011-10-31T15:35:00.002+01:00

Gisterenmiddag sprak ik de boom en enkele wolven op mijn tocht door het bos. Niet dat ik echt in het bos was, aangezien ik de laatste paar dagen weinig behoefte lijk te hebben om naar buiten te gaan. Het gesprek ging, zoals je wel zal begrijpen, ook niet van harte. Ik was op een plek waar ik niet wilde wezen, waar ik helemaal niet was en ze stonden tegen mij te praten. Eigenlijk vind ik het altijd vervelend als iets of iemand tegen mij begint te praten. Er zijn maar weinig mensen bij wie ik niet het gevoel heb dat ze mijn gedachten verstoren, terwijl ik juist de gesprekken van mensen nodig heb om gedachten te vormen. Het is een paradox waar ik nog geen oplossing voor gevonden heb.

De boom en wolven konden mij ook geen solaas bieden. Ze spraken over de nacht, seks en het idee om liederen te zingen naar de maan. Over hoe de duisternis je beschermt tegen nieuwsgierige ogen terwijl je je daden uitvoert. En dan jezelf vinden in de armen van een vrouw, nat van het zwemmen in een beek diep in het bos. De keuze die je hebt, geef je toe of vecht je tegen de aanstalten om haar liefde te aanvaarden. Vecht je tegen de seks die ze je aanbied of die je denkt dat ze je aanbied. Wat doe je? Wat..? Ik haalde die middag mijn schouders op. Ik wist het niet en nog steeds weet ik het niet. Waarom moet ik over deze zaken nadenken, waarom moest ik perse die wolven spreken. Ik wilde met rust gelaten worden, zoals ik tegenwoordig alleen maar met rust gelaten wil worden. Niemand hoeft tegen mij te praten, ik praat ook niet tegen jou! Je woorden geven mij gedachten waar ik niet mee kan, waar ik niet over na wil denken. Ze geven mij ruis en chaos in mijn hoofd die ik niet kan handelen. Toch vertelde ik dit niet tegen de wolven, noch tegen de boom. Het gaat ze niets aan, het gaat niemand iets aan.

Ik verliet ze met de woorden dat ik erover na zou denken. Misschien dat ik er later nog op terug zou komen en rende terug naar mijn keuken. Het raam is de enige veilige plaats die ik op dit moment kan verzinnen. Daar kan ik het hele bos in de gaten houden en door het glas de gemoffelde gesprekken van mensen en bomen opvangen. De dieren wil ik negeren, die spreken alleen van onzin. Zaken die op televisie komen, dingen die ik niet wil zien en de uitsluiting van anderen op grond van onduidelijke redenen zoals de kleur van je huid of haar. Ik luister liever naar echte gesprekken, woorden die mensen tussen elkaar uitwisselen waar iemand iets over kan vinden. Observeren zonder daadwerkelijk deel te nemen aan het gesprek, zelfs zonder dat ze weten dat je er bent. Al wil ik niet zeggen dat ik ze bespioneer, ik ben daar gewoon aanwezig en als ze mij zien mogen ze het ook weten. Het is mijn keukenraam, ik mag daar staan zonder dat iemand er aanstoot aan hoeft te nemen. Dat weet iedereen, dat hoef ik zelfs de dieren niet te vertellen. Tegenwoordig sta ik dagelijks voor het raam, omdat ik dan niet naar buiten hoef te gaan.

En toch vind ik het vreemd als mensen opeens tegen mij beginnen te praten, zoals de wolven en de boom uit het niets tegen mij spraken. Ik begrijp hun gesprekken, hun woorden niet. Ze geven mij hoop, praten mij moed in en zeggen dat ik welkom ben bij het keukenraam. Mijn dromen, angsten en wensen passeren de revue. Zelfs de woorden die ik ooit gegeten heb kunnen voorbij komen. Ik begrijp het niet meer, dan hoor ik liever een verhaal over wolven die naar de maan zingen. Ook dat begrijp ik niet, maar dat komt doordat ik zelf niet kan zingen. De woorden van de mensen boezemen mij angst in. Ze geven mij gedachten dat ik erbij mag horen, bij iets waarvan ik niet weet hoe het werkt. Ik heb een hekel aan mensen... alleen maar omdat ik niet weet hoe mensen onderling werken. Het enige wat ik weet komt uit boeken en observaties. En in beide komt de mens er niet gunstig vanaf. De mens als wezen mag van mij verdwijnen, maar dan spreken ze mij op het persoonlijke vlak aan en weet ik het niet meer. Ze maken mij in verwarring, geven mij gedachten waarvan ik hoofdpijn krijg. Ik zeg dan dingen die ik niet herken van mijzelf. Openheid van zaken, eerlijkheid en toch probeer ik Frans te praten.

Vandaag zocht ik de wolven op, maar kon ze niet vinden. Ik zocht de boom op en zag dat hij was verhuisd. Nu ben ik weer alleen, terug bij mijn keukenraam en in de waas die ik gemaakt heb schrijf ik deze woorden. Ze zijn net zo vluchtig als mijn gedachten, zoals toen ik nadacht over de keuze die ik had met de vrouw in het bos. Ik voel nog steeds haar natte armen om mijn lichaam, haar ontblote borsten tegen mijn rug. De uitstraling van seks, terwijl ze tegen mij zei dat ze niets wilde. Ik voel nog steeds haar handen mij wegduwen, tevergeefs zoals altijd... Al die dingen voel ik en toch heb ik er geen gedachten bij. Ik schrijf het op het keukenraam, zodat iedereen kan lezen wat ik gedaan heb en toch is het over een uurtje helemaal verdwenen. Het is het leven, mijn leven en mijn gedachten. Als je weer tegen mij praat spreek ik Frans, maar als ik de wolven ooit kan terugvinden zeg ik: "Et si tu n'existais pas?

David Bade: een masterclass

2011-10-21T21:23:00.000+02:00

Afgelopen woensdag, zeg maar twee dagen geleden, was ik in de gelukkige gelegenheid om een masterclass van de Nederlandse kunstenaar David Bade in het Teylers museum te Haarlem. Normaal gesproken had ik nooit op een woensdag naar een masterclass kunnen gaan, maar aangezien ik vanwege mijn psychische gesteldheid gedwongen was thuis te zijn én vlakbij Haarlem woon was het een uitgelezen gelegenheid om naar buiten te gaan. Vooral uitgelezen omdat ik pas in de vroege middag van deze masterclass hoorde, ook weer via het internet en de keuze om te gaan niet makkelijk gemaakt werd (door mijzelf). Maar ik ging, uiteraard.

Ik zal niet zeggen: voor ik het wist stond ik in het Teylers. Dat is namelijk niet waar, ik mocht er een korte reis voor ondernemen. Dat ik ook even door Haarlem, de mooiste stad van Nederland, mocht wandelen laat ik maar even in het midden. Bij het Teylers was het mij even onduidelijk waar de masterclass gehouden zou worden, toch wist ik dit probleem snel te tackelen door het even te vragen. Een kaartje en wat informatie rijker liep ik naar de tweede verdieping waar een groep kinderen druk bezig waren een vel papier van vijftig meter vol te tekenen. De eerste resultaten hiervan waren al bij binnenkomst te zien. Een groot (zeg maar gerust het grootste) gedeelte hing van de balustrade naar beneden in de lobby van het museum. Erg grappig om te zien, maar daar kwamen we niet voor.

Op de eerste verdieping stond ik even te dralen, niet helemaal zeker of ik op de juiste plaats was terechtgekomen tot een dame van het Teylers museum mij de ruimte wees waar de masterclass van David Bade gehouden werd. Ik was op de juiste verdieping, de juiste plaats en hoefde alleen de deur door te stappen. Ondanks dat ik een kwartier te vroeg was bleek ik niet de enige aanwezige in de ruimte. Daarom zocht ik een mooi plaatsje helemaal voorin, op de eerste rij vlakbij het doek dat uitgestald stond. Enkele dames hadden hetzelfde idee opgevat en kwam naast mij zitten. David Bade was intussen druk bezig een fotopresentatie via zijn laptop te laten lopen, water drinken en een beetje rondlopen door de ruimte. Het zijn bezigheden die ook moeten gebeuren, al kwam het vooral doordat de masterclass nog niet begonnen was. Intussen stroomde de ruimte vol met mensen, de twee lege stoelen naast mij werden snel ingenomen en achter mij kwamen nog meer mensen zitten. Ik was niet de enige die (noodgedwongen) tijd had om hierbij aanwezig te zijn. En ondanks dat ik niets met het Teylers heb was ik plaatsvervangend blij dat deze masterclass goed bezocht werd. Het is altijd een risico om zoiets te ondernemen.

David Bade ging ook voortvarend aan de slag, een korte introductie van zichzelf en zijn werk en daarna gelijk het publiek betrekken in de masterclass. "Wat zijn de essenties van het tekenen?" En daar gingen we, alles wat vanuit het publiek gezegd werd deed David Bade op het grote uitgestalde doek. Golvende lijnen, een rechte lijn, cirkels, verschillende kleuren. Langzaam ontstond er een lijnenspel op het doek, gemaakt met een materiaal waarmee David Bade nooit gewerkt had (wasco-krijt). Langzamerhand werd het steeds interessanter, niet dat het in het begin niet interessant was... Maar doordat David Bade deze lijnen geheel spontaan op basis van woorden uit het publiek op het doek had gezet moest hij hier iets mee doen. Ook dit was hij niet gewoon, hij gaf aan zijn werken te maken vanuit een vooropgesteld plan. Een idee dat in zijn hoofd was ontstaan en waarbij hij een dwingende behoefte had iets mee te doen. Willekeurig beginnen aan een werk en dan de bezieling krijgen er iets mee te doen.. dat was andere koek.

Vanuit mijn eigen persoon bekeken is dit precies het tegenovergestelde. Ik begin juist zomaar ergens, zonder enig voorop gesteld plan en zet willekeurig lijnen op het papier die vanzelf een voorstelling gaan vormen. Maar naarmate David Bade verder ging mijn zijn uitleg over zijn manier van werken en het publiek verder betrok in het werk zelf begon er toch iets te ontstaan. Zoals hij het zelf noemde een grote droedel, maar wel iets waarmee hij verder kon werken. De manier waarop hij het publiek bij het werk betrok was erg grappig, vragen stellen, mensen direct aanspreken en vragen wat ze juiste met dat antwoord bedoelde. Uiteindelijk kwam hij lichtelijk vast te zitten met het werk zelf, het doek dat er voor hem opgesteld was en mochten we begrippen roepen die hij zou gaan tekenen. En toch kon hij ook op deze manier een inzicht geven in de manier waarop hij werkt. Iemand riep wat, in dit geval dat hij iets van Haarlem moest tekenen en de associatie van David Bade bij Haarlem was de honkbalvereniging. Gelijk mocht diegene even naar voren komen om model te staan als honkballer. Later werd hij nogmaals naar voren geroepen om toch nog even model te staan voor een andere houding, maar het werd wel duidelijk dat je voor bewegingen gerust gebruik kan maken van een model. De eigen herinnering werkt niet altijd.

Uiteindelijk werd een uitermate leerzame, maar vooral amusante middag. Een masterclass van een kunstenaar die zelf opgeleid was tot leraar en hier nog alle kenmerken van had. Het Teylers museum had hiermee geen beter begin van de masterclass "Campaign for Drawing" kunnen verzinnen. Dit weekend hebben ze nog twee kunstenaars op de rol staan. Hiermee sla ik Henk Schiffmacher even over, aangezien hij vandaag (vrijdag 21 oktober) de masterclass verzorgde. Zelf ben ik hier niet heen geweest, omdat de omstandigheden het niet toelieten. Maar morgen (zaterdag 22 oktober) geeft de Nederlandse meester (in mijn ogen) van de Klare Lijn en tevens een geweldige tekenaar Joost Veerkamp een masterclass. Dit is wel een kunstenaar waar je bij moet zijn, om zijn technieken te leren of gewoon te genieten van zijn manier van werken. En zondag (23 oktober) geeft Ans Markus haar masterclass, waarmee ze de rij van vier compleet maakt. Persoonlijk ben ik totaal niet gecharmeerd van het werk van haar, maar het hele idee van kunstenaars die een masterclass houden is gewoon geweldig. Geweldig om bij te zijn, mee te maken en vooral om inspiratie op te doen. Iedereen heeft een tekenaar of een creatief persoon in zich, ga naar zo'n masterclass en laat je inspireren. Laat je creativiteit uit je komen en maak je wereld een beetje mooier!

Volledig verdwaald

2011-10-14T20:45:00.002+02:00

Iemand klopte op de deur. Of iemand belde aan, dat weet ik eigenlijk niet meer. Ik vergeet de laatste tijd dat de bel niet werkt of juist nog wel, maar dat ik er niet meer op reageer. In ieder geval vond ik mijzelf terug bij de voordeur, pratend met iemand die er stond. "We komen een schilderij brengen!" zei hij op het moment dat ik mijn hoofd buiten de deur stak. Ik keek hem aan. Een man in een overal, blauw met een klein onleesbaar etiketje op de zak genaaid halverwege de deur en een geparkeerde vrachtwagen. En opeens wist ik het weer. Ze kwamen mijn schilderij brengen, twee weken geleden had ik deze besteld via het internet en nu was het zover.

De man liep terug naar de vrachtwagen waar een andere man uit de laadbak klom met twee grote, schilderijvormige kartonnen dozen in de hand. Hij wilde uit de laadbak klimmen met beide dozen, maar liet er hierdoor één vallen. Toevallig de kleinste. Schrik schoot om mijn hart, straks brak die idioot mijn schilderij. Vijfhonderd euro naar de klote omdat één of andere bezorggek geen idee heeft hoe je normaal met spullen omgaat. De eerste man had intussen de gevallen doos al opgeraapt. Het karton was helemaal opengescheurd langs de zijkant en de inhoud hing er half uit. Ik zag wel een schilderij, maar een totaal ander schilderij dan ik besteld had. Ik opende mijn mond om iets te zeggen, te zeggen dat ik dat niet besteld had toen de man zei: "Momentje hoor meneer! We moeten deze eerst even afleveren bij uw buren." En beide mannen verdwenen met een doos onder de arm in de steeg twee huizen verderop. Ik besloot uit pure nieuwsgierigheid even een blik te werpen. Wie zou er nog meer schilderijen laten afleveren?

Ik trok de deur achter mij dicht en liep langs het huis van de buren naar de steeg. De deur die normaal gesproken potdicht zit stond wagenwijd open. Ik keek naar binnen en zag een doodnormale betegelde steeg, de twee mannen stonden aan het eind te praten met een man. De dozen aan hun voeten, handen bovenop zodat ze niet vielen. Ik keek nog een keer goed en zag dat ze met mijn vader stonden te praten. "Mijn vader?! Woont mijn vader twee huizen verderop? Besteld mijn vader schilderijen?" Ik was helemaal verbluft. Mijn vader heb ik al meer als tien jaar niet gezien en ik was van plan dat zeker tot na het einde van zijn leven vol te houden. En nu blijkt die man gewoon twee huizen naast mij te wonen. Dat kon niet goed zijn! Ik kon mij alleen niet herinneren dat iemand pasgeleden verhuisd was en ik woonde hier toch al een tijdje. Ik was de laatste die hierheen verhuisde. Een vreemde situatie, maar aan de andere kant kon ik mij ook niet herinneren dat mijn bel stuk was of wanneer er iemand op mijn deur klopt.

In ieder geval wilde ik mijn vader niet zien. Zijn schilderijen, de schilderijen waren gelijk niet interessant meer. Ik besloot terug te gaan naar mijn eigen voordeur en de komst van de mannen af te wachten. Ze zouden zo mijn schilderij brengen en daar was ik wel heel benieuwd naar. Weer iets moois om aan de muur te hangen. Terwijl ik terugliep ontdekte ik alleen dat ik verdwaald was. Waar ik normaal gesproken mijn voordeur moest ontdekken zal een kale muur, een groot raam dat niet van mijn huis was en muur haaks op het geheel. Waar was mijn huis? Ik snapte het niet meer, dit was toch gewoon mijn buurtje? Ik woonde twee huizen naast de steeg en ik was alleen naar de steeg gelopen. Toch was de hele buurt anders. De steeg was nog gewoon op dezelfde plaats aanwezig, de vrachtwagen van de schilderijleveranciers stond er iets schuin voor op straat geparkeerd en daarnaast huizen. Maar mijn huis zat er niet bij, na de steeg zag de buurt er heel anders uit. Totaal niet de buurt waar ik woonde. Ik snapte het niet meer, ik was echt vedwaald. Twee huizen verderop verdwaald..

Er zat niets anders op dan te gaan lopen. Misschien was het aan de achterkant allemaal hetzelfde gebleven, was ik verder gelopen dan ik gedacht had en stond mijn huis gewoon verderop. Ik liep langs de muur, wierp een voorzichtige blik naar binnen bij het raam (zag alleen niets dan een doodnormaal interieur dat ik niet kende) en sloeg de hoek om. De buurt zag er nog steeds volledig onbekend uit. Een doodnormale straat met tuinen en kleine boompjes op straat om de parkeerplaatsen te markeren. Hier en daar een auto. Verderop een zijstraat die waarschijnlijk toegang gaf tot het gedeelte achter de huizen. Ik liep de straat verder in, veel anders kon ik niet doen. Ik was helemaal in vertwijfeling en nog veel erger. Straks stonden die schilderijmannen voor de deur en was ik niet aanwezig om het aan te nemen. Ik moest thuis zijn! Ik wilde weten hoe het schilderij eruit zag. Het gaf mijn pas wat extra snelheid en ik sloeg de hoek om. Dit gaf inderdaad toegang tot het achterste gedeelte van de huizen. Ik zag een voetpad lopen langs de schuren en schuttingen, wat allemaal aansloot op een groot groot stuk grasveld met bomen en struiken. Alleen leek het totaal niet op de vlakke velden die ik gewend was. Overal heuveltjes, struiken, bomen en vooral veel gras.

Waar was de buurt waar ik woonde? Alles wat ik rondom mij zag was totaal niet herkenbaar, het zag eruit als de landstreek waar ik woon maar niet waar mijn huis staat. Er zat niets anders op dan doorlopen, mijn eerdere plan om achterom te gaan uit te voeren. Ik keek wel waar de weg mij zou brengen, niet dat ik over een weg liep... Het gras golfde over de heuvels heen, ik liep om enkele struiken heen en naar een groepje bomen verderop. De achterzijde van de huizen liet ik niet uit mijn blikveld verdwijnen. Ik bleef zorgen dat ze aan mijn rechterhand en redelijk in de buurt bleven. Ik was al verdwaald in de buurt waar ik dacht te wonen, ik wilde niet ook nog verdwalen op een grasveld dat ik niet kende. Het duurde niet lang of ik had het groepje bomen bereikt en was eromheen gelopen.

Voor mij lag een hele grote boomstam op de grond. Een omgevallen boom, eigenlijk zo'n klimboom die ik wel eens in een bos heb gezien waar ik met mijn ouders heenging toen ik een kind was. Ik herinnerde mij de leuke momenten op zo'n boom nog goed (die herinneringen zaten wel goed) en glimlachte. Ik stapte om de boom heen en zag opeens de koe. Een hele gewone koe, zwart-wit zoals je veel in Nederland ziet. Ze keek naar mij terug, onaangedaan alsof er elke dag iemand voorbij kwam lopen. En bovenop de boomstam stond een andere koe. Een rode koe, net zo rood als de la vache que rie-koe. Alleen was deze koe echt, niet getekend en stond ze bovenop de boomstam. "What the f...." en ik begon naar mijn fotocamera te zoeken. Dit zou niemand geloven, iedereen zou mij volledig voor gek verklaren maar als ik een foto heb. Als ik toch een foto heb van een knalrode koe bovenop een boomstam! Dat zou echt geweldig zijn, maar ik vervloekte mij enkele seconden later. Uiteraard had ik mijn camera niet mee, ik had zelfs mijn telefoon niet mee. Alles lag nog thuis. Een foto van een koe op een boomstam zat er niet in.

Ik keek rond of iemand in de buurt was. Iemand die ik kon wijzen op die koe op de boomstam. Iemand, iedereen was goed. Gewoon een wildvreemde, als ik hem of haar maar kon wijzen op die koe op de boomstam. Maar er was uiteraard niemand, ik was helemaal alleen met deze twee koeien en alleen ik mocht het meemaken dat een koe op een boomstam staat. Ik draaide mij weer om naar de koeien en zag ze gebroederlijk naast elkaar staan. Alsof ze altijd zo gestaan hebben. De rode koe keek mij echt aan alsof ze wilde zeggen: "Je bent gestoord als je werkelijk denkt dat ik op die boomstam stond!" En ik zweer je dat ik haar stem ook echt in mijn hoofd hoorde. Ik durf er bijna vanuit te gaan dat de koe het werkelijk gezegd heeft, als ik haar bek niet zag bewegen. Een beetje herkauwen deed ze, meer ook niet. Alleen keek ze mij doordringend aan, echt heel doordringend. "Oke, je stond niet op die boomstam!" wierp ik haar toe en beende geïrriteerd weg. De koeien graasde verder en keken mij weer herkauwend na. Ik had ook wel iets beters te doen dan een discussie met een koe te voeren. Er was toch geen mens die mij zou geloven. Laat maar. Ik moest op tijd thuis zijn om het schilderij in ontvangst te nemen. Alleen waar was mijn huis? Ik begon te wensen dat ik broodkruimels gestrooid had toen ik mijn voordeur uitstapte..

Tradities, een nieuw begin

2011-10-13T22:52:00.002+02:00

Iedereen wil vooraan staan wanneer het begint. Mensen staan te dringen om maar gaan een glimp op te vangen. "Het moment is gekomen" gonst het daar de massa. "Nu gaat het gebeuren" Een gespannen verwachting trekt over ruggen, hier en daar ontstaat er kippenvel. Een dag om nooit te vergeten zal het worden, een moment waarbij iedereen weet waar hij was toen het gebeurde.

"Schiet eens op!" schreeuwt er iemand vanuit de massa. Geroezemoes klinkt er als een antwoord. Dan gebeurt er iets vooraan. Een voetstap, de massa dringt zich verder op. "Het gaat gebeuren, het gaat gebeuren!" horen we van voren naar achteren gonzen. Er verschijnt een figuur op de open plaats en de mensen dringen iets verder naar voren zonder de plaats zelf te betreden. Ze willen alles zien, maar geen deel uitmaken van het gebeuren zelf. De figuur ziet er triest uit. Zwarte kleding, handen geboden achter de rug. Haren door de war en een blik gericht op de grond. Hij loopt alsof dit zijn laatste dag is, alsof zijn dood de gebeurtenis van de dag moet zijn. De massa gruwelt van zijn aanblik, hij is de oorzaak dat ze hier zijn en hij zal hun dag moeten maken. De figuur loopt door tot hij de rode stip in het midden bereikt. Daar blijft hij staan en kijkt de massa voor hem aan. Zijn blik leeg, verschoten en eenzaam. Hij kijkt naar het toegestroomde publiek zonder hem te zien. Het publiek houdt de adem in. Het gaat gebeuren, nu gaat het gebeuren.

Een schot weerklinkt, de figuur zakt in. Zijn hoofd bebloed, rood en volledig open. De mensen helemaal vooraan hebben een goed zicht op zijn hersenen die onder het schedeldak zitten. Een kind begint te huilen en klampt zich vast aan zijn vaders been, maar hij wordt gedwongen te kijken. Dit mag niemand missen, dit is de gebeurtenis die iedereen moest zien. Hiervoor kwamen ze naar dit plein, naar deze plaats. Dit is waar het allemaal om draait. De figuur zakt verder ineen, valt als een zak aardappelen op de grond en om hem heen wordt de plas bloed groter. De straat onder hem kleurt rood, besmeurt zijn kleren en loopt weg door de geulen tussen de tegels. Het publiek smult ervan, ze willen meer. Maar wat kunnen ze hen nog geven wanneer de hersenen op straat gevallen zijn? En dan begint het allemaal opnieuw.

Een figuur verschijnt, schuifelt over de grond. Hij snikt, huilt zachtjes en kijkt naar de aanwezige mensen voor hem. In zijn gedachten blijft het malen dat hij geen deel wil uitmaken van de gebeurtenis, dat hij er niets mee te maken wil hebben. Maar de massa kan het niets schelen. Ze willen zijn dood zien, zijn leven beëindigd zien worden zodat hun leven verlicht kan worden met deze gebeurtenis. Hij schudt zijn hoofd terwijl hij verder loopt. "Waarom? Waarom?" Hij blijft huilen tot hij naast het lichaam in het midden staat. Zijn voeten in de plas bloed die uit het lichaam gestroomd is. "Waarom moest hij sterven? Wat is de zin van dit alles" Hij kijkt vragend het publiek aan, maar een antwoord komt er nooit. Of hij hoort het niet omdat het schot zijn laatste gedachten afsnijdt. Ook hij zakt naar de grond, zijn hoofd finaal aan flarden gescheurd. Bloed is op enkele mensen op de eerste rij gespat en ze smullen ervan. Slechts één vrouw keek weg toen hij neergeschoten werd, maar zodra het lichaam met een doffe plof op de grond is gevallen kijkt ze alweer uit naar de volgende die opgevoerd wordt.

De rest van de avond gaat het door, net zo lang tot de mannen op zijn of de schutters geen zin meer hebben. Dat wordt niet echt duidelijk. Het publiek maakt het niet uit. Hun levens zijn weer verlicht, de dood van vele heeft het leven van nog meer een betekenis gegeven. Ze hebben een gebeurtenis gekregen waar ze nog lang over kunnen praten. De eerste gaan naar huis, zacht pratend en niet lang nadien is het plein weer leeg. De mensen zijn naar hun huizen getrokken, de woning weer opgezocht. Vol geladen met de gebeurtenis, de gedachte aan wat ze hebben mogen aanschouwen. Morgen hebben ze iets te vertellen aan iedereen die er niet bij kon zijn. "Wat zullen zij jaloers zijn!" Het was een mooie avond en hier kunnen ze nog lang over praten.

Nadat de mensen vertrokken zijn beginnen de schoonmaakploegen aan hun taak. Eerst halen ze de lichamen weg, gooien ze in de gereedstaande vrachtwagen en beginnen met hoogdrukspuiten het bloed weg te spoelen. Het is gemakkelijk werk, de lichamen zijn licht omdat ze met vele handen zijn en het bloed is nog niet in de straatstenen gestold. Binnen het uur is het hele plein leeg en herinnert alleen de rode stip op de grond nog aan de gebeurtenis. De schoonmakers knikken tevreden. Het plein is schoon, klaar voor een nieuw begin. "Kom, we pakken een biertje" zegt iemand. Gezamenlijk lopen ze het plein af en laten het leeg achter. Vanuit de verte kijk ik toe hoe de stoet schoonmakers vertrekt, ik verlaat de donkere steeg waarin ik alles gadegeslagen heb niet. Volgende keer ben ik aan de beurt, volgend jaar zal ik eindelijk mogen sterven. Ik hoop dat het einde snel komt, voor een nieuw begin.

Vandaag doe ik dit..

2011-09-30T16:52:00.000+02:00

Je mag niet klagen, klagen is voor mensen die niet beter weten en denken dat de wereld een boosaardige plaats is waar niemand weet hoe je werkelijk van binnen bent. Je mag niet klagen, alleen de hele dag met je armen open staan om alles te ontvangen wat je eigenlijk helemaal niet wilde hebben. Klagen is voor mensen die dromen, maar deze niet waar durven te maken. Zoals dromen alleen weggelegd is voor mensen die weten waar ze voor staan en het woord klagen niet kennen. Je mag niet klagen, dat zei mijn moeder altijd. Ik klaag niet!

Toch huil ik dagelijks, voel ik de tranen over mijn wangen stromen wanneer ik tegen mijn eigen onvermogen aanloop. Niet dat er geen dingen zijn die ik niet kan doen, behalve raketwetenschapper worden omdat ik niets van wiskunde begrijp en er werkelijk geen meter interesse voor wil opbrengen. Maar toch denk ik dat er dingen zijn die ik niet kan doen. Zaken waarover ik wil klagen, maar niet doe waarna mijn tranen de woorden uitspreken. Het zijn zilte tranen, tranen die ik voel wanneer ik naar prachtige muziek luister. Muziek die mij ontroerd tot op het bot en mij verteld dat ik niet moet klagen. Niet klagen, zoals mijn moeder altijd zei.Vroeger luisterde ik naar de woorden van mijn moeder en klaagde ik niet, vandaag luister ik naar de muziek op de cd Seeljocht en klaag niet. Ik voelde de zilte tranen over mijn wangen lopen, de zee mijn voeten kussen en droomde van dingen die ik nooit zou bereiken. Toch zeg ik niet, niets meer dan ik gisteren vertelde.

Ik weet alleen niet wie er gisteren naar mij luisterde toen ik tegen mijn onvermogen om met mensen te converseren aanliep. Dat mijn houding, gedachten en uitdrukkingsloze kledingkeuze zorgt dat ik niet weet hoe ik met mensen moet praten. Hoe ik mij buitengesloten voel in een groep mensen en toch praat alsof ik erbij wil horen. Ik lach, praat en doe alsof ik het naar mij zin heb terwijl ik het niet begrijp. Zal ik je vertellen dat interactie en communicatie op sociaal vlak mij volledig vreemd zijn? Dat ik niets begrijp hoe je een gesprek aangaat met mensen en kan spreken over zaken als het weer, werk en de gebeurtenissen van gisteren? Ik denk dat jij mij weer niet zou begrijpen en mij aankijkt alsof ik uit zee gelopen ben. Een zee, zilterdan de tranen op mijn wangen en ver van jouw bed verwijderd. Daarom kijk ik alleen naar de massa, de mensen en laat ik het erbij zitten. De tranen op mijn wangen drogen vanzelf op, de gedachten doven ooit uit. En wanneer ik iedereen buitensluit tussen de vier muren hoef ik mijn onvermogen geen voeding te geven. Ik klaag niet. Ik klaag niet, zoals mijn moeder mij ooit vertelde.

Toch verlang ik ook naar de warmte van vreemden, soms... Op momenten dat mijn eenzaamheid boven komt drijven in een groep of zie hoe een ander contacten legt met mensen die ik ook wilde leren kennen. Soms voel ik mijn onvermogen knauwen in mijn been en stromen de tranen iets harder over mijn wangen. Dat zijn de momenten waarbij ik verlang naar de eeuwige stilte, de eeuwige rust van het niets. Dan zijn de muren om mij heen niet meer genoeg, dan wil ik weten wat er na mijn leven zal gebeuren. Maar ik klaag niet, klagen is voor mensen die het leven niet durven te leven. Ik veeg mijn tranen weg, laat mijn wangen opdrogen en vandaag doe ik dit..

Schep niet in mijn tuin!

2011-09-17T19:15:00.000+02:00

"Er was eens.." "Dat verhaal ken ik allang, vertel mij een ander!" Verongelijkt keek ik hem aan, het was precies weer hetzelfde liedje. Ik heb iets wat hij allang kent en voor ik überhaupt iets kan laten zien of vertellen wil hij iets anders. Zijn koortsige blik zwierf over mijn gezicht. "Ik ken geen ander verhaal" antwoordde ik en ik zag zijn gezicht vertrekken. Alsof ik hem probeerde in te smeren met uitwerpselen, zo kon hij altijd kijken maar deze keer liet ik mij niet vermurwen. Hij moest het er maar mee doen, iets anders ging ik het niet voorschotelen.

"Ik wil een ander verhaal horen, dan verzin je maar iets anders. Dit verhaal ken ik al en toen ik het voor het eerst hoorde vond ik het al een stompzinnig verhaal!" Zijn toon werd steeds zeurderiger, een klein dreinend kind dat geen snoepje mag en toch door blijft klagen in de hoop dat zijn moeder van gedachte zal veranderen. Hij keek er bijna smekend bij, smekend en vies. De gedachte dat hij onder gesmeerd werd met uitwerpselen bleef op zijn gezicht staan, al was op het dit moment nog op de achtergrond. De smekende ogen verdoezelde de trekken die zijn ongenoegen uitdrukte. Ik bleef hem aankijken, zonder nog langer iets te zeggen. "Ga je nog een verhaal vertellen?" begon hij op dezelfde zeurtoon. Ik negeerde hem en liep naar het raam.

"Moet je kijken! Er staat een vent in de achtertuin te scheppen!" Ik draaide mij van het raam naar hem om. Hij keek niet eens op. "Die staat daar al drie dagen. Hij heeft de voortuin al omgeschept..." Verschrikt keek ik weer naar buiten. "Wat?! En dat zeg je nu pas?" Ik keek nog een keer naar die kerel in de tuin. Het had gewoon een willekeurige buurman kunnen zijn, overhemd, opgestroopte mouwen en een beetje vieze blauwe spijkerbroek. Als hij niet met een schep in de achtertuin stond te spitten had ik hem geen tweede blik waardig gegund. "Die vent is echt zot!" en ik stormde de kamer uit. "En mijn verhaal dan?!" hoorde ik nog tegen mijn rug roepen, wat ik afkapte door de deur hard achter mij dicht te slaan en de gang in te lopen.

Mijn schaduw snelde mij vooruit in de gang, zonlicht vanuit het raam achter mij speelde met de kleuren op het tapijt. Ik besteedde aan beide geen aandacht. Ik was alleen maar bezig met die vent in de tuin. Met zijn schep en de kuilen die hij inmiddels in het gazon had gemaakt. Was die vent helemaal gestoord geworden? Ik snelde door de gang en sloeg de hoek op. Een nieuwe gang lag voor mij uitgestrekt, aan het einde een raam waar de zon doorheen scheen. Ik zag de lichtstralen op de grond een mooi vierkant vormen. "Krijg nou wat..." sprak ik zachtjes. Er moest hier een trap zijn, tenminste een kwartier geleden was ik hier naar boven gekomen om naar zijn kamer te gaan en nu lag er een gang voor mij alsof er nooit iets anders geweest was. Ik liep terug en keek de gang in waar ik vandaan kwam. Niets vreemds te zien, gewoon dezelfde gang waar ik net ook doorheen liep. Aan het einde een raam waar het zonlicht doorheen valt op het tapijt, spelend met de kleuren. Halverwege de gang de kamer waar hij in bed lag te wachten op zijn verhaal. "Zou ik teruggaan naar hem? Hem vragen waar de trap gebleven is?" Hij zou mij uitlachen, keihard uitlachen en de eerstkomende weken beschimpen dat ik niet eens een trap kon vinden. "Nee, ik zou het zelf wel uitzoeken."

Met die gedachte liep ik terug door de gang, langs zijn kamer en keek uit het raam. Gewoon de achtertuin en daar stond die vent nog steeds verwoed te scheppen in het gazon. Niets vreemds, ik zou die vent wel even de waarheid gaan zeggen. Niemand spit mijn gazon om! Ik draaide mij weer om, liep de gang door en sloeg de hoek om. Weer dezelfde gang voor mij, geen trap.. Alleen een raam en een andere gang aan het einde. Die gang had ik nog niet eerder gezien. Ik liep de gang in, een beetje voorzichtig omdat ik dacht dat het allemaal een hallucinatie was. Straks was de trap gewoon aanwezig, maar kon ik deze niet zien. Op dit moment geloofde ik alles, alleen toen ik op de plaats van de trap kwam.. Tenminste op de plaats waar de trap hoorde te beginnen ging de gang gewoon verder. Harde vloer met hetzelfde kleurige tapijt als overal. Ik liep naar het raam en keek naar buiten. De tuin, gewoon dezelfde tuin als altijd. Alleen een beetje anders, er was iets anders aan deze tuin. Het zag eruit als mijn tuin, maar ergens klopte het niet. Ik kon mijn vinger er niet opleggen, behalve dat het grasveld hier ook volledig omgespit was. Die vent was hier ook geweest!

Ik liep de volgende gang in, gewoon weer een gang met een deur halverwege. Die deur was ook nieuw, ik liep ernaar toe en probeerde de deurklink. Op slot. Ik probeerde het nogmaals. Nee, echt op slot. Ik bleef even staan voor de deur, draalde wat voordat ik verder zou gaan. Binnen hoorde ik een vaag gestommel, een voetstap of iets. Ik kon het niet goed horen en klopte aan. Er moest iemand zijn. Misschien kon deze persoon mij verder helpen, al bleef het vreemd dat hier een kamer was in een gang die ik niet kende. Maar wat kon mij het schelen. Het gestommel stopte onmiddellijk nadat ik aangeklopt had, doodse stilte. Ik klopte nogmaals aan, harder deze keer. Weer doodse stilte, geen vin werd verroerd. Voorzichtig legde ik mijn oor tegen de deur te luister. "BAM!" precies op de plaats waar ik mijn oor legde werd tegen de deur geslagen. Ik schrok mij rot en gaf een gil. "Hee, doe eens normaal! Doe eens open!" Stilte. Niets bewoog, niemand zei iets terug. Ik keek naar de deur, niet goed wetend wat te doen.

Er zat maar één ding op, ik liep verder de gang in en sloeg de volgende hoek om. Een trap naar boven, precies dezelfde trap als ik normaal gesproken in de gang bij de voordeur heb stond hier in de gang. Ik keek omhoog, weer een gang. Een zelfde gang als waarin ik stond, alleen met een trap. Ik liep gelaten naar boven, weinig andere keuze had ik. Teruggaan leverde niets op en die gangen was ik net doorgekomen. De enige weg was naar boven. En weer stond ik in een gang, deze keer twee deuren. Recht tegenover elkaar en beide potdicht. "Zal ik ze weer proberen.." schoot door mijn gedachten. Voordat ik er eigenlijk erg in had stond ik voor de eerste deur en duwde aan de deurklink. Ook op slot. De andere, hetzelfde verhaal. Ik liep maar door, proberen aan te kloppen had ik niet eens zin meer in. Ik zou het zelf wel uitzoeken. Weer een hoek. Weer een gang, alleen aan het einde van deze gang was een vierkant gat met een ladder naar beneden. Voorzichtig liep ik naar het gat alsof er demonen of monsters uit konden schieten. Wist ik veel, inmiddels was ik helemaal de klust kwijt. Ik wist niet eens meer waar ik in mijn eigen huis was en monster die uit een gat schieten... Waarom niet!

Het gat leidde naar een kamer met een aarden vloer. Veel kon ik daar beneden niet onderscheiden, gewoon een vloer met aarde erop en een lader die naar beneden leidde. Geen monster, geen demonen en verder stilte. Ik stapte de ladder op en liet mij trede voor trede naar beneden zakken. De aarden vloer was echt een aarden vloer. Ik stapte op de grond en hoorde niet de holle klank die ik verwacht had van een houten vloer met aarde erop. Meer een solide stamp. Aarde op de derde verdieping? Het werd steeds vreemder. Ik keek de kamer waar ik was rond. Het leek het meeste op een kelder zoals je onder veel oude huizen vind. In de hoek stonden enkele kartonnen dozen opgestapeld, een kast met erin wat verspreid gereedschap en een berg stoffige zooi. Duidelijk een opslag ruimte waar niet vaak iemand kwam. Ik liep naar de kast. Potjes schroeven, een hamer, een berg schroevendraaiers en oude papieren. Ik pakte het papier, niets dan lege blaadjes. In een doos verderop in de kast zaten vermolmde doeken gepropt en weer iets verderop stonden oude potten verf. Volgens mij stonden die er al zolang dat de verf hard geworden was in de pot, maar ik nam de proef niet op de som.

Aan het einde, een beetje verstopt achter de kast en enkele dozen ontwaarde ik een deur. Ik keek verder de kamer door, tegenover de kast vlak onder het plafond zat een klein raampje waar schimmig het zonlicht door naar binnen viel. Achter het glas kon ik gras zien wuiven. Gras op de derde verdieping? Of was dit alweer de tweede? Ik wist het niet meer, maakte ook niet uit. Gras is gras en een raam is een raam. Ik liep naar het raam, schoof enkel dozen waarvan ik dacht dat ze redelijk stevig waren dichterbij en stapte erop. De dozen waren inderdaad stevig of gevuld met dingen die stevig waren. Ik ging maar uit van het laatste, karton staat niet echt bekend dat het mijn gewicht kan dragen. Door op een doos te staan kon ik precies uit het raampje naar buiten kijken. Door de viezigheid en stof op het raam had ik een perfect uitzicht over de tuin. De tuin op grondniveau.. ik keek uit over het grasveld met het gras precies op ooghoogte. De kamer was echt een kelderruimte en dit raampje was niet meer dan een kelderraampje. Verderop in het gras zag ik die vent weer verwoed scheppen in mijn gazon. "Hee!" schreeuwde ik tegen het glas, tegen hem. En begonnen te bonken op het kleine raampje. "Hee! Kap daar eens mee!" schreeuwde ik nog een keer. De man gaf geen teken dat hij mij gehoord had. Hij bleef zijn schep in het gazon duwen en grote happen eruit scheppen. In een schijnbaar onvermoeibaar tempo ging hij door. Ik gaf een laatste klap op het raampje en sprong van de doos. "Boeken en tijdschriften" stond er in een vrouwelijk handschrift op geschreven. "Vreemd" dacht ik nog, maar besteedde er verder geen aandacht aan. Ik moest buiten zien te komen.

Ik keek om naar de trap omhoog, maar wist al dat die weg vruchteloos was. Daar zou ik niet naar buiten kunnen komen, ik kon alleen verder gaan. Verder door de deur achter die andere dozen, de deur achter de kast. Ik schoof de dozen opzij, allemaal gevuld met allerhande troep. Prulletjes vielen eruit toen een doos omviel en in een ander zag ik wat oud speelgoed en kleding. Ik trok mij er allemaal niets van aan, dat was van een later zorg. Later zou ik dat allemaal eens op mijn gemak gaan bekijken. Nu moest ik buiten zien te komen om die kerel eens goed de waarheid te zeggen. De dozen waren ook snel weggewerkt. Nu alleen de kast nog opzij zien te schuiven. Precies met het uiterste puntje stond deze tegen de deur aangeschoven zodat ik deze met geen mogelijkheid kon opentrekken. Ik duwde tegen de kast en tot mijn verwondering verschoof deze een klein stukje over de vloer. Met nog een harde duw was de deur helemaal vrij van dozen en kast. Ik trok aan de deurklink en opende de deur.

Even dacht ik dat deze ook op slot zou zitten. Hij gaf niet gelijk mee, even bleef hij vastgeplakt maar toen ik wat harder trok ging hij een klein stukje open. Mijn hart maakte een sprongetje, van schrik en ook van blijdschap. Ik trok harder aan de deur en met een luid gekraak ging de deur verder open. Weer een kamer, deze duisterder dan degene waar ik mij nu bevond. Deze kamer had geen raampje. Ik liep naar binnen en liet mijn ogen langzaam wennen aan het duister. In de schaduwen verscheen een kleine kamer, helemaal leeg op een lange paal met een bordje waarop "KM 63" geschilderd stond. Bovenop het bord zat een krijtwitte vogel. Een meeuw. "Kraaaa!" zei de vogel.

Volledig naakt

2011-09-02T16:59:00.000+02:00

Een man komt tegenover mij zitten in de trein. Tegenwoordig geen belangwekkende situatie meer, sinds de treinen korter dan de reis zelf zijn geworden moeten we allemaal een beetje inschuiven. Ik trek mijn benen wat dichter onder mij en groet hem met een vriendelijk hoofdknikje. Het is een hele normale man, zo'n echte forens die je in de spits vaker zit. Kort jasje, poloshirt met bovenste knoopje los, haar kortgeknipt in een zakelijk model. Gewoon iemand die ergens op kantoor werkt. Zijn aktetas wekt ook alle indruk dat hij op een kantoor werkt. Ik besteed geen verder aandacht meer aan hem en richt mijn blik naar buiten, dit te meer omdat mijn zogenaamde iPhone weer eens niet wil reageren. In mijzelf vervloek ik de wereld, het ding en iedereen om mij heen.

Langzaam rijdt de trein het station uit en begint de wereld buiten te veranderen van een willekeurig station in een wijds stadslandschap. De man tegenover mij buigt zich voorover en zegt "23!" Meer zegt hij niet en hij zakt weer terug in de rugleuning. Ik kijk hem verbaasd aan en mijn telefoon gaat over. "Onbekend nummer" lees ik op de display. Ik besluit maar op te nemen. "Ja, met Breedveld hier! Dit is werkelijk weer zo'n stuitend slecht geschreven onzin stuk van je!" Ik kijk verbaasd naar de man tegenover mij, maar hij kijkt mij niet meer aan. "Ik had je toch al gezegd dat je niet kan schrijven!" gaat de stem aan de andere kant van de lijn door. "Maar, meneer Breedveld..." val ik in. "Ik had u toch al gezegd dat uw mening mij geen ene meter kan schelen.." "Ja, dat had je inderdaad. Dus? Ik zou nog terugkomen op jouw slechtschrijverij, op jouw stuitend misbruik van woorden, op die geestelijk gehandicapte softenonkindjes die jij metaforen denkt te noemen."

Ik ben inmiddels meer dan verbaasd. Hoe komt deze kerel aan mijn nummer en waarom belt hij mij precies als ik in de trein zit. En dan nog precies op het moment dat een willekeurige vreemdeling het mythische getal 23 tegen mij uitspreekt zonder dat ik erom vroeg."Hee, mannetje! Zit je nu weer te schrijven terwijl je MIJ aan de lijn hebt?" "Je hebt wel een ontzettende lef!" De stem aan de andere kant van de lijn begon met elk woord harder te praten. "Meneer Breedveld, ik zit in de trein. Ik ben onderweg naar elders, schrijven doe ik alleen wanneer ik in alle eenzaamheid van mijn woonkamer ben..." Nee, mannetje... Slechte vakkenvuller in een supermarkt! Je zit gewoon weer een tekst te typen die pijn doet aan je ogen, die je hersenen week laat worden van de spelfouten en taalvervormingen. Fulminerende dwaas ben je!" wierp die Breedveld in voordat ik mijn verhaal kon afmaken. "Verhalen afmaken doe je maar in je eigen tijd!" Ik keek naar de telefoon in mijn hand. Dit moest een geintje zijn, een camera moest op mij gericht zijn. Dat moest! "Nee, mannetje. Het is geen geintje. Je bent de slechtste schrijver die over het net zwerft en dat moet gewoon gezegd worden. Ik zal je nu weer met rust laten. Ga maar lekker je "treinreis" voortzetten!" en hij hing zonder een woord van afscheid op.

Nogmaals wierp ik een blik op mijn telefoon. "Gesprek beëindigd" stond er te lezen. Ik keek de man tegenover mij verbaasd aan, hij glimlachte een beetje. Tenminste, in mijn verbazing dacht ik dit op zijn gezicht te lezen. Dat hij eerder "23" tegen mij gezegd had was ik inmiddels volledig vergeten. Ik was alles vergeten, dit moest een geintje zijn. Hoe kwam die man, die Breedveld, aan mijn telefoonnummer en waarom zou hij mij bellen? Mijn kritiek op zijn schrijverij had hij toch allang afgehandeld? Ik voelde mij opeens heel erg achtervolgd, zelfs de koeien in de wei waren verdacht. Ik keek naar ze terwijl de trein voorbij ze reed, nare beesten. Die zwarte-witte vlekken, de volledige naaktheid van die dieren. Even voelde ik een rilling over mijn rug gaan. Dit moest stoppen, alleen was de enige oplossing die ik kon bedenken helemaal stoppen met schrijven. Maar dat kan ik toch niet zomaar doen, dit is een vrije wereld. Ik zou het er maar ophouden dat dit het laatste was dat ik ooit van die vervelende man zou horen, gewoon zijn laatste wapenfeit. In zijn ogen zal ik wel een nobody zijn, een mannetje uit een onbekend niemandsland. Ik zou gewoon blijven schrijven!

De man tegenover mij boog zich weer naar mij toe. "23" zei hij "Ik zei 23, maar volgens mij hoorde je mij de eerste keer ook wel.." Daar had hij gelijk in, de eerste keer hoorde ik hem ook wel. Ik was het alleen even vergeten, maar nu was het weer luid en duidelijk in mijn geest aanwezig. Ik voelde mij volledig naakt.. naakter dan die koeien in de wei.

Tien seconden

2011-08-22T22:36:00.000+02:00

In de tien seconden tussen het vallen en het uiteindelijke neerkomen kunnen we het voelen. Het moment waarop we kunnen ervaren één te zijn met de spreekwoordelijke God, het onmetelijke waar we allemaal naar zoeken. Of het zijn stukjes papier die op de grond liggen, kleine vlekken voor onze ogen die de vallende mens bedriegen met zwaartekracht en ruimtelijke gedachten. De onmetelijkheid van die tien seconden moet het beginpunt van mijn leven zijn. Een sprong in het diepe in de hoop dat de val eeuwig zal duren. Langer dan engelen vallen wanneer de hemelpoorten zich geopend hebben om de bekrompenheid er eindelijk uit te laten, maar ik wil niemand voor het hoofd stoten. De godslastering is niet de weg die ik zoek, ik zoek naar die tien seconden die iemand zo poëtisch wist te beschrijven in beeld, film en woorden. Ik wil dat ook en dan vallen van het dak. Of aan de bomen gaan hangen om een doodsprong naar beneden te ondernemen, ongeacht het leven dat ik ermee kan verliezen. De onmetelijkheid van tien seconden... Het brengt tranen in mijn ogen.

Ik schreef de woorden eerst op een papier, waarna ik het verscheurde en door de kamer wierp. Ze dwarrelen naar de grond om een patroon te vormen dat ik niet kan lezen. Ik zie er gewone chaos in, rommel die de vloer bedekt. Toch voelden zij het moment tussen vallen en neerkomen, de uitgestrekte tien seconden waarbij er niets gebeurt. Waarbij alles op zijn plaats valt of ligt, waarbij je even waant naast je God te mogen zitten. Het enige moment waarop de wereld compleet is en je niet meer hoeft te zoeken. Ik kijk nu naar de snippers papier, naar de verscheurde woorden en voel woede in mij opkomen. Waarom mochten zij wel voelen wat ik mijzelf al die tijd onthoud?! Waarom? Ik schop ze door elkaar en zie sommige wederom opdwarrelen, wederom dat moment meemaken dat ik mijzelf niet kan geven. Al is het toch anders, het is niet dezelfde tien seconden terwijl ze toch vallen naar de grond. Het sterkt mij in de gedachte dat ik best aan een boom kan hangen, dat de sprong helemaal niet zo ver weg is. Ik hoef alleen naar buiten te lopen en de drempel over te gaan. Alleen een boom zoeken en Frank Zappa's muziek luisteren om terug te keren naar mijzelf.

Maar de snippers papier lijken mij uit te lachen. Ik had nooit geschreven over Frank Zappa, ik luisterde nooit naar Frank Zappa en kan daarmee niet terugkeren naar mijzelf. Mijn jeugd is vervlogen, vervallen zonder ooit de sprong gewaagd te hebben. Die woorden staan niet op het papier. Koortsachtig begin ik de snippers uit te zoeken, woorden bij elkaar leggend. Het moet er toch tussen staan. Ik had het eerder geschreven. Ik zal toch wel weten wat ik geschreven heb! Het moet er staan, maar hoe ik ook puzzel en zoek.. ik kan de woorden niet meer bij elkaar krijgen. Enkele losse flarden kan ik terugvinden. Een god hier, engelen daar en nergens een woord over het geloof. Maar ik geloofde ook nooit, ik heb een God nooit nodig gehad en zal het ook niet nodig hebben. Ik ben mijn eigen God en zie de God in alles wat in de tien seconden bestaat. Ik hoef alleen nog te vallen, alleen nog de sprong durven te wagen. Het staat in de snippers geschreven, dat weet ik zeker. Honderd procent zeker, ik heb het toch zelf geschreven.. Maar mijn gedachten zijn verscheurt en verworpen. Ik ben ze kwijt en de puzzel is niet meer op te lossen.

De tien seconden tussen vallen en het uiteindelijk neerkomen. Ik mis het, al heb ik het nog nooit meegemaakt. Ik mis de gebeurtenis die nog moet komen, de definitieve sprong in het diepe. Het moment waarop ik de boom loslaat en mij met de snippers laat meevoeren zoals ik mijn gedachten losliet. Ik mis het. Zal ik de tien seconden ooit nog zien, ooit nog meemaken? Ik kijk naar de grond en probeer de woorden te lezen. "Brood" "met bomen en aarde" Vreemd, als ik" Kleine gedachten, los en niet meer van mij. Ze liggen op de grond waarop ik ze heb laten vallen. Ik ben jaloers op ze en benijd ze tegelijkertijd ook niet. Het zijn mijn gedachten, maar dan verloren. Verloren voor eeuwig. Ik pak de stofzuiger om de snippers op te zuigen. Willoos verdwijnen ze in de slang en ik vergeet dat ik ze ooit gedacht heb. De grond is weer schoon en ik verlang naar mijn tien seconden. Morgen maak ik mijn sprong.. en ik laat de boom los.

Kikkers aan mijn voeten

2011-08-20T23:56:00.000+02:00

Buiten was niets meer te zien dan een grijze mist van regen. Een constante stroom die nu al uren aanhield. Ik zuchtte even diep, dat zou gaan boodschappen doen worden als ik niet heel snel mijn paraplu ging vinden. Ik keek nog even naar buiten, een klein glimpje hoop dat het misschien toch droog zal worden binnen aanzienlijke tijd... Maar die hoop werd door de grijze muur van regen die ik door het raam in de tuin zag vallen neergeslagen. Neergeslagen door de regen die het tuinhek verstopte in zijn troosteloosheid. Ik zuchtte nogmaals en ging op zoek naar die verdomde paraplu. Die boodschappen zouden zichzelf niet halen en ik kon er niemand toe aanzetten. Weer een nadeel van de eenzaamheid.

In de gang had ik al gekeken, daar was dat ding niet. Misschien nogmaals in de kast kijken. Tegenwoordig was die kast al een chaos van ongekende proporties geworden en het kon best dat de paraplu er ergens middenin lag. Ik had weinig hoop aangezien ik daar ook al gegraven had, maar ik moest wat. Al keek ik alleen nogmaals voor de vorm en wie weet... Misschien had ik eroverheen gekeken. Ik dook de chaos van de kast in en vond alleen dingen die ik niet wilde vinden. Een oude schoenendoos met helemaal niets erin, behalve de angst voor het donker en kleine dingen. Daaronder een prop papier waarvan ik niet eens wist dat ik die had en een paar schoenen die ik droeg toen ik groter was. Ik voelde de herinneringen aan de spullen in de kast terugkomen. Zo hard terugkomen dat ik wist dat de boodschappen vergeten zouden zijn als ik ze toeliet. Ik gooide alles terug op de stapels in de kast, waardoor sommige omvielen en nieuwe vreemdere stapels vormden, en smeet hem dicht. Hier was mijn paraplu niet. Dat kon nooit, ik deed mijn paraplu nooit in de kast.

Ik keek naar mijn voeten. Blote voeten, zoals ik altijd rondloop binnen, maar er was iets anders aan. Mijn linkervoet had een groene vlek bij mijn grote teen. Gewoon een groene vlek, alsof gras over mijn voet gesmeerd was. Ik bukte mij voorover en veegde mijn hand erover. Niets veranderde aan mijn voet, de vlek bleef maar toen zag ik ze. Kikkers, tientallen kikkers die in mijn gang zaten. Ze krioelden langs de plinten en deden pogingen de trap op te klimmen. Kleine groene kikkers, dezelfde groenheid als op mijn voet zat. Ik keek nogmaals naar mijn voet en zag dat de vlek oogjes had gekregen. Ogen en kleine pootjes. Als van een kikker. Hoe langer ik keek des te meer werd de groene vlek een kikker tot het van mijn voet afsprong en zich bij de rest voegde. Ik was helemaal verbaasd. Kikkers die uit mijn voet groeien? En al zoveel? Ik had niets gemerkt. Was ik dan zolang gepreoccupeerd geweest met de herinneringen die ik in de kast vond? Dat moest wel. En terwijl ik dit bedacht sprong er weer een kikker van mijn voet en van mijn ander zelfs twee.

Inmiddels gingen ze steeds sneller. Mijn hele voeten waren groen, bezaait met pootjes, ogen en halve kikkers. Om de vijf seconden kon ik een kikker zien ontstaan en voor ik het wist was de hele gang bezaait met die kleine, groene amfibieën. Ik kon mijn voeten niet eens meer zien. De kikkers konden geen kant meer op, ze zaten zelfs bovenop mijn voeten. Bovenop hun soortgenoten. En de aantallen bleven doorgroeien. Ik kon gewoon aan de ophoping aan mijn voeten zien dat er nog steeds kikkers groeide uit mijn voeten. Meer en meer. Even wist ik niet wat ik moest doen, maar ik kon niet in die zee van kikkers blijven staan. Ik tilde mijn linkervoet op, honderden kikkers vielen bovenop andere honderden kikkers en een groene voet met ogen en pootjes verscheen. Hier en daar kon ik nog een teen van mijzelf ontwaren, maar ik denk dat het gewoon een wensgedachte was. Ik draaide mij om op mijn andere voet, mijn eerste voet nog steeds boven de zee van kikkers. Het eerste probleem kwam al snel bij mij op, ik moest mijn voet neer gaan zetten. Ergens moest ik mijn voet neerzetten om de gang uit te lopen, maar overal waren kikkers. Ik kon mijn voet alleen bovenop kikkers zetten. Wilde ik dat wel? Maar ik zal weinig andere keuze.

Voorzichtig zette ik mijn voet in de zee van groene kikkers en drukte door. Zonder een geluid te geven zakte de massa in tot een bloederige pulp van kikkeringewanden, levende kikkers die probeerde weg te komen en mijn voet die probeerde hierop te staan. Ik voelde niets bij mijn voet. Niet de grond, niet de rood, groene pulp die om en onder mijn linkervoet was ontstaan, noch de kikkers die in paniek probeerde weg te vluchten. Helemaal niets. Dat sterkte mij om verder te gaan en tilde mijn rechtervoet op en zette deze plompverloren neer naast mijn linkervoet. De pulp nam alleen maar toe, maar als ik niet keek was het niet zo erg. Ik deed ook net alsof ik het gekraak en natte geluid van halfgewonde springende kikkers niet hoorde. Dat scheelde een heleboel en zo nam ik stap na stap de huiskamer in. Overal waren kikkers, overal waar ik keek. Zelfs de banken waren bezaait met groene kikkers. Ik kon geen kant op, het maakte toch niet meer uit. De boodschappen was ik inmiddels helemaal vergeten, de herinneringen in de kast waren niet meer dan dat geworden.

Ik kon alleen nog aan kikkers denken. Groene kikkers met hun korte voorpootjes, hun uitbollende ogen en die lange achterpoten. Hun kleine sprongetjes waarmee ze bovenop hun soortgenoten landen. De natte plofjes die ze maakten en het geluid van stervende kikkers onder mijn voeten. Ik kon mijn spoor door de kikkerzee niet eens meer zien, mijn bloederige voetstappen waren zodra ik mijn voet opgetild had weer ingenomen door nieuwe kikkers. Kikkers bovenop de bloederige pulp van kikkers en die gedachte maakte mij misselijk. Zo misselijk dat ik overgaf. Mijn ontbijt, mijn avondeten van gisteren en de herinneringen aan deze maaltijden. Alles kwam naar buiten en maakte de groene zee een kakofonie van kleuren. Schreeuwerig groen met geel en rode stukjes. Slijmdraden met bijna dezelfde kleur die meegenomen werd door die kleine groene beestjes. Ik kotste weer, het was mij teveel. Kikkers en kots, de bloederige voetstappen, de herinneringen en alles.. Het werd mij allemaal teveel en ik kotste. Ik kotste tot ik niets meer had. Alleen een klein beetje geel gal kwam nog naar buiten en verdween in de kikkerzee. En daar stond ik, te midden van miljarden kikkers. Helemaal leeggekotst en berooft van elke gedachte die ik maar kon hebben. Ik was eindelijk gelukkig, al had ik nog steeds geen boodschappen. Maar het regende toch nog steeds, ik wacht wel tot het over is.

Het oerwoud

2011-08-15T00:30:00.001+02:00

Langzaam verandert de kamer in een oerwoud. Een groene massa van bladeren, slingerende takken en felgekleurde bloemen. Het was bijna niet meer mogelijk om je voort te bewegen in de chaos van planten die in de kamer begon te ontstaan. De drukkende hitte maakte het ademen zelfs moeilijk. Hij kreeg het gevoel in een constante omhelzing te liggen van vele vrouwen tegelijkertijd, een liefdesverklaring waar hij niet om gevraagd had maar wel opgedrongen werd. Nog één diepe ademhaling en hij begon de tocht naar de andere kant van zijn kamer. Dwars door de planten en bloemen heen, de hitte neemt hij maar voor lief. Die beklemmende hitte kon hij toch niets aan doen.

Vlak voordat hij doorhad dat de kamer in een oerwoud begon te veranderen waren de ramen al verdwenen in de plantenmassa. Het idee om een raam open te zetten was allang onmogelijk geworden. Hij ging het niet eens meer proberen, al kwam het idee ook niet eens bij hem op. De eerste stap was de makkelijkste, daarna begon de werkelijke beproeving door het struikgewas en fel gekleurde bloemen. Hij snoof de eerste geur van de bloemen op, zwaar van nectar en de felle kleuren.Daar ging hij, de stevige stengels streelden zijn lichaam terwijl hij tussen de planten doorliep. Al snel ging het strelen over in een harde ranseling van takken, bloemen en de zware geuren die de bloemen verspreiden. Hier en daar hoorde hij een insect roepen, misschien een vogel. Het oerwoud begon op zijn schouders te drukken, de vochtige warmte kroop in zijn lichaam en geest. Hij wist zeker dat hij hier ergens zijn autosleutels had achtergelaten, als hij maar kon zien tussen de planten zou hij ze onmiddellijk vinden. Niet dat hij veel aan zijn sleutels had op dit moment, zijn auto was verder weg dan het dichtstbijzijnde hemellichaam en dat bevond zich niet eens in de kamer.

Hij ploegde door, duwde de stengels en takken ruw van zich af waarna ze hem hard in de rug sloegen nadat hij voorbij gegaan was. Een geritsel vlak bij zijn hoofd deed hem schrikken. Hij keek op en zag een gigantische kever over een stengel naar hem kijken. Loeren was eigenlijk een beter woord. Alhoewel hij geen ogen op het monsterlijke insect kon ontdekken wist hij zeker dat het hem zat aan te staren. Te kijken of hij eetbaar materiaal was, misschien had het beest zelfs al een plekje van zijn lichaam uitgekozen om in te gaan bijten. Hij zag het zomaar gebeuren. De kever zwaaide in zijn richting met lange voelsprieten, groenig uitgeslagen alsof er mos op vastgekleefd zat. Hij deinsde achteruit, weg van de kever. Weg van de gedachten die het beest bij hem opriep. Hij moest weg zien te komen uit deze jungle, weg uit zijn kamer. Gewoon weg zien te komen. De kever verdween in de massa van bladeren en liet zich niet meer zien. Maar inmiddels klonk van alle kanten geritsel en zag hij in zijn geestesoog overal grote kevers zitten die uit waren op zijn vlees. Op de smaak van zijn bloed en lichaam. Hij schreeuwde, hard.

Zijn schreeuw werd beantwoord met hetzelfde geritsel, alsof er niets veranderd was. Het kon ze niet schelen. Dit was hun jungle, hun terrein en hij mocht blij zijn dat hij zolang ongemoeid werd gelaten. De drukkende lucht leek nog zwaarder te worden, de begroeiing nog dichter. Hij strompelde voort door de bladeren en takken. Harder en venijniger sloegen de stengels op hem in als hij voorbij ging. Bladeren begonnen aan zijn gezicht te plakken doordat het zweet van zijn hoofd gutste. Op dit moment begon zijn angst vormen van blinde paniek aan te nemen. Weer schreeuwde hij, net zo lang tot zijn stem oversloeg en het constante geritsel even verstomde. Hij was aan de grond genageld door de plotselinge stilte. Dit was nog enger dan het geritsel dat sinds een half uur om hem heen geklonken had. Deze stilte wekte een verwachting, een verwachting waarin hij het onderspit moest delven. Hij keek voor zich, naar de bladeren en de kleurige bloemen die er in verspreid waren. En hij voelde de paniek in zijn keel omhoog komen. Hij wist dat hij het niet ging redden, de paniek zou hem overmeesteren.

Hij probeerde zich te vermannen, voort te bewegen maar de paniek bleef hem op de hielen zitten. Hij deed weer een stap. Sloeg de dichtstbijzijnde bladeren opzij, veegde een grote kever van zijn arm en vermorzelde een tak onder zijn voet. Met een luide krak brak de tak in tweeën en de paniek overviel hem zoals hij de kevers in zijn gedachten had zien doen. Het sprong op hem als een vraatzuchtig roofdier en liet hem blind door het gebladerte rennen. Takken sloegen in zijn gezicht, kleuren bedwelmden hem zonder dat hij ze zag. De lucht ging zwoegend door zijn longen en uiteindelijk viel hij keihard tegen de grond. Hijgend lag hij daar. Tussen takken, stengels, bladeren en onbeschrijfelijke dingen die hij geen naam wilde geven. De paniek had hem te pakken, hij was verloren. Hij kon net zo goed blijven liggen en zich oprollen tot een bal. De val had een kleine opening gemaakt in de bladermassa en hij zag kans zijn benen zover op te trekken dat hij zijn armen eromheen kon slaan. Hij kroop verder ineen, zijn hoofd tussen zijn armen tot zijn voorhoofd zijn knieën raakte. En hij begon te wenen, zachtjes kwamen de tranen. Omdat hij niet meer wist waar hij was, omdat hij overvallen was door de paniek, omdat hij.. Omdat hij deze verstikkende lucht niet meer wilde inademen. Omdat hij het niet meer wist. Doodgaan was nu nog beter, dacht hij... en hij bleef liggen waar hij lag. Paniek vrat aan zijn lichaam, maar omdat hij op de grond lag kreeg het geen vat meer op zijn geest.

Na verloop van zijn verdween de paniek uit zijn lichaam en bleef alleen de angst nog over. De angst en de wetenschap dat hij zichzelf in een onmogelijk pakket had gebracht. Hij nam een besluit, het enige besluit dat hij kon nemen. Hij zou op zoek gaan naar een touw en de boom die hij in de verte van zijn kamer had zien staan. Voorzichtig stond hij op en ging weer op weg. Alles om hem heen negerend. Het geritsel had geen vat meer op hem, de insecten en dieren die hij tegenkwam zag hij niet meer. Hij had een doel! En dat doel lag bij die boom in de verte. Hopelijk had hij een touw gevonden wanneer hij daar uiteindelijk aankwam, maar hij heeft goede hoop. De paniek mag iemand anders verslinden en het oerwoud zal alleen zijn lichaam kunnen krijgen. Met die gedachten was hij onderweg naar die boom.

Pissebedden

2011-05-27T13:45:00.000+02:00

Aan de grote hoeveelheid pissebedden die sinds enkele dagen op de straten, stoepen en tuinpaden wandelen is de rapture in tegenstelling tot de ontkennende verhalen zeer zeker begonnen. Pissebedden hebben een voorkeur voor donkere, duistere plaatsen verborgen onder stenen en afgesloten plaatsen. De wereld van straten en stoepen daarentegen is absoluut niet duister, noch erg afgesloten en toch lopen ze vrijelijk over de wereld. Dit kan alleen betekenen dat de wereld in een grote duisternis gehuld is, demonen de aarde bezoedelen met hun stinkende voeten en wij langzaam afglijden naar de poorten van de hel. Tenminste als wij niet allang in de hel verkeren, tenslotte wandelen de pissebedden vrijelijk rond alsof we onder lagen steen en aarde leven.

Als we de geschriften over de rapture moeten geloven zijn de ware gelovigen opgenomen in de koninkrijk Gods, het ware paradijs waar alle christelijke gelovigen zich willen wentelen in de aandacht van hun schepper. Het heeft veel overeenkomsten met het islamitisch hemels koninkrijk, maar alleen durf ik niet te zeggen of de rapture hier rekening mee gehouden heeft. Niet dat het veel uitmaakt nu de pissebedden openlijk de aarde beginnen te bevolken. Ik heb op mijn tocht door de buitenwereld de eerste aangevreten bomen al gezien. Hele kaalgevreten plekken aan de voet van bomen waar het onderliggende blanke hout van de bomen aan de buitenwereld blootgesteld ligt. De wonden zijn vers genoeg om het doorzichtige sap op het gras te zien druppelen. Of dit de schuld is van pissebedden kan ik niet zeggen, het zijn pissebedden of ontegenzeggelijk engere wezen welke wij niet kunnen zien. Demonen of wezen uit de diepere krochten van de hel die je liever helemaal niet wil zien, als dat al kan. Als mens hebben we de levensreddende eigenschap om alles wat afwijkt van de normale gang van zaken volledig te kunnen negeren. Hierdoor zien we geen demonen, geen geestverschijningen en zeker geen monsters uit de diepste duisternis wandelen over de aarde. Het is ons geluk en onze ondergang.

Zoals de geschriften al zeggen worden alleen de ware gelovige opgenomen in het koninkrijk, maar iemand die geen oog kan hebben voor het koninkrijk zal nooit opgenomen worden. Wie de werkelijke wereld niet kan zien omdat hij of zij oogkleppen opgezet heeft kan geen ware gelovige zijn. Alleen de mensen die de demonen onder ogen durven te komen, die de krankzinnigheid van het monster in het gezicht durven te staren zal opgenomen worden. En dat zijn heel weinig tot geen mensen, wij mensen kunnen het aangezicht van de hel waarin we leven nooit in zijn werkelijkheid aanzien. We zouden in een oogwenk het gezonde verstand verliezen en veranderen in een catatonisch wezen dat alleen nog kan sterven om te leven. Ik zou mijzelf nooit tot een ware gelovige willen rekenen, al heb ik meer gezien van de hel waarin we leven dan menig persoon kan zeggen. Alleen mythische wezens als engelen en onnoembare wezens in het aangezicht van God durven zich werkelijk tot de ware gelovige te rekenen. Zij durven ook zonder te blikken of blozen de demonen en monster waar wij tussen leven onder ogen te komen. We zijn blind gemaakt door ons gezond verstand, voor de angst het normale te kunnen verliezen. De wetenschap dat we nooit meer normaal boodschappen kunnen doen maakt ons nog blinder.

Maar nu de duisternis gekomen is en de pissebedden hun ondergrondse burchten verlaten hebben zal het ware aangezicht van de wereld langzaam zichtbaar worden. Onze ogen kunnen ons niet veel langer meer bedriegen met zonneschijn en vrolijke kleuren terwijl de wereld vol zwartheid en monsters is. De struiken en bomen om ons heen zullen de klauwen en tanden niet langer meer gaan verbergen. Uiteindelijk zullen we ze zien en vele verliezen hiermee hun verstand, als dat al niet gebeurt is. De wereld wordt de hel die het altijd al geweest is, we hoeven nu nog alleen maar te wachten. Ik weet alleen niet of ik het aankan. Of ik wil wachten tot ik de demonen onder ogen kan komen. De monsters die ik in mijn verleden gezien heb joegen mij al genoeg angst aan. Misschien is het beter mij de adem te ontnemen met behulp van een vriendelijke boom en een stuk draad. De draad die mijn leven vormt heeft zich lang genoeg uitgesponnen, alleen ben ik bang dat het niets zal uitmaken. Sterven in de hel betekent herboren worden in de hel. Ik zal altijd hier weer terugkeren, alleen met pijn in de keel en in de omhelzing van een vriendelijke boom. Wat moet ik nu doen wanneer de angst om te sterven mij de zin om te leven ontneemt? Wanneer de monsters op de deur kloppen en ik open wil doen? Ik wil niet wachten tot de rapture zich werkelijk voor onze ogen ontvouwd. De duisternis in mij is al groot genoeg.. Er wonen alleen geen pissebedden.

Vondsten uit een ladekast

2011-05-26T22:23:00.000+02:00

Het was de bedoeling Jezus ten rustte te leggen, maar voor ik er erg in had was ik een lange grijze gang ingewandeld. Zover ik kon kijken zag ik alleen maar grijze ladekasten, potdicht geklemd om een grote grijze muur te vormen aan beide kanten van de vloer. Ook de vloer was grijzer dan mijn gedachten en ergens had ik hier ook ladekasten verwacht, maar er lag niets meer dan een laag stof. Achter mij was het uitzicht niet veel beter, lange grijze muren gevuld met lades van vloer tot plafond. Hoger dan mijn armen konden reiken strekten de lades zich uit. Ik schatte de hoogste lades op een meter of drie boven mijn hoofd en vroeg hoe iemand daar ooit spullen in en uit kon halen. Nergens was een ladder of een mogelijkheid om omhoog te klimmen te zien. Alleen een grijze muur van lades en de lichtgrijs metalen handvaten om ze open te kunnen trekken.

Ik strekte mijn hand uit om deze gelijk weer terug te halen. Waarom zou ik een lade opentrekken? Ik wist niet wat erin zat en de nieuwsgierigheid die in mij brandde was niet zo groot dat ik het risico op een lade van Pandora wilde stuiten. Het leek mij beter de gang verder in te lopen en te zien wat ik zou tegenkomen. En zo volgde ik het stof terwijl het voor mijn voeten omhoog dwarrelde en mij voorwaarts dreef langs de grijze wanden. Het landschap bleef eentonig grijs, grijze wanden met grijze vierkanten die de lades vormden met iets boven de helft van het vierkant een metalen handgreep. Ik besloot de handgrepen te gaan tellen, maar zodra ik de drieëntwintigste geteld had vond ik dat ik de rijen beter kon gaan tellen en besloot het hele tellen van dingen te laten zitten. Het was beter te gaan lopen, wat ik weer deed. De lades bleven zich uitstrekken in de vertes en van vloer tot plafond.

Was ik een hoek opgeslagen? Ongeveer honderd meter, misschien tweehonderd meter bij mij vandaan zat een man op zijn knieën in een ladekast te zoeken. Hij had de tweede la van de vloer opengetrokken en zat driftig te zoeken tussen de welke dingen er ook in mochten liggen. Hij was net als ik gekleed in stemmig zwart, alleen was zijn overhemd helemaal stoffig en zag er oud uit. Zelfs zijn haar en gezicht zagen er van een afstand stoffig uit, alsof hij een kwartiertje over de grond gerold had voordat hij was gaan zoeken in die lade. Zachtjes liep ik verder in de veronderstelling dat hij mij vanzelf zou opmerken, mijn voetstappen echoden sinds ik door de gang liep regelmatig langs de lades. Toch liep ik nu zachtjes om hem niet te laten schrikken, maar hij merkte mij geen enkel moment op. Hij bleef driftig zoeken, zijn armen diep in de lade begraven en met veel misbaar de inhoud overhoop halend. Het tartte ook elke verbeelding toen hij triomfantelijk een grote paarse dildo uit de lade trok. Een grote grijns stond op zijn gezicht. Dit was wat hij zocht en hij sloot de lade door zijn dijbeen ertegenaan te duwen. Geolied sloot de lade zich en de man keek mij aan.

Ik herkende mijzelf. Alleen grijzer, stoffiger en met iets langer haar. Alsof ik naar een oudere versie van mijzelf stond te kijken, maar waarom zou ik in godensnaam een paarse dildo uit een grijze ladekast willen halen. Wat zou mij zoveel vreugde schenken als ik het zou vinden? Ik wilde het net aan mijzelf vragen toen ik hard wegliep. De paarse dildo triomfantelijk boven mijn hoofd zwaaiend als een trofee die de beker van een belangrijke wedstrijd kon overtreffen. Voor ik er erg in had rende ik mijzelf achterna, onze schoenen in hetzelfde ritme over de stoffige vloer laten roffelen. We rende een tijdje door tot ik moe werd en de strijd moest opgeven. Ik zag mijzelf met de paarse dildo nog steeds boven mijn hoofd zwaaiend in de grijsheid van de gang verdwijnen. Het stof dwarrelde mij achterna. "Stop!" schreeuwde ik mijzelf nog achterna, maar ik luisterde niet. Ik verdween zonder een woord te zeggen.

Er zat niets anders op dan te lopen in de hoop dat ik mijzelf zou terugvinden. Ik begon weer het stof te volgen dat ik met mijn voetstappen opwierp. Lang hoefde ik niet te lopen voordat ik het geronnen bloed van een mens op dier op de grijze ladekasten vond. Een rode veeg en spetters waren over zekers zeven lades uitgesmeerd, alsof iemand bruut met een hamer geslagen was en langs de muur in elkaar gezakt was. Het stof op de grond was onaangeroerd, geen voetstappen of sporen van een vechtpartij. Er lag ook geen lichaam, alleen het bloed op de grijze vierkanten herinnerde aan wat er gebeurt was. In de tijd van de hamer en sikkel, in de Sovjet Unie wisten ze wel raad met deze sporen. Een dikke lik verf zou het in een oogwenk laten verdwijnen voor de natie erg had in wat er gebeurt is, maar dat was lang geleden. De Sovjet Unie was niet hier, al herinnerde de grijze muren zich wel aan die tijd. Vergane glorie en nu met bloed aan de muren. Ik wreef mijn vingers over de plakkaat, het was al hard geworden. Dit bloed zat er al lange tijd, wat de donkerbruine keur ook verklaarde.

Ik liep verder, veel meer zat er niet op. In een halfgeopende la vond ik mijn broek terug, hangend aan de rand van de lade en iets verderop vond ik sperma terug druipend van een handvat. Wat was hier gebeurt? En waar was ik gebleven? De gang strekte zich uitgestorven van elk leven voor mij uit. Ik wierp voorzichtig een blik in de lade. Nu deze openstond kon ik mijn nieuwsgierigheid naar de inhoud niet meer inhouden. Het was verbluffend, tot op de dag van vandaag durf ik niet te herhalen wat ik vond in de ladekast. De dingen die onder mijn broek lagen tarten nog steeds mijn gedachten en mijn beschrijvingen.

Negentien stenen

2011-05-24T20:52:00.000+02:00

Kaarsrechte bomen strekken zich uit in een modderig veld van paarse bloemen. Het bruin van de modder vermengt zich met het paars van de bloemen door de mist die traag over het veld trekt. Niemand beweegt, niemand doet iets. Misschien dat enkele bomen uitwijken voor de mist, maar ik ben meer gefixeerd op het paarse veld dat zich voor mij uitstrekt. "Waarom?" vraag ik mijzelf af. "Waarom zijn die bomen zo statig, de bloemen zo paars en de modder aanwezig?" "Waarom?" En hoe vaker ik het mij afvraag des te onwerkelijker word het beeld. De mist golft langzaam tussen de bomen door, alleen tegengehouden door enkele stenen in de verte. Maar zelfs zij zijn te klein om de opmars van mistflarden te stuiten, het golft er net zo makkelijk omheen als olifanten om een berg heen trekken. Opeens weet ik hoe Hannibal zich gevoeld moet hebben toen hij de Alpen introk. Eenzaam, verlaten van alles en iedereen tussen de rotsen en mistflarden.

Ik wil het veld oplopen, maar de angst voor de modder, de mist en de paarse bloemen houd mij tegen. Irrationele angsten voor alledaagse zaken en toch weten zij mij een grote angst in te boezemen. Het zijn niet zomaar paarse bloemen, de kleur heeft een intensiteit die normale kleuren overtreft. De mist kan deze kleurenpracht niet eens verbloemen, het versterkt het juist door er een witte waas overheen te leggen. Ik kijk naar de golvende mist en voel hoe het mij bij de keel grijpt, mij naar de grond wil trekken en wil overmeesteren op een manier die ik niet wil beschrijven. Het veld is ontoegankelijk voor mij, terwijl ik er toch overheen moet lopen. Ik moet naar de bomen toe. De statige stammen roepen om mijn aanwezigheid. Het gevoel van hun bast onder mijn handen moet bevredigd worden, maar ik ben bang. Zo bang dat ik alleen maar kan kijken naar het uitgestrekte veld. De rillingen lopen over mijn rug als ik aan de bloemen denk, aan de zuigende modder waarin ze groeien.

Toch trek ik de stoute schoenen aan door ze uit te trekken. Ik kan mij niet laten weerhouden door een gevoel. De doelloosheid van angst mag mij niet stoppen de bomen aan te raken wanneer ik dat wil. Zonder verder na te denken gooi ik mijn schoenen uit en plaats mijn blote voeten in de modder. De combinatie van zand en water sijpelt tussen mijn tenen en langs mijn wreef. "Is dit nu de modder waar ik zo bang voor was?" Ik lach om mijn eigen irrationele gevoelens en neem de eerste stap voorwaarts, de mist in. Niet ver van mij vandaan is de eerste steen. Een groot grijs voorwerp tussen een veld van de paarse bloemen. Het merendeel ligt diep weggestoken in de zuigende modder, maar de steen lijkt het niet erg te vinden. Enkele bloemen groeien dicht op de steen, dicht genoeg om hun bladeren over zijn flank te leggen en zelfs dat deert het niet. Ik voel mij gesterkt door de kracht van de steen. IJskoud laat het alles over zich heen komen zonder een vin te verroeren. Wat is hij anders dan mijn loslippige gedrag aan de rand van het veld. Ik loop verder en zie de volgende steen opdoemen in de mist en bloemen.

Waar de vorige statig was in zijn verschijning is deze steen een dwerg. Een miserabel ding, nog niet eens goed genoeg om een kring te maken in een plas water en toch houdt het zijn waardigheid in de mist en zee van bloemen. Ik til het uit de modder en veeg het bruine spul ervan af. Een grijs blok blijft in de palm van mijn hand liggen. "Wat moet ik met jou?" vraag ik de steen en het antwoord met een doodse stilte. Geen vogel zingt een lied, zelfs de wind is tijdelijk gaan liggen. Ik laat de steen vallen. Een zacht flopgeluid klinkt van de grond en ik loop weer verder, stenen verschijnen steeds sneller uit de mist. Het is alsof er meer stenen dan bloemen in dit veld groeien, alsof de bomen gedragen worden door deze harde voorwerpen. Overal waar ik kijk zie ik stenen tussen de modder liggen, bomen schieten tussen ze door uit de modderige bodem en worden weer verdrukt door dezelfde stenen. De bloemen zijn ondergeschikt aan alles. "Waarom was ik zo bang voor de bloemen" Zelfs de kleur valt weg tegen het grijs van de stenen, tegen de bruine stammen van de bomen en de modder. Ik loop verder en mijn gevoel voor alles sijpelt weg als water in de bodem. Het zal de bomen voeden en de stenen ondersteunen. Negentien stenen telde ik en toen vond ik het genoeg. Ik heb de bomen bereikt, eindelijk kan ik ze voelen. Voorzichtig trek ik mijn tong over de bast en weet dat ik nog leef.

Negentien stenen geleden begon ik te tellen..

Onwillekeurige vrijheden

2011-05-23T21:27:00.000+02:00

Ongeveer drieëntwintig dagen geleden begon ik je met onfatsoenlijk te begluren, tenminste ik denk dat het drieëntwintig dagen geleden was. Het kan ook langer of korter zijn, maar dat doet niet af aan het feit dat ik je begluurde wanneer ik maar kon. 's Ochtends bij het opstaan keek ik eerst of je nog in de buurt zat. Of je geursporen nog over het tuinhek gedrapeerd waren of dat ik een glimp van je kleding kon opvangen in het ochtenddauw. Je merkte nooit dat ik er was, altijd maar bezig met jezelf en je lange blonde haren. Soms bracht je een vriendinnetje mee, met nog blondere haren, maar in haar was ik niet geïnteresseerd. Alleen jou wilde ik onfatsoenlijk begluren, mijn tong uit mijn mond en het geslacht in de hand. Dagenlang ging het door. Dagenlang fantaseerde ik dat ik je haren streelde en jij zuchtend in mijn armen lag.

De eerste keer dat ik je zag kan ik mij nog goed herinneren. Je had plaatsgenomen op een onmogelijke plek bovenop het tuinhek en de drie bomen die verderop groeien. Ik keek net door het slaapkamerraam naar buiten om het weer te controleren toen ik je zag zitten. Je keek naar mijn huis, maar zag mij niet door de zwarte glinstering op mijn ramen. Ik verstopte mij achter de gordijnen en begon met je te begluren, dagenlang en soms in de nacht. Ik wist niet wie je was, hoe je heette en waarom je daar was gaan zitten. Het maakte mij ook niet uit, je was het eerste schepsel dat ik ongegeneerd kon begluren zonder dat iemand begon te klagen. Ik keek nog langer en voor ik het wist begreep ik dat jij mij niet kon zien. Toch bleef ik voorzichtig, het feit dat je mij niet zag had in mijn ogen vooral te maken met het gesloten karakter van mijn woning. Ik dacht niet dat jij moedwillig met je ogen dicht in hoge bomen en mijn tuinhek plaats durfde te nemen. En daar zat je dan, je blonde haren in de wind. Je geur dreef door mijn tuin en de kleuren van je kleding weerspiegelde op het dauw in het gras. Je was een schepsel dat ik alleen in mijn dromen zou zien.

Dagen later hoorde ik je stem voor het eerst. Ik kon niet zien tegen wie je praatte en als ik het wel kon zien zou ik ook niet opgelet hebben. Ik was meer bezig mijn geslacht in het gelid te krijgen en mijn oog op jou te fixeren dan letten op de omgeving. Je droeg een groene jurk met een kleine blauw ceintuur, dat weet ik nog goed. En je sprak, voor mij uit het niets. Je stem zweefde tussen de boomtakken en langs de blauwe lucht naar het oor van je toehoorder. Hij zie iets terug en weer hoorde ik niet wie of wat hij was. Er was niemand anders, je sprak tegen mij. Je zoetgevooisde stem was voor mij bedoeld, je woorden waren tegen het huis gesproken. Tegen de bewoner die schuilde achter de duistere ramen en zich verstopte achter de gordijnen, maar dat was een leugen. Dat hoefde je mij niet te vertellen, je had gezelschap. Een ander persoon, een dier of een plantaardige vriend. Je sprak tegen iemand anders dan mij, maar even wilde ik dat denken. Even dacht ik dat mijn observaties vreugdeloos zouden blijven. Je sprak nog lang door, de hele dag en een klein stukje in de nacht tot je mij weer verliet voor de koude leegte. Ik ging slapen met jouw stem in mijn oor en de kleur van je kleding op mijn netvlies. Even was ik gelukkig.

De dag daarna kwam je met je vriendin. Zij zag mij onmiddellijk door het gordijn gluren. Het was ook stom van mijzelf. Normaal gesproken keek ik via het verduisterde slaapkamerraam naar je, maar omdat je niet alleen was wilde ik je beter zien. Ik verliet mijn veilige post om in de keuken een blik op je te werpen. Mijn fout had ik gelijk door toen je vriendin je aanstootte en met wilde gebaren op mij wees. Je keek en haalde je schouders op, alsof het je niet kon deren. Of alsof je mij niet kon zien, ik deed de kleur van ongeverfd hout na en ik denk dat ik aardig slaagde. Voorzichtig kwam ik klaar in mijn hand terwijl je vriendin vol afschuw in mijn ogen keek. Ik kon er niets aan doen, dit wilde ik ook niet. Ik was bang dat je nu nooit meer terug zou komen, maar de volgende dag was je er gewoon weer. En de dag daarna ook, alleen je vriendin of de andere vriend kwam nooit meer terug.

En nu zijn we drieëntwintig dagen verder. Misschien iets meer, misschien iets minder.. maakt ook niet uit. Straks ga ik je aanspreken, dan zal ik door het gras in je richting sluipen en voorzichtig mijn hand over je mond leggen. Ik wil niet dat je gaat schreeuwen als ik mijn onfatsoenlijke oog op je zal leggen. Je moet weten dat ik je altijd lief gehad heb en altijd zal liefhebben. De plaatsen waar je gezeten hebt zal ik koesteren in mijn portemonnee. Als je straks lief bent zal ik beloven dagelijks bloemen op je graf te leggen, maar dat vertel ik je straks wel. Nu blijf ik nog even onfatsoenlijk naar je gluren, fantaseren over je huid. Straks zal ik je voelen en weten hoe je echt ruikt. Tot straks, fijn schepsel in mijn tuin. Ik hoop dat je niet zal schreeuwen als ik mijn vrijheden op je loslaat. Ze zijn wat onwillekeurig, maar wel lief.

Opgroeien met make-up

2011-05-10T12:03:00.000+02:00

Alles wat ik zeg is een leugen, niets van wat ik je ooit verteld heb ik waar behalve de dingen die ik wel meende. Ik laat het aan jou om de leugen van de waarheid te onderscheiden, de waarheid uit de leugen te halen. Het is toch niet waar, alles is onwerkelijk en op die manier wil ik je ook benaderen. Alsof je er niet ben, alsof ik de enige persoon op aarde ben. Niemand meer overgelaten en de bomen mijn laatste vrienden zijn.

Vroeger wilde ik altijd clown worden, in de diepe voetsporen treden van de grote mannen met make-up op hun gezicht. Nooit heb ik iemand dit verteld, het zou toch een leugen geweest zijn. Daarbij zou niemand mij gelooft hebben, ik was geen clown. Ik kwam niet eens in de buurt van een circustent of een doos make-up. De enige make-up die ik ooit in mijn leven gezien heb waren de spullen die mijn moeder op haar nachtkastje had liggen. En de spullen die erin lagen, welke ze gebruikte om haar blauwe ogen te verbergen als mijn vader weer zijn buien had. Verder kwam ik niet. Zelfs de televisie schermde mij af van de mannen met make-up, van clowns en het hele circusgebeuren.

En toen stapte ik een ziekenhuis binnen. Ik weet het nog goed, ik was een jaar of tien. Misschien was ik wel achttien of drieëntwintig... Het maakt niet uit, alles wat ik je vertel kan je opvatten als een leugen en toch heeft het een waarheid in zich. Ik stapte een ziekenhuis binnen, liep een willekeurige kamer binnen en zag mijn eerste cliniclown. Het was een man, of een vrouw... met een veel te grote broek aan en bretels tot op de schouders. Hij had een roodgeschilderde neus en wit omrandde ogen met een streepje zwart. Een echte clown, maar dan zonder humor en de bijbehorende lach aan de broek. In zijn hand hing een kleine driewieler en hij vertelde een verhaal aan een verdrietig kind. Het kind bleek al enkele weken in het ziekenhuis te liggen. De reden waarom heb ik nooit kunnen achterhalen en eerlijk gezegd kon het mij ook niet veel schelen. Ik had alleen oog voor de cliniclown, voor de make-up op zijn gezicht en de geveinsde capriolen die hij uithaalde. Opeens wist ik dat ik een clown wilde zijn. Of beter gezegd ik herinnerde mij de belofte die ik mijzelf als klein jongetje had gedaan: dat ik een baan zou vinden waarbij ik de hele dag make-up mocht dragen, als een clown. Ik wist het weer.

Toch ben ik nooit in de buurt van een make-updoos gekomen. Heb ik nooit een te grote broek met bijpassende schoenen aangetrokken. Een flauwe grap heeft zich nooit tussen mijn dichtgeknepen lippen kunnen friemelen, nooit heb ik mijn kaken wit geschilderd. De enige kennis die ik van clowns heb zijn de beelden die ik van Pipo heb gezien. Alleen zijn kennis heb ik in mijzelf opgezogen en daarna ben ik in de leer geweest bij John Wayne Gacy omdat hij een voorbeeld wilde zijn. Uiteindelijk leerde ik niets en wist ik alles, genoeg om de verkeerde keuzes te maken en niet mijn hart te volgen. Ik wilde opgroeien met make-up en een echte clown worden. Zieke kinderen vermaken of bang maken in ziekenhuizen, de geur van een noodlijdende piste opsnuiven. Ik wilde beter dan Popov worden, maar zelfs daarin faalde ik. Ik ben niets geworden en leef in de gelukkige wetenschap dat ik helemaal alleen ben. Mensen zijn niet mijn vrienden, mensen bestaan gewoon niet. En ik ben geen clown, maar dat is een leugen.

Gelukkig zijn we hier alleen

2011-05-08T20:40:00.002+02:00

In deze virtuele wereld ben ik een schrijver, een tovenaar van woorden en begrippen. Hier ben ik de baas over mijn eigen universum en krijg ik kleine cadeautjes toegestopt. Meestal via de orakels die men twitter pleegt te noemen. Vandaag op deze schitterende zondag (gezien van een weersoogpunt) werd ik bestempeld tot schrijver door De Here Janus uit een pittoreske, maar verder uitermate toeristische kustplaats in het Zuid-Hollandsche landschap. Mocht je toevallig meedelen in de vreugde van twitter zou ik zeggen: Volg die man, een vreugde voor je tijdlijn. Mag zijn woorden altijd graag lezen en dat zeg ik niet snel over iemand. Zeker niet tegen iemand die openlijk met complimenten strooit richting mijn persoon. Eerlijk gezegd heb ik het nooit op complimenten, maar door De Here Janus ben ik gaan nadenken over mijn virtuele wereld die ik ben gaan creëren op de digitale snelweg. Altijd ben ik op zoek naar de juiste weg, het licht in de duisternis of het einde aan het einde van de tunnel terwijl ik gewoon mijn eigen weg ben. Ik ben mijn eigen licht in de duisternis. Zelfs de duisternis ben ikzelf. Ik maak het donkerder wanneer ik wil en de tunnel eindigt waar ik wil dat deze gaat stoppen.

Vreemd genoeg heb ik mij dit nooit eerder gerealiseerd tot ik vandaag uitgemaakt werd voor schrijver in de volgende bewoordingen. Hij wees mij op de virtuele wereld die ik voor mijzelf gemaakt heb, wars van alle conventies. Mijn eigen regels en mijn eigen woorden die ik in de juiste volgorde zal zetten. Als ik al een volgorde weet te vinden... Soms gaat het goed, dan schijnt de zon op de aarde. Verwarmd deze de bomen en klinkt er mooie muziek tussen de stammen vandaan uit mijn geopende deur. Andere dagen is de duisternis ingevallen en valt er weinig te lachen. Weinig behalve op een sarcastische zwartgallige manier. Ik trek deze dagen door en verplaats ze naar mijn wereld. Mijn virtuele wereld op het wereldwijde web waar ik vele mogelijkheden heb om deze vorm te geven. Ik voel mij geen schrijver en toch noemen mensen mij een schrijver. Daar moet ik ze voor danken, daar moet ik vandaag vooral De Here Janus voor danken. Maar ook mensen als Ineke Wolf of Gavi Mensch die mij op 120 woorden een echte schrijverT noemde. Ik voel aan de boomstammen om mij heen en weet dat zij gelijk hebben. Niet de bomen, maar de mensen die tussen ze door lopen horen mijn woorden. De bomen luisteren alleen naar de klanken en genieten van het zonlicht, de duisternis en het felle maanlicht op hun bladeren. De mensen voelen de gedachten die ik uitspreek.

Het is mijn wereld en soms laat ik je door een klein gaatje meekijken in de diepten van het bos. Ik vertel je nooit alles, maar genoeg om te weten dat het geen veilige plaats is. Nergens is het veilig, maar bij mij kan je uitblazen. Even tot rust komen en weer verder gaan. Het is niet veilig omdat het veiliger is dan elders. Daar heerst de wereld die we allemaal kennen en die ik links laat liggen. Ik maak mijn eigen wereld en trek mij hierin terug, niet omdat ik bang ben.. Maar omdat ik niet wil toegeven dat ik bang ben. Noem mij gerust een schrijver en ik zal je daarvoor danken. Danken voor het compliment en danken voor je vriendelijke woorden. Daarna zal ik weer verder gaan in mijn keuken, een blik werpen op de bomenrij in mijn tuin en een bak koffie zetten. Wees niet bang dat ik je zal uitnodigen, mijn tuinhek staat nooit open. Alleen mag je af en toe naar binnenkijken. Soms, zo nu en dan. Wanneer ik je mijn werelden laat zien, als een kind dat een kijkdoos gemaakt heeft gevuld met kleine woorden. En daarom dank ik iedereen op het twitter voor het laten zien dat ik leef in deze werelden, dat ik niet alleen ben en toch alleen ben. Gelukkig zijn wij hier alleen. Ik ben maar een schrijver!

Kort in het bos

2011-05-06T20:33:00.000+02:00

"Droog je tranen, meisje.." sprak ik zachtjes tegen haar. Ik wist dat de wereld een slechte plaats was, een omgeving waar meisjes totaal niet veilig doorheen kunnen lopen, maar dat wilde ik haar niet vertellen. Eerlijk gezegd kon het mij niet veel schelen wat er uiteindelijk met haar zou gebeuren. Ik verlangde naar een bepaalde eenzaamheid die je alleen met de dood kon verkopen. Mijn dood, haar dood, de dood van de buurman of gewoon een willekeurig persoon. Het verlangen was groter dan de juiste weg te moeten bewandelen. Daarbij moest ik bij mijzelf blijven, mijn kern erkennen en de duistere zijde die ik ben durven omarmen.

"Droog je tranen" Ik gaf haar een zakdoekje en loodste haar zachtjes naar de voordeur. Zachtjes overreedde ik haar met woorden dat het beter was als ze weg zou gaan, als ze de tocht huiswaarts weer zou aanvangen. De bomen zouden haar wel beschermen. Wolven waren al weken niet meer in deze buurt gezien. Het waren allemaal leugens, roze spinsels die ze makkelijk op haar mouw liet spelden. Ik denk dat ze ergens wel wist dat ik loog, dat ik haar weg wilde hebben omdat ik niet meer tegen haar aanwezigheid in mijn duisternis kon. Toch zei ze niets, ze zei helemaal niets en snikte nog een keertje. Ik veegde de traan van haar wang en toen was ze klaar met huilen. Ze keek mij met roodomrande ogen aan. "Weet je het echt zeker? Denk je echt dat het veiliger buiten is dan hier bij jou?" Ik knikte. "Ga nu maar, nu is het nog licht. De zon gaat over een uurtje al onder.." Ze knikte en liep naar de voordeur. Even aarzelde, alsof ze nog iets wilde zeggen maar trok haar schouders recht en de deur open.

"Oke.." sprak ze. "Ik ben er klaar voor!" Flink stapte ze naar buiten en liep het tuinpad op. "Links aanhouden op het pad" antwoordde ik tegen haar rug. Ze keek nog even om, knikte en stapte door het tuinhek het bos in. Ik keek haar nog even na hoe ze tussen de eerste bomenrij verdween en sloot de deur weer. Het leed was geschiet. Ik had een meisje in gevaar gebracht voor mijn eigen gemoedsrust. Misschien wel voor mijn eigen genot. Ik keek nu al uit naar de mogelijkheid haar verminkte lichaam te vinden in de vroege ochtend. Misschien was ze gruwelijk misbruikt door een van de wandelaars die veelal door het bos gingen op dit uur. Of toch de wolven, de wolven die al sinds jaar en dag langs de paden jagen op kinderen en onwetende mensen. Misschien vond ik haar wel helemaal niet terug, verdween haar lichaam gewoon tussen het dichte struikgewas en de bladermassa. Ik zou het morgen allemaal wel zien.

En toch hoopte ik ergens dat ze het zal redden. Dat ze gewoon de rand van het bos kon vinden zonder ook maar één van de monsters die hier woont tegen te komen. De kans was klein, maar hoe klein een kans ook is deze is altijd aanwezig. Hebben sommige mensen niet altijd geluk? Misschien was zij een persoon die alle geluk van de wereld toegewenst heeft gekregen. Haar uiterlijk sprak dit wel uit, al was ze wel bij mij terecht gekomen. Iets wat voor haar geen gelukkige ontmoeting was geweest, maar dat was allemaal in het verleden nu. Ze was hier geweest en nu had ik haar weer de deur uitgezet. Ik had haar afhankelijk van mijn persoon gemaakt, deelgenoot gemaakt van de diepten in mijn ziel en haar weer de deur gewezen. Je kan het als geluk zien, geluk dat ze nooit de verdorven krochten heeft hoeven ervaren, maar aan de andere kant.. Wat is geluk nog waard als je tegen de avond door het bos moet wandelen?

Ik zag haar betraande ogen weer voor mij toen ik haar verteld had dat ik wilde dat ze wegging. Haar smekende blik die wilde dat ik zei dat ze mocht blijven. Het gevoel val zwartgallige gelukzaligheid dat haar verdriet bij mij opriep. Ik genoot van haar verdriet, van haar pijn en haar gevoel van ongelukkigheid. Ik genoot er zo van dat ik haar wilde slaan, maar ik hield mij in. Het was genoeg haar de deur te wijzen, haar buiten te zetten in een wereld die totaal niet veilig was voor meisjes. Zeker niet meisjes die op haar lijken. Op dat moment hoopte ik dat haar het ergste wat ik kon bedenken zou overkomen. Dat hoopte ik echt. En nu ze weg is maakt het mij eigenlijk niet meer uit. Ik heb mijn eenzaamheid, mijn eigen gedachten en het idee wat ik morgenochtend zal kunnen aantreffen. Ik leef weer in mijn hoofd en het bos zal gevoed worden wanneer het honger heeft. Het duister omhuld mij, als een echte vriend.

Hemelse koning

2011-04-16T14:41:00.000+02:00

Vanaf volgende week zal ik een jaar lang de Hemelse koning zijn. Ik zal het licht laten werken op plaatsen waar normaal gesproken alleen de schaduwen komen, waar alleen de duisternis durft te komen. Een jaar lang zal ik zonder angst leven en mijn gedachten de vrije loop laten gaan. Vanaf volgende week ligt de wereld voor mijn voeten en zal de verantwoordelijkheid om de hemel en hel te bewaren op mijn schouders rusten. In mijn handen zal het licht en duisternis liggen als de kinderen van een vermeende God. Het zal mijn taak zijn ze te verzorgen als mijn eigen kinderen.

Slechts een jaar hoef ik dit te doen, slechts een jaar hoef ik het licht te leiden naar de plaatsen waar het normaal nooit schijnt. Ergens kijk ik er niet naar uit, maar het is een taak die mij opgedragen is. Handen groter dan mij rusten op mijn schouders en dwingen mij te kijken naar de zaken die verborgen moeten blijven. Ik luisterde naar de handen, het gefluister van de vingertoppen op mijn t-shirt. De handpalmen spreken dagelijks mijn taal tot ik aan mijn taak zal beginnen. Ik wil helemaal niet de Hemelse koning worden, maar soms moet je doen wat anderen je opdragen. Zelfs al ben je de weg kwijt terwijl je gidsen naar je voetstappen wijzen. Niemand vertelde mij wat ik wilde doen, maar de handen op mijn schouders zijn onverbiddelijk. Ik zal het doen en het niet meer dan een jaar het licht voeden.

Toen ik klein was werd mij verteld dat ik ooit de koning zou worden. Ooit zal ik stijgen tot het zonlicht niet meer in mijn ogen schijnt en hoor ik te weten waar mijn pas mij heengebracht heeft. Ik ontkende, ik schreeuwde. Het was niet waar, ze logen tegen mij en wilde mij gewoon dingen naar een pad waar ik nooit op zal lopen. Ik riep dat ze moesten oprotten en draaide ze mijn rug toe. Pas toen voelde ik de handen op mijn schouders. De handen die mij vertelde dat alles wat ze zeiden waar was, maar ze vertelde mij ook dat het maar één jaar zal duren. Ik hoefde niet langer dan één jaar koning te zijn, één jaar en niet meer. Het licht hoefde niet in mijn ogen te schijnen, toch zou ik zien. Ik zou meer zien dan mening mens ooit te zien zal krijgen en meer weten dan ik ooit had durven vermoeden. Mijn angst was nergens voor nodig. Ze zouden mij niet vragen als ik er niet klaar voor was. Ik mocht elk pad bewandelen wat ik wilde, uiteindelijk zou ik op de juiste weg komen. Een gids die mij de weg zou leiden was niet nodig, ik zou mijn eigen weg vinden zoals een ware koning dat zal doen.

Ze hebben gelijk gekregen. Ik wist de weg te vinden, mijn pad door de wereld. Het licht scheen overal waar ik wilde gaan, het werk was al gedaan voordat ik mijn vinger hoefde uit te steken. Niemand hoefde mij te weg te wijzen. Ik stak mijn vinger in de lucht en de wind waaide met mij mee. De handen op mijn schouders bleven weg tot ik geroepen zou worden voor mijn taak, tot vorige week vrijdag. Uit het niets voelde ik ze over mijn schouders glijden. Hun zachte stem in mijn oor. Ik wist dat het moment aangebroken was en dat ik er klaar voor was. Ik zou de Hemels koning worden en mijn koninkrijk besturen zoals ik zelf acht dit te moeten doen. Het licht en duister zal in mijn handen liggen. Ze zullen mijn kinderen zijn, bijna net zoveel als mijn eigen kinderen. Nog enkele dagen, op de 23ste zal ik mijn troon bestijgen. U hoeft niet te buigen, de Hemelse koning werkt alleen in het geheim. Ik praat niet met u over mijn taken zoals u niet praat met de stemmen in uw hoofd. De handen op mijn schouders hebben gelijk gekregen, het is mijn weg en alleen ik wijs naar het einde.

De ogen van de vos

2011-03-26T11:58:00.000+01:00

Onderweg stuitte ze een barricade van bakstenen, alsof ze niet wilde dat zij daar in de vroege avond langs de ambassades van de wereld zouden lopen. De bakstenen werden al snel vervangen door mul zand, grote platen staal en verlaten machines. Hoe goed ze het ook probeerde, de barricades waren makkelijk te omzeilen. Ik sprak ze erop aan, maar niemand reageerde eigenlijk. Ze namen gewoon aan dat ze er waren. Het hoorde bij de zoektocht welke de volgende fase in leek te gaan, de locatie vinden.

In het donker gezeten tussen lege gebouwen en bomen die hen goed gezind lijken namen ze de sprong in het diepe. Ze liepen een willekeurig tuinpad op om de deur van dichterbij te gaan bekijken. "Is dit de juiste weg?" vroeg ik nogmaals aan niemand in het bijzonder. Als antwoord wezen ze naar het papier op de deur. "We moeten naar beneden" en ze liepen verder de tuin in, een vervallen trap af. Iedereen volgde, ik kon niet anders dan achterblijven in het duister. Angst voor trappen hield mij hier, angst voor het duister wilde mij verder laten gaan. In deze patstelling bleef ik staan bij de deur en bekeek het papier zelf ook van dichtbij. Inderdaad, ze moesten naar beneden gaan. De tekst was onverbiddelijk, beneden moest het gebeuren. Afdalen was de enige mogelijkheid.

Ik liet hen begaan. Zij wisten wat ze deden, zij waren beter voorbereid op de dingen die voor hen lagen. Ik kan alleen bang zijn in het donker en toch wist ik binnen te komen. Een lege ruimte, enkele mensen en baard. De baard was het eerste wat ze opviel, niet de lege ruimte of de mensen. Nee, de baard sprong onmiddellijk in het oog tot deze verdween achter het gordijn in de verte. Ze bleven achter in de leegte. Muziek klonk op. Minimaal, atonaal en over apparatuur die zijn langste tijd heeft gehad. Het was geweldig, maar daar kwamen ze niet voor. Noch voor het bier dat in hun handen gedrukt werd. Het leek op een sektarische beweging waar ze binnengekomen waren. De lege ruimte vulde zich met mensen welke op elk willekeurig moment weer verdwenen. Ik keek verder naar binnen, de duisternis was niet verdwenen maar vervangen door gedempte lampen. Mijn angst was niet verdwenen.

Zonder aankondiging stopte de muziek. De baard begon te spreken. "We kunnen beginnen, komt u maar mee!" Iedereen volgde, de lege ruimte werd langzaam leger. Mensen zwierven om hen heen waardoor ze meegesleurd werden in de stroming. Weer een ruimte, deze keer verlicht door een enkele schemerlamp en schaduwen in de hoeken. Ze moesten plaats nemen op ongemakkelijke stoelen in de hoek terwijl de vos vanaf zijn boomstam hen aanstaarde. Niet hen, vooral mij. Ik voelde zijn ogen branden op mijn lichaam. Wat ik ook deed, de vos bleef staren. Ik probeerde hem te negeren toen we om stilte gemaand werden. Het was niet makkelijk, maar ik volgde hun voorbeeld. Zij waren onmiddellijk gestopt met spreken, bewegen en aanwezig zijn. De vos bleef staren.

Geïmproviseerd hing een microfoon aan een oude lampenstandaard, als een liggend naakt vastgebonden met touwen en plakband. Vlammen waren met krijt getekend op de muur, een vergeeld tapijt op de grond en midden in de ruimte een tafel. Een offertafel? Ze wisten het niet, het maakte ook niet uit. Zolang de vos zijn ogen op mij gericht had maakte ze zich geen zorgen. Dit was het voorportaal van de hel, de plaats waarvoor ze gekomen waren. Een vrouw nam plaats achter de microfoon. Precies op een grote scheur in het tapijt alsof ze rechtstreeks uit de donkere hellen opgestegen was. Misschien was zij wel herrezen uit de hel, zoals wij afgedaald waren in de diepe krochten van deze ruimten. Ze begon te spreken, Franse woorden. Oude 19e eeuwse gedichten van Rimbaud, Baudelaire, zelfs Edgar Allen Poe passeerden de revue. Woorden die de Hellepoorten moesten voorstellen, visioenen gevuld met duistere wolken die de stad van Sodom & Gomorra vernietigden. God die zijn voorliefde voor Satan uitspreekt. De duisternis gevat in woorden.

Woorden die de hel in hoogsteigen persoon een voorstelling gaf. Op de achtergrond aanhoudend een muzikale omlijsting uit een stokoude synthesizer, plakband op de zijkant. Het indrukken van de toetsen weerklonk in de ruimte. De vos staarde mij aan alsof hij wilde zeggen: "Waarom ben je bang in het donker? Deze nacht is niets vergeleken bij wat ik gezien heb!" De geluiden en woorden vermengde zich terwijl de schaduwen zinderde in de hoeken. Ze leken langer te worden, groter en een massa te krijgen. In een bepaalde hoek verscheen het woord "Manhattan" en de schaduw die het droeg verroerde zich niet. Ik probeerde te kijken, maar de ogen van de vos weerhielden mij. Ze bleven staren, nu rechtstreeks in mijn ogen. Mij gevangen houdend in de bruine waanzin die ze uitspraken. Ik luisterde naar de gedichten, de muziek en liet de vos begaan.

Langzaam verdwenen zij uit de ruimte, mij achterlatend in de ontstane stilte. Het was afgelopen. De hel was gesloten, de vrouw afgedaald naar haar duistere leefomgeving. De muziek stopgezet nadat het opgenomen was. Alleen de vos bleef, de vos met zijn starende ogen. Ze kijken mij nog steeds aan terwijl ik daar zit. Ik ben nooit meer weggegaan. De vrijhaven is alleen van de vos en mij. Ze zijn mij vergeten, maar de vos vergeet nooit. Zijn ogen zijn mijn gevangene, zoals ik zijn gevangene ben geworden.

Boswachters

2011-03-18T20:42:00.000+01:00

Toen ik nog klein was vroeg ik mij wanneer ik moest wachten tussen de bomen of zij ook op mij gewacht hadden. Zouden zij weten dat er elke dag iemand op het bos wacht? Gewoon wacht tot de stammen weer recht staat, de takken naar de hemel gekeerd en de bladeren groener dan vorig jaar. Als boswachter kan je niet anders doen. Elk jaar sta je weer te kijken naar de horizon tot de eerste boom verschijnt en voel je weer de zucht van opluchting tussen je lippen glippen. Maar zouden de bomen ook uitkijken naar de mens in de verte. De weinige personen die hun gezicht keren naar grenzen waar ze achter verdwenen zijn. Als kind kon ik dat nooit duiden. Ik verstond de bomen niet, hun ruisende stemmen waren te zacht voor mijn kleine oren.

Naarmate ik ouder werd vergat ik de gedachte. Ik vergat de dagen dat ik tussen de bomen heb staan wachten op de dingen die zouden komen. Zelfs de dingen die nooit zijn gekomen was ik vergeten, de dingen die verdwaalde op de bospaden. De bomen vergat ik niet, die kan ik nooit vergeten maar hun stemmen waren nog verder verstompt. Omdat ik ze nooit verstaan heb wist ik niet dat ze tegen mij spraken, dat hun woorden naar mij gericht waren. En ik vergat het, ik vergat de momenten tussen hun stammen en ik vergat dat ze tegen mij spraken. Ik leefde mijn leven zonder ook maar één moment te herinneren dat ik in het bos gewacht heb. Het leven was doelloos, wachten zonder bomen. Bomen zonder wachten, wachten zonder dat iemand tegen mij sprak.

Ergens midden in de zomer veranderde alles. In de verte viel een boom waar niemand op stond te wachten, waar niemand naar opkeek en ik hoorde hem vallen. Ik hoorde zijn stem. Voor het eerst hoorde ik de stem van een boom en wist weer dat ik dit veel eerder gehoord had. De dagen in het bos, de dagen van wachten, kwamen weer allemaal terug in mijn herinnering. Het gevoel van de stammen onder mijn handen. De ruwe bast, het zachte mos, de ruisende stemmen die van de bladeren afkwam. Ik wist het weer. Ik herinnerde mij het wachten weer, wachten op de dingen. Op de bomen en de mooie verhalen die ze mij vertelde maar ik niet kon horen. Ik luisterde weer, maar durfde het niet aan om te gaan wachten. Tenslotte had ik nog helemaal niet om op te wachten. En boswachter mocht ik nog niet worden.

Ze zeggen wel eens dat je pas weet wat je mist als het er niet meer is. Dat je weet wat je hebt als je je handen er niet meer omheen kan sluiten, maar daar kan ik het niet mee eens zijn. De bomen zijn er altijd geweest, ze spraken altijd tegen mij. Hun verhalen over de grenzen en nog verder fluisterend in de wereld, tegen mij en iedereen die maar wil wachten. Ik begon weer te verlangen naar het wachten. Dagenlang staan tussen de stammen en kijken naar de horizon die je nooit kan zien. Altijd staan de struiken in de weg, maar ik wist dat het niet erg was. Zij horen bij het bos, bij de stammen die samen met je wachten. Zij vertellen ook verhalen, al zijn deze minder boeiend dan de verhalen van de bomen. Door dit verlangen zocht ik het bos weer op en kwamen werkelijk alle herinneringen terug.

Alle woorden die ik nooit gehoord had drongen zich op aan mijn geest. Alle verhalen die ik nog niet kende bleven plakken aan mijn verhemelte. Alles wat ik nog niet wist begon ik te missen. Ik wist dat ik pas leefde als ik wachtte op hun komst. Boswachter is mijn bestemming, mijn beroep en mijn ethiek. Ik hoef alleen naar de bomen te luisteren zodat ik hun verhalen kan vertellen. Ik weet nu dat ik pas iets kan missen als ik mijn handen erop kan liggen. Ik ben de profeet, de boswachter en degene die weet wat er achter de grenzen ligt als de bomen verdwenen zijn. Ik wacht nu tot ze weer terugkomen met nieuwe verhalen. Mijn gezicht is naar de verre horizon gekeerd. Ik wacht.

Dromen (over levenswijsheid?)

2011-02-16T17:41:00.001+01:00

Vanochtend herinnerde ik mij dat ik een tijd geleden gedroomd had over een man die mij een ansichtkaart gaf met een tekst erop. Het was een persoon die ik nog nooit gezien had, maar mij vertelde dat hij een boodschap van God had. Die boodschap was speciaal voor mij bedoeld en binnenkort zou hij deze doorgezonden krijgen om op zo'n zelfde ansichtkaart te schrijven welke hij aan mij gaf. Ik lachte er in mijzelf om, bedankte de man en las de ansichtkaart in mijn gedroomde woning. Er stond op geschreven dat degene die het geschreven had een hele godsvruchtige man was. Hij bid dagelijks, mediteert nog vaker en krijgt heel soms een boodschap van God door. Via het automatisch schrift komen deze tot hem en hij schrijft ze op allerhande materialen. Hierdoor kreeg hij de boodschap dat er binnenkort een bericht voor mij kwam en dat alleen ik deze mocht lezen. In ieder geval mocht alleen ik het als eerste lezen. Hij schreef op de ansichtkaart dat hij het op zo'n zelfde ansicht zou schrijven en onmiddellijk ongelezen in een enveloppe zou doen.

Ik lachte hardop toen ik dit allemaal las, zelfs in een droom was dit mij een beetje te belachelijk. Zelfs voor iemand die ik nog nooit eerder gezien had, nog nooit eerder over gedroomd had wist hij mijn onderbewuste uitermate amusant te benaderen. Ik hou wel van dit soort dromen. En niet veel later ontmoette ik precies dezelfde man weer in een droom. Nu vertelde hij mij dat de boodschap ontvangen was. Hij had de ansichtkaart alleen niet bij zich omdat hij niet wist dat hij mij zou treffen. Hij voegde eraan toe dat de boodschap uitgebreid was met een krantenbericht en een stuk tekst uit een boek. Hij zei dat ik wel zou begrijpen wat de bedoeling was als ik de boodschap gelezen had. Ik vroeg hem of hij al een tipje van de sluier kon oplichten, waarop hij verschrikt keek. Hij gaf aan de boodschap absoluut niet gelezen te hebben en zelfs de enveloppe niet met zijn blote handen wilde aanraken voordat ik hem in handen heb gehad. Alles was volledig in een trance bij elkaar gezocht en in de enveloppe gestoken. Zodra hij mij weer zag zou ik het krijgen en ik moest niet van dat soort godslasterende zaken vragen. Verschrikt liep hij weg en mijn droom ging op de normale surrealistische voet verder.

Inmiddels zijn we twee weken verder en was ik de hele man vergeten. Ik was zelfs vergeten dat ik de eerste ansichtkaart van hem gekregen heb. Volgens mij heb ik die ook helemaal niet bewaard omdat ik in mijn droom het zulke lariekoek vond dat ik het weggegooid heb. Niet dat het wat uitmaakt, afgelopen nacht ontmoette ik de man weer. Ik was op een of andere school, wat ik daar precies deed weet ik inmiddels niet meer maar dat maakt eigenlijk ook niet uit. Ik liep door de gang toen ik uit het niets aangesproken werd door de man. "Ha, daar ben je! Ik heb hier de boodschap voor je" Uit zijn tas haalde hij een handdoek en daarin gestopt zat een rode enveloppe met een ansichtkaart. Ik pakte het aan waarna hij gelijk de handdoek terug vroeg. Terwijl ik deze teruggaf keek ik gelijk in de enveloppe, ik ontwaarde de ansichtkaart (dichtgevouwen), een stuk papier en een groot krantenartikel. "Ik zal het allemaal lezen als ik thuis ben" antwoordde ik de man. "Het is hier te druk en dit lijkt mij belangrijk." Hij knikte. "Dat is het ook! Mag ik het wel lezen als je er klaar mee ben? Het is een boodschap van God en ik ben nieuwsgierig." Ik knikte dat het goed was, al kon ik beter zeggen dat hij het nooit te zien zou krijgen. Hierop liep liep weg door de gang naar het lokaal aan het einde hiervan. Ik wilde hem nog iets vragen en liep hem door de gang achterna. Kinderen zwierven de hele tijd al om ons heen, maar ze waren niet hinderlijk. Ik zag hem verdwijnen achter een deur en toen ik de deur opentrok zag ik mijn oudste telg aan een tafeltje zitten in de klas van mijn jongste telg. De man was verdwenen. Mijn oudste telg keek mij verbaasd aan. "Ik zoek meester.." zei ik tegen hem terwijl ik mij realiseerde dat ik helemaal niet wist wie hij was. Ik had geen naam of niets, al had hij deze wel op de eerste ansichtkaart neergezet. Iets van Matthew of iets dergelijks.

En de droom ging weer verder op de normale manier. Alleen bij het ontwaken bleef die ansichtkaart in mijn gedachten steken. Opeens herinnerde ik mij alle eerdere dromen met deze man. Wie was deze man? Ik droom vrij vaak van onbekende mensen, maar nooit meer dan één keer. En zij verdwijnen ook niet uit volledig afgesloten ruimten, dat klopt niet met mijn dromen namelijk. Eén ding weet ik in ieder geval wel en dat het niet deze man is. Al ben ik er momenteel niet helemaal zeker meer van, eigenlijk heb ik zijn gezicht nooit goed gezien. Of ik onthou zijn gezicht gewoon niet. Het kan net zo goed deze man zijn.

Wat doet het er ook toe, de boodschap is belangrijk. Alleen heb ik de boodschap nog helemaal niet gelezen. Ik weet niet wat er in het krantenartikel staat, noch op het stuk papier wat er bijgestopt is. Ik weet alleen dat ik een enveloppe met een belangrijke boodschap in mijn tas heb zitten en dat ik uitermate nieuwsgierig ben wat er allemaal geschreven staat. Ik ben benieuwd wanneer ik de ansichtkaart en alles wat erbij zit ga lezen. Ik wil gewoon weten wat de boodschap is. Het moet namelijk iets belangrijks zijn, gevuld van levenswijsheid en gebeurtenissen waarop ik mijzelf moet gaan voorbereiden. Alleen irritant genoeg heb ik niets over dit soort dromen te zeggen, ik weet het pas wanneer het moment daar is. Een soort van wordt vervolgd zeg maar..

Wanneer chaos komt

2011-01-29T20:37:00.000+01:00

"Niet bij mij uit komen huilen wanneer de piramides vallen!" sprak ik tegen de omstanders in de tuin. Ik wist allang dat vanaf het moment dat de oude culturen vernietigd zouden worden de mensheid zich in chaos zal storten. Het is inmiddels een feit aan het worden, de chaos kruipt langzaam dichterbij terwijl de bakermatten van de oude culturen zich opmaken om hun geschiedenis te vernietigen.

Waarom elke keer dat deze dingen gebeuren vele mensen zich in mijn tuin verzamelen was mij vandaag een raadsel. Nooit heb ik gezegd dat ze moeten komen wanneer er een dreiging van oorlog of opstand in hun zanderige gedachten omhoog komt. Ik heb ze ook niet uitgenodigd om hier te komen, maar toch zijn ze hier. "Niet bij mij komen uithuilen wanneer de piramides vallen!" riep ik nogmaals. Alsof ze mij de eerste keer nog niet gehoord hadden. Ik wist alleen niet of ze mij geloofden, laat staan weten wat ik met die woorden zou bedoelen. Ik keek in hun glazige blikken, de verwachting die eruit sprak was treffend maar ik wilde ze niet helpen. De dreiging die van de vernietiging uitgaat staat mij tegen. Al lange tijd weet ik dat de chaos zal komen, de verlossende chaos die het land zal zuiveren van alles en iedereen, maar nu het dichterbij komt jaagt het mij angst aan.

Ik kijk helemaal niet uit naar de interessante tijden die we tegemoet gaan. Dit vertelde ik aan mijn gehoor die het slikte als zoete koek. Sommige knikten, maar ze bleven staan. "Vertel ons meer over de piramides!" klonk erop uit de menigte "vertel ons meer!" Ik dacht na, wat kon ik ze nog meer vertellen. Eigenlijk helemaal niets, er was niets te vertellen. Eerst moet er chaos zijn om iets nieuws op te kunnen bouwen. Pas als het oude met de grond gelijk gemaakt is kunnen we beginnen met onze ideeën te verwezenlijken. Maar dat kon ik ze niet vertellen, zij waren mijn toehoorders. De mensen die geloven dat alles wat ik zeg de waarheid is, ondanks wat ik ook maar zeg. Ze hangen aan mijn lippen als vogels aan de bomen. Ik kijk ze aan en vertel ze niets. Helemaal niets.

Ze moeten zelf de weg bewandelen als de chaos komt. Hun eigen weg vinden tussen de vallende stenen van de piramides en tempels. Als de oude culturen vallen is er geen fundament meer om de huidige in stand te houden, alles is gebouwd op de grondvesten die onze voorvaderen gelegd hebben. En dat kan ik ze niet vertellen, dat kan ik ze niet uitleggen. Ik heb mijn weg te gaan en de belangrijkste zaken uit mijn leven veiligstellen. De chaos komt en ik mag dan de enige zijn die het ziet komen, de komst is onvermijdelijk verworden. Het zullen interessante tijden worden, maar interessante tijden doden veel en met een beetje geluk zelfs alles. Maar als de piramides vallen hoeft niemand bij mij te komen uithuilen. En als de chaos die erop volgt hier is zal ik op het pad zijn.

Verdwijn nu uit mijn tuin. Kijk naar de tekenen en ga tekenen. Nu heb je de kans nog om creatief te zijn. Als de chaos komt zullen we niet eens meer broccoli kunnen eten, dus geniet ervan. Ik ga kijken hoe de piramides vallen, kijken hoe de val van de oude culturen de onze in chaos zal storten. "Ik vertel jullie niets!" waren mijn laatste woorden tegen hen in de tuin. "Ga maar weg!

Spiritualiteit

2011-01-23T14:47:00.001+01:00

Langzaam komt het einde der tijden in zicht als de Maya-kalender de laatste fase begint in te gaan. In 2012 moet het allemaal gebeuren, maar buiten dat om leven we nu ook al in de eeuw van Aquarius. U weet wel, het tijdperk waarin we allemaal transformeren in spirituele wezens en ons aardse bestaan afleggen om deze te verruilen voor verlichte wezens (of zoiets dergelijks) Volgens vele is de tijd aangebroken waarop de mensheid eindelijk de volgende stap in de evolutie zal doormaken. We maken het nu allemaal mee, we leven tenslotte in interessante tijden. Oorlogen breken om ons heen uit, regeringen vallen en staan in volledig andere vorm op, onverklaarbare zaken nemen hand over hand toe, steeds meer UFO's worden gesignaleerd, noemen het ook maar op. Zelfs Nostradamus wordt er weer met zijn hoed en rand erbij gesleept, want het einde der tijden heeft hij ook een beetje voorspeld.

Maar goed, dat boeit mij eigenlijk allemaal niet. Het is alleen duidelijk dat de mensen zichzelf steeds meer gaan zien als individuele wezens die het geloof van de kerk niet meer nodig hebben. Steeds meer mensen gaan op zoek naar hun eigen spiritualiteit, steeds meer mensen kijken verder dan wat er ooit in de bijbel (en andere heilige geschriften) is neergeschreven. Vele mensen hoor je ook zeggen dat ze op zoek zijn naar God in henzelf en niet meer in de kerk. Secularisering in steeds meer aan de orde van de dag en persoonlijk vind ik dat helemaal geen slechte ontwikkeling. Sterker nog, ik ben een groot voorstander van de ontmanteling van de kerk en andere geloofsinstituten maar dat is een ander verhaal. Dat heeft niets te maken met de huidige opleving aan spiritueel leven en de zoektocht naar spiritualiteit.

Alleen vroeger hadden mensen de bijbel (of een ander heilig geschrift waar ze hun leven aan konden verbinden) en tegenwoordig zijn er massa's boeken, teksten en andere rommel te vinden die zeggen dat ze de spiritualiteit uitdragen. Hele boeken worden volgeschreven over het zogenaamde spirituele leven, de komst van UFO's en hoe oude beschavingen spiritueler waren dan wie dan ook. Het internet is ook een verzamelplaats van zogenaamde goeroes, mediums en spirituele gidsen geworden. Er zijn tegenwoordig meer zelfhulpboeken naar spiritualiteit in de handel dan er bomen zijn om ze allemaal te herdrukken. Waarmee gelijk het hele probleem met de huidige zoektocht naar spiritualiteit zijn nare kop opsteekt.

In de tijden dat de bijbel nog het enige leidende boek was hoefde mensen niet na te denken over wat erin stond. De dominee vertelde de verhalen en je nam het aan voor zoete koek. Tegenwoordig gaan we op zoek naar spiritualiteit en speuren we in boeken, op internet en lopen we over beurzen op zoek naar iemand die al die overdaad wil interpreteren. We zijn op zoek naar spiritualiteit zonder werkelijk te begrijpen wat het inhoudt. Mensen die het zoeken in boeken weten niet wat ze werkelijk zoeken, eigenlijk zoeken ze nogmaals naar de bijbel zonder deze te willen interpreteren. Ze willen alleen maar lezen wat ze allang denken te weten, dat God in henzelf woont en ze omringt worden door licht. En gelukkig voor hen zijn er zat mensen die denken dat ze het licht gezien hebben en er boeken vol over kunnen schrijven. Mensen, word toch een wakker!

In boeken kan je geen wijsheid vinden zonder dat je er zelf over na durft te denken. Je kan nog zoveel boeken over spiritualiteit lezen, als je geen idee hebt wat er eigenlijk gezegd wordt zal je nooit ergens komen. Je bent niet veel beter dan een christen die de bijbel lees en luistert naar de preken van de dominee/voorganger/priester. Spiritualiteit vind je niet op het internet, niet in boeken en niet in de woorden van anderen. De enige plek waar je dit kan vinden is in jezelf en in je directe omgeving. In een boom zit meer spiritualiteit dan in alle boeken die erover geschreven kunnen worden. Maar ik predik nu ook voor mijn eigen parochie, mensen die dit lezen zijn ook op zoek naar spiritualiteit. Naar de zingeving van het leven. Je leest mijn woorden en roept dat ik gelijk heb, maar ik heb geen gelijk! Ik schrijf een tekst over spiritualiteit en zolang jij daar niet zelf over gaat nadenken, je eigen mening gaat vormen is deze tekst volledig zinloos. Net zo zinloos als de vele boeken die over hetzelfde onderwerp geschreven zijn.

Ga mediteren, nadenken en lees eens een goed verhaal. In fictie vind je meer over spiritualiteit dan je zou vermoeden. In fictie kruip je in het hoofd van een ander, maar alleen als je tussen de zinnen door weet te lezen. Het verhaal achter het verhaal is waar het om gaat, niet het verhaal dat voor je ligt. Ga eens nadenken en kijk verder dan je eigen gedachten kunnen reiken. Boeken over spiritualiteit, buitenaardse wezen die de aarde bezoeken, gidsen, vinden van verlichting en paranormaal gepraat kan je in de prullenbak gooien. Dat soort zaken misleiden je alleen maar van je eigen pad, van je eigen gedachten. Zij zorgen alleen voor een lege portemonnee en een dwalende geest. Ik roep je hierbij op om zelf te gaan nadenken, om een boom een boom te laten zijn. Zij zijn de ware uitdragers van spiritualiteit, de boom en jouw omgeving. Leef en denk na! Denk na!

Wat is de zin

2011-01-20T23:20:00.001+01:00

Eindelijk is de zin om iets te schrijven verdwenen, zelfs de zin om iets te doen is niet meer aanwezig. Het moment waarop ik gewacht heb is aangebroken, altijd komt dit moment. Vroeger of later, ik kan de klop erop gelijk zetten als het niet zo vreselijk onregelmatig zou gebeuren. Ik weet in ieder geval dat het ooit komt en nu is het zover. Het moment is gekomen, de eerste woorden zijn uitgesproken. De eerste zin is gezegd en kan niet meer teruggenomen worden. Zelfs niet als later blijkt dat het allemaal een vergissing was, eens gezegd blijft het moment aanwezig. Als een duistere compagnon die altijd zachtjes zijn hand op je schouder laat rusten. Je ziet hem niet, maar via de ogen in je achterhoofd weet je dat hij er is. Hij is de kriebel in je nekhaar, de stem die zachtjes tegen je fluistert als je in bed ligt.

Hij is degene die ik nooit wil horen of zien, maar uiteindelijk altijd langskomt. En altijd zegt hij hetzelfde, die nare woorden die ik al zo vaak heb moeten aanhoren. Ik wil het niet eens meer herhalen omdat ik gewoon weet dat hij gelijk heb. Hoe vaak ik mijzelf ook voor de gek wil houden, uiteindelijk heeft hij altijd gelijk. Hij komt altijd langs, zelfs als ik zijn stem maanden uit mijn geest heb weten te bannen komt hij binnen één zin weer terug. Hij nestelt zich in zijn zetel, legt zijn voeten op tafel en begint zijn nare monoloog van woorden af te steken. Eerst rustig, woordje voor woordje. Af en toe een steek onder water, maar langzamerhand steeds luider. Steeds duidelijker omdat de zin broertjes en zusjes begint te krijgen. Er komen meer zinnen bij, wensen worden uitgesproken. Verwachtingen worden gewekt en dat is allemaal voeding voor hem.

Hij leeft op deze zinnen, deze woorden, de gewekte verwachtingen. Dingen die gewoon altijd komen, vroeger of later. Ik kan er gewoon niet aan ontsnappen, behalve op de meest vervelende manier die er bestaat: leven met hem in mijn achterhoofd. Altijd zijn nare handen op mijn schouders. Altijd zijn stem in mijn oor, mij verlammend alsof ik een bang kind ben. Ik voel zijn aanwezigheid op mijn bank, zijn voeten liggen nog net niet op tafel. Maar nu de eerste zin is uitgesproken is hij weer binnengekomen, zijn hand kruipt al naar mijn schouder. Ik hoor hem lachen en "vriend" fluisteren. "Vriend, ik zei het toch.."

Ik luister nog niet, maar wil nu niets meer doen. Schrijven lukt mij niet meer, ik kan de zin niet opbrengen. Ik kan de zin nergens voor opbrengen. Wat is ook de zin, wat heeft het voor zin als hij weer teruggekomen is. Wat heeft het voor zin. Ik wil gewoon de zin terug. Waarom moest je die woorden ook uitspreken? Sommige dingen kan ik je niet uitleggen terwijl ik het je wel verteld heb. Wat is dan nog de zin? Is jouw zin dan de juiste? Of moet ik terug gaan naar zijn zin? Wat is nog de zin.. om te schrijven, te creëren, slapen en leven? Ik hoor zijn stem de woorden herhalen.

Verdwijnen in grijs

2011-01-07T00:04:00.000+01:00

Bijna vroeg ik je om de muziek af te zetten, maar ik wist dat het belangrijk voor je was. Ik ging door met de dingen die ik aan het doen was en keerde mijn ogen af van het tafereel dat zich afspeelde. "Waarom geef je geen antwoord?" vroeg je opeens. Ik keek je aan, haalde mijn schouders op en ging weer door. Ik kon niet anders. Ik moest doorgaan, het was de enige manier waarop ik mijn tranen kon bedwingen. Het tafereel bleef zich intussen achter mijn rug om afspelen.

Ik voel je ogen in mijn rug priemen terwijl ik druk bezig was niet in snikken uit te barsten. De tranen die zich een weg probeerde te banen door mijn keel slik ik weg. Plots spring je op de tafel waar ik bezig was. "Wat doe je toch? Ik vraag al verschillende keren of je wil meedoen en ik krijg maar geen antwoord!" Je kijkt mij boos aan, je snorharen trillen. Trilden ze van ingehouden woede of is het gewoon de tocht die onzichtbaar door de kamer trekt. Ik kijk in je bruin-groene ogen, je pupillen verwijden zich onder mijn blik. "Ik ben bezig.." stamel ik. Eigenlijk weet ik niet goed wat ik tegen je moet zeggen. Het tafereel wat zich achter mijn rug afspeelt is mij gewoon teveel. Ik kan het niet aanzien en ik kan helemaal niet meedoen. Het is niet aan mij besteed.

Het liefst zou ik je vertellen van de eenzaamheid die ik door mij lichaam voel gaan. Dat ik weer terug aan het glijden ben in het grijs, grijs dat uiteindelijk zal overgaan in zwart. En daar ben ik zo bang voor. Het zwart is de plaats waar de hoofden groeien. Hoofden die uiteindelijk weer afgehakt worden, geoogst voor onnoembare verschrikkingen maar voordat het gebeurt praten ze tegen mij. Ik hoor de hoofden al praten in mijn hoofd. Of beter gezegd ik denk dat ik zal al hoor praten tegen mij. Op dit moment glijdt ik nog alleen maar langzaam weg in het grijs, het eeuwige stoffige grijs dat nooit ver weg is. Maar ik zeg het niet. Ik kan het niet. Zachtjes begin ik je te aaien en voel je vacht onder mijn arm.

Spinnend loop je naar mijn hoofd en geef je mij een kopje tegen mijn neus. "Ik kan ook niet boos op je zijn" zeg je liefdevol. "Jij kan er ook niets aan doen dat je zo bent. Het is nu eenmaal je lot." Alsof ik je niet hoor aai ik door en staar naar de dingen waarmee ik bezig ben. De voorwerpen die uitgestald liggen op mijn bureau, waarmee ik zogenaamd mijn zinnen op gezet had om niet mee te hoeven doen. "Ik had het je niet moeten vragen" vervolg je je woorden. "Nee.." zeg ik zachtjes. "Nee, dat had je niet. Je weet dat ik een hekel aan dat soort dingen heb.." Ik laat mijn hoofd hangen en voel dat ik de tranen niet meer kan tegenhouden. Het moet eruit.

Je ziet de eerste traan in mijn ooghoek verschijnen, strijkt met je lichaam langs mijn hoofd en springt van de tafel. "Ga maar door waarmee je bezig was. Ik had het nooit aan je moeten vragen. Sorry!" en je loopt weg, je staart triomfantelijk in de lucht geheven. Ik kijk je na terwijl de traan over mijn wang rolt. Je vriendje zit naast de bank te wachten tot je komt waarna jullie verder gaan alsof je mij nooit aangesproken hebt. Ik voel mij nog eenzamer dan eerst. Beteken ik dan zo weinig voor je of ben ik niets meer dan een mens voor je.

Ik kan het je ook niet kwalijk nemen. Het merendeel van de tijd weet ik mij geen houding te geven in de wereld van de mensen. Ben ik alleen bezig mijn eigen gedachten te projecteren op vluchtige zaken en snap ik niets van de sociale mogelijkheden die ze mij kunnen geven. Ik zie de anderen met elkaar communiceren en word soms jaloers, maar toch doe ik er niets mee omdat ik jou heb. Tenminste dat hou ik mijzelf voor. Ik lieg liever tegen mijzelf dan toegeven dat ik niets van de normale communicatie van mensen snap, dat de sociale omgang mij vreemd is en ik mij een freak vind in de wereld. En dan denk ik weer aan mijn jeugd waarin ik ook als freak behandeld werd of beter gezegd als iemand die een leuk kunstje kon wat ze zo vaak mogelijk wilde zien. Dat ik mij daardoor een freak ben gaan voelen vertelde ik aan niemand, zelfs niet aan jou.

Niet dat je het zou begrijpen. Wat weet jij nu, je bent maar een kat. En terwijl ik dit denk barst ik in snikken uit. Door mijn tranen heen zie ik je naar mij kijken. Je vriendje kijkt ook en ik zie de bezorgdheid in jullie ogen. Bijna gezamenlijk hoor ik jullie zeggen: "Gaat het eigenlijk wel?" Ik schud van "nee", het gaat absoluut niet. Ik voel mij eenzaam en jullie doen dingen die ik niet kan aanzien. Ik zeg alleen dat het niet gaan en gezamenlijk komen jullie naast mij zitten op de tafel. Zonder oog te hebben voor de spullen hierop ga je languit liggen en begint te spinnen. Je weet dat wanneer ik je aai ik rustig word. Ik aai je en je spint nog harder. "Gaat het weer?" vraag je. Ik veeg mijn tranen weg en knik. "Het gaat weer!" Ik zag maar niet dat het helemaal niet gaat, dat ik mij weer voel verdwijnen in het grijs. Dat het zwart verderop al op mij ligt te wachten en ik de hoofden al hoor mompelen. Je begrijpt het toch niet.

"Ga maar weer verder spelen" antwoord ik. Jullie verdwijnen weer naar de grond om de vogels vast te pinnen met jullie nagels. Ik loop naar de schuur om spijkers te halen. Misschien moet ik maar gewoon meedoen. Het zijn maar vogels en muizen. Al vind ik het nog steeds niet prettig hoe je omgaat met je vriendje. Je bent zo hard als glas, maar daar ben je kat voor. Mijn mooie zwarte kat.

De terugkeer van de kat

2011-01-06T14:56:00.000+01:00

Bijna dagelijks verscheen er een kat op het pad die er een sport van maakte om alle herten die hij zag om te gooien. Voorzichtig sloop hij dan over de harde stenen om een nietsvermoedend hert tot dichtbij te naderen. En als de kat dichtbij genoeg was zette hij zijn hele gewicht in om met een ferme heupbeweging het hert om te duwen. Vaak lag het hert daarna spartelend en volledig beduusd op de grond. Ik vond het zielig, eigenlijk vind ik het nog steeds zielig maar de kat verschijnt sinds kort niet meer.

Er gingen dagen voorbij dat de kat niet kwam, maar uiteindelijk verscheen het dier gewoon weer op het pad en kon het feest weer van voren af aan beginnen. Ik heb zelfs weken meegemaakt dat de kat doldriest van het omduwen van enkele herten zichzelf tegen bomen wierp met de bedoeling deze om te duwen. Meestal liepen deze acties op helemaal niets uit. Een boom verschoof wat op de plaats, maar dat was vrij gemakkelijk weer op te lossen. Maar soms kwam de kat met een dusdanige vaart langsscheren dat de boom faliekant omviel. En een omgevallen boom is werkelijk geen prettig gezicht, zeker niet als het een appelboom betreft. Overal lagen appels, bladeren en losse takken. Ik ben toen dagen bezig geweest om de boel op te ruimen en die kat kwam elke dag terug om polshoogte te nemen. Naast natuurlijk enkele herten omduwen. Op die dagen begon ik echt een hekel aan het beest te krijgen, zelfs wensen dat het helemaal zou verdwijnen.

Toch deed ik niets aan het dier. Ik liet het altijd zijn gang gaan. Misschien kon ik het op de momenten dat het bomen omver wierp wel schieten, maar eigenlijk kon ik er best om lachen. Wie had er nu een kat die bijna dagelijks herten en bomen omver kwam gooien in zijn tuin? Alleen vond ik het altijd zielig voor de herten. Zij waren toch de onschuldige slachtoffers van het vreemde spel van de kat. Ik ben er eigenlijk nooit achtergekomen waarom het dier herten omver wilde duwen, maar nu hij verdwenen is zal ik er ook nooit achterkomen.

Eigenlijk mis ik het diertje. Ik heb gisteren zelf een hert omgeduwd omdat ik dacht dat de dieren het ook zouden missen, maar meer dan een kwaad geloei en wegrennende herten kreeg ik niet. Bij de kat keken de herten alleen ontzetten beduusd terwijl de kat triomfantelijk wegliep. Ik mis het. Vanwege de reactie van de herten ben ik maar niet begonnen aan een boom, al denk ik toch niet dat ik een hele boom omver kan duwen. Laat staan eentje van zijn plek krijgen, ik begin er maar gewoon niet aan. Het is beter als ik posters in de buurt gaat ophangen of iemand de kat gezien heeft.

Ik denk dat een kat die herten en bomen omver duwt best opgevallen is in de buurt. Iemand moet toch weten waar het beestje heengegaan is, zijn verblijfplaats weten. Niet dat ik hem zou willen hebben, maar ik mis zijn gekke gedrag in mijn tuin. Ik wil kunnen gniffelen om een kat die nietsvermoedende herten omver duwt en het knerpen van schelpen onder zijn pootjes horen. Ik wil gewoon dat de kat terugkeert, ik verlang naar de terugkeer van de kat!

Mocht ik lepra krijgen

2011-01-02T23:23:00.000+01:00

Voordat ik lepra krijg wil ik toch het boek geschreven hebben. Het word tijd dat de mensen kennis nemen van de dieren in mijn tuin, van de dieren in mijn hoofd. Al lange tijd leven ze gevangen in kleine ruimte terwijl het witte papier mij beschuldigend aankijkt. Ik weet dat het tijd geworden is. Of beter gezegd ik weet dat de tijd definitief aangebroken is om ze tot leven te brengen in de fantasie van andere mensen. Om ze naar het witte papier te brengen en hun kooien voor altijd af te sluiten.

Alleen hoop ik niet dat je geloofd dat ik het echt zal doen. Hun kooien afsluiten.. Ik weet dat ik ze zal gebruiken om andere dieren in te vangen. Wezens net zo exotisch als degene die momenteel in mijn tuin leven. Het bos is vol met dieren. Dagelijks zie ik troepen wolven, beren, zelfs leeuwen voorbij komen zonder dat ik er maar een vinger naar uitsteek. Maar als de kooien leeg zijn.. Als de kooien toch eens leeg zijn kan ik nieuwe dieren in ze opsluiten. Dan kan ik ze in mijn hoofd laten rijpen tot ze exploderen. Of wegkwijnen omdat ik er niets mee doe, omdat ik ze geen voedsel geef.

Bijna had ik een hagedis laten wegkwijnen omdat ik vergat dat hij in mijn hoofd woonde. Ik had het gevangen op een zijspoor van het pad, gewoon ergens op de grond. Ik nam hem mee, voedde hem en gaf hem uiteindelijk kleding door anderen over hem te vertellen. Maar daarna vergat ik zijn bestaan en weigerde ik hem nog langer te voeden. Hij was bijna dood toen ik hem weer herinnerde. Bijna werd hij een schim van zichzelf, een loze gedachte in mijn tuin. Gevangen in de schaduw van de bomen en gedwongen nooit meer de kleurige zon te zien. Dat wens ik hem niet toe. Ik vertel iedereen over hem.

Ik neem hem op in mijn boek. Mijn boek dat ik zal schrijven ver voordat ik lepra krijg. Ver voordat ik mijn laatste adem zal uitblazen en ver voordat ik de zon zal doven op de horizon. Ik zal schrijven over de hagedis en de wolven. Misschien zelfs over de beren. De vervloekte beren op de weg, die altijd daar zijn. Zelfs nu zie ik ze staan voor mijn tuinhek, met hun spitse koppen en priemende ogen. Ik ben bang van ze, maar ze krijgen mij er niet meer onder. Ik leef liever één dag als een leeuw dan een leven volbrengen als een schaap. Hoezeer ik schapen ook liefheb, ik zal nooit meer willen leven in de kudde. Daarom woon ik ook in het bos en neem ik dieren gevangen in mijn kooien.

Daarom zal ik mijn boek schrijven en de beren erin verwerken. Ik zal het doen voordat ik lepra krijg, want mocht ik lepra krijgen durf ik je niet meer vast te houden. Dan ben ik bang dat mijn vingertoppen je zachte huid niet meer kunnen voelen en mijn lippen je niet meer teder kunnen kussen. Mocht ik lepra krijgen stop het leven en gaan de dieren uiteindelijk ook dood. Ik verlaat de tuin en het bos, als ik ooit lepra krijg. Maar nu schrijf ik aan mijn boek, morgen..

Je stem in de nacht

2010-11-12T11:34:00.000+01:00

Zoals je stem klinkt in de nachtelijke uren wil ik haar nooit meer horen. De ijzigheid doorsnijdt mijn geest, het is blauw dat geen kleur heeft. Je bent een geest, een kleine jongen veel te vroeg gestorven en gevangen in een natuur die niet de mijne is. Je bent voor mij verschenen, al hoor ik alleen je stem.

Fluisterend in mijn oor als vuurvliegen vertel je mij je geheimen, zing je je lied met je vreselijke stem. Ik probeer je buiten te sluiten, de kleurloosheid van je bestaan niet de mijne te laten worden. Maar het lukt niet... Het lukt niet. Ik vind geen vrede meer, zelfs het maanlicht in de nacht kan mij geen solaas meer bieden. Je stem is te sterk, te doordringend om te negeren. Ik luister naar je ijzige woorden, uitgesproken op een ijzige manier. Ik luister naar het blauw dat geen kleur heeft en mompel.

Mompelen tegen je stem is het enige wat mij op de been houd. Ik zou willen zingen, harder fluisteren dat jij doet in mijn oor maar ik heb angst. Angst om vergeten te worden, angst om ook een geest te zijn. De randen van mijn kooi zijn mij lief, maar in het donker kom jij langs om met mij te spreken. Ik vraag je om groen te brengen, alleen heb jij geen kennis van kleur. Jouw wereld is grijzer dan het blauw van de lucht. Blauw dat je lang geleden gekend heb en weer vergeten tot je met mij mee mompelt. We zullen zien, zien tot de zon weer opstijgt in de hemel. De zon die jou laat verdwijnen naar je eenzaamheid en mij achterlaat in de warmte.

Vannacht was je er weer, ijzig sprak je tegen mij tot ik het blauw van de hemel zag. Alleen wist ik niet meer wat kleur was, ik werd zoals jij. Een geest gevangen in de kooi van eenzaamheid, ijzige winden en leegte. Ik was verlaten door jou terwijl je in mijn oor fluisterde. Eindelijk kon ik je negeren, eindelijk hoefde ik niet meer naar je te luisteren. Je stem heeft het blauw vermoord, vermoord voordat het tot leven kon komen. Ik ben je dankbaar.

Het offer

2010-10-24T12:07:00.000+02:00

Ze brachten hem een offer dat hij werkelijk niet kon weigeren. Vooral het feit dat ze haar bloedend in zijn boom hadden gehangen maakte deze constatering nog meer waar, meer dan hij zou durven toegeven. "Maak het zo!" sprak hij tegen de toegestroomde menigte in zijn tuin en ze sloegen aan het werk. Het offeren kon beginnen.

Maanden later dacht hij terug aan de gebeurtenis. Het bloeden op de boom, de vuistslagen op het lichaam, het naargeestige geschreeuw van de menigte. Nog steeds walgde hij van de mensen die hij in zijn tuin verzameld had. Hij wist eigenlijk niet goed meer wat de achterliggende reden was, alleen dat hij in een vaag gesprek iets geroepen had dat ze als een verzoek tot offerande opgevat hadden. Maar was dit wel waar? Was het niet iets wat de menigte zelf wilde? Het land verspreidde altijd al een geur van moord, doodslag en dodelijke ellende. Alsof er elke dag een vers lijk opgegraven diende te worden zodat de vogels de ogen konden uitpikken.. De menigte keek toe op deze gebeurtenissen en ze zouden hem koffie brengen. Koffie, de drank van de Goden. Tenminste dat noemde hij het zelf altijd en de menigte aanbad inmiddels koffie als een heilige drank. Dronk zij het ook niet? Hij wist het niet meer, ze was maar het offer dat hij niet kon weigeren.

Hij walgde van zichzelf, van zijn woorden en acties. Als hij zo doorging zou het land rood kleuren van het bloed van zijn mensen. Van zijn menigte. Zijn tuin verdrinken in de ledematen van gezichtsloze mensen die koffie dronken alsof het een geneesmiddel was. "Koffie als godendrank!" Hij moest nog lachen toen hij het verzonnen had, maar inmiddels was het lachen hem vergaan. Alleen dronk hij nog de koffie, al smaakte deze hem ook niet meer. Koffie had zijn glans verloren na het offer, ze waren té ver gegaan. Veel te ver, maar vertel dat maar aan de menigte wanneer ze geslagen, bloedend uit vele schrammen en wonden aan zijn boom hangt. Hangend tussen een menigte die vraagt om meer bloed, om haar hart en uiteindelijk ook om haar ziel.. Hij durfde niets te vertellen, hij was bang voor wat hij gecreëerd had. Een zielloos monster van mensen, alleen bange wezels maar samen gevaarlijker dan een hongerige tijger. En ze leefden allemaal in zijn tuin, verstopt onder de bosjes en achter zijn houten schuurtje.

Eigenlijk wilde hij gewoon verhuizen. Stilletjes vertrekken in de nacht, iedereen achter zich laten en het offer vergeten. Maar hij wist dat hij het tuinhek niet eens zou halen. Zodra hij zijn gezicht buiten de deur liet zien staarde ze hem aan alsof hij de waarheid in pacht had. Elk woord dat hij sprak werd als zoete koek geslikt, koek die perfect paste bij de op haardvuur gefabriceerde koffie die ze dronken. Ze dachten niet eens meer na over zijn woorden en hingen aan zijn lippen als raven op een lijk. Het waren domme mensen, maar wel zijn mensen. Hij had dit zelf over zich afgeroepen. Had hij ze niet zelf toegelaten in zijn tuin? Zijn hek stond ook altijd open en als hij naar buiten keek zag hij de menigte weer groeien. Verhuizen zou nooit lukken, ze zouden het niet eens toelaten of hem volgen waarheen hij ook ging.

Hij was gevangen, gevangen in zijn eigen web van geconstrueerde religie. Zijn zogenaamde Godendrank kreeg een wrange nasmaak en de roep om meer offers was niet van de lucht. Hij wist dat er binnenkort een nieuw persoon aan zijn boom gehangen moest worden. Hij zag het al aankomen. Zou hij zichzelf als offer kunnen laten dienen? En een glimpje hoop begon in zijn brein te groeien..

Niemand vertellen

2010-09-20T22:03:00.000+02:00

Sinds vandaag voel ik mij vreselijk onzeker in een ruimte. Alsof de lucht mij probeert aan te raken op alle plaatsen die ik liever verborgen hou. Ik voel mij als een kind dat droomt nakend in de klas te staan, alleen sta ik daadwerkelijk naakt op straat. De ruimte drukt op mijn schouders, zwaar en traag voortbewegende. Mensen kijken naar mij terwijl ik mijn naaktheid probeer te verbergen. Ik hou mijn linkerhand voor mijn geslacht en de ander zwaait doelloos in de lucht. "Ik voel mij onzeker in deze ruimte!" roep ik in de rondte, maar de mensen lachen alleen maar. Ze lachen mij uit, waardoor ik mij nog meer onzeker begin te voelen.

De ruimte komt steeds dichterbij. De mensen verdwijnen, ze bestonden alleen maar in mijn hoofd. Toch hoor ik nog hun schaterlachen, wolven in het bos zijn het. Alle mensen zijn wolven, sommige in schaapskleren maar ook zij lachen mij uit. Iedereen lacht mij uit maar ik kan ze niet meer zien. Mensen bestaan niet in deze ruimte waarin ik mij onzeker moet voelen. Ik voel de ruimte tegen mij naakte huid drukken. Een zachte dwang om verder te gaan op mij uitoefenen.

Ik neem een stap voorwaarts en de ruimte gaat met mij mee. Het vormt een schild om mij heen, kleed mij aan zoals kleding dat doet en houd mij warm in deze kou. Toch voel ik mij onzeker in deze ruimte. Ik vertrouw het niet. Volgens mij kan het elk moment weer verdwijnen en dan sta ik naakt in het niets. Iedereen, maar dan ook echt iedereen kan mij zien en dan lachen ze weer. Ik hoor hun gniffelende lach al in de verte, hun schaterende stemmen terwijl ze met vingers naar mij wijzen. Het is de schuld van de ruimte, ik vraag je om stilte. Je mag dit aan niemand vertellen. De ruimte hoeft niets alles te weten.

Het kan mijn gedachten al lezen, als ik droom weet het waar ik ben. Ooit was ik groot en sterk, diep geworteld in de wereld en toen stierf ik in het niets. De ruimte was er om mij op te vangen, mij te omarmen en lief te hebben. Nu weet ik het zeker, ik voel mij onzeker in een ruimte. Niets kan verder van de waarheid zijn, maar vertel het aan niemand. Alsjeblieft, ik ben leeg. Ik ben slechts de ruimte.

Gezellig in het gekkenhuis

2010-09-18T11:54:00.000+02:00

Gapend probeer ik de wereld nog even buiten te sluiten, maar het geschreeuw van mijn medebewoners begint mij te irriteren. Met een ferme ruk gooi ik de dekens van mij af en zie de prinses op de grond vallen. Ze stuitert twee keer voor ze onder de kast verdwijnt. Eén van de katten rent haar achterna en verdwijnt in dezelfde ruimte waar de prinses heen gegaan is. Ergens weet ik dat ik ze beide zal moeten pakken, maar momenteel heb ik er totaal geen zin in. Ik denk aan de kermis welke weer in het dorp geland is, de reden dat mijn medebewoners uitzinnig aan het schreeuwen zijn.

Het sociale leven waar ik normaal gesproken deel vanuit maak is volledig ontregeld door fel knipperende gloeilampen, irritante hitparade-muziek en paardenraces. Ik zie de mensenmassa's al weer voor mij. Volkse figuren tussen de attracties, de lampen die op hun gezichten schijnen. Drank in hun handen en geveinsd plezier in de ogen. De prinses zal het prachtig vinden, maar zij is verdwenen onder de kast waar de kat gaat wonen. Samen zullen ze een gezinnetje gaan stichten, kleine kattenkinderen krijgen met de inslag van een koningshuis. Ze eten royaal cake en gebakjes en spelen met een haak. Een haak van de kapitein, geen vleeshaak zoals vele zullen denken. Ik verlang gewoon naar rust. Stilte in mijn hoofd en slaap op mijn gezicht, maar beide is mij niet gegund.

Mijn benen dragen mij de kamer uit. Ik laat de prinses en de kat helemaal achter. Ze zijn gelukkiger samen dan ze met mij ooit zouden worden. Zelfs al nam ik ze mee naar de kermis zouden ze het gemis aan een gezinsleven met zich meedragen. Ik krijg een biertje in mijn handen gedrukt. "Hier drink op!" zegt niemand in het bijzonder. In één teug sla ik de inhoud van het plastic bekertje achterover en voor ik het weet is het weer gevuld met hetzelfde alcoholische vocht. Ik kijk ernaar en vraag mij af wat ik net achterover geslagen heb. Ik had toch al bier gedronken? Ik proef de licht-bittere smaak nog op mijn tong, de verfrissing van het vocht in mijn keel. Toch sta ik hier met een vol glas in mijn handen. Dit is ook de reden dat ik in het gekkenhuis verblijf. Ik weet niet meer wat ik doe.

De kermis is precies wat ik ervan verwacht had. Felle lampen knipperen in mijn ooghoeken. Luide muziek schalt uit boxen en in mijn oren, slechte muziek. Muziek die mij doet denken aan het verleden waarin vele mensen werden gedood in kampen achter prikkeldraad. Een verleden dat ik nooit heb meegemaakt, maar wel zou willen zien gebeuren. Het volkse vermaak van de kermis is niet voor mij weggelegd. Mensen praten in mijn oren, schreeuwen in de verte en staan in de rij om in goedkope attracties te stappen. Ik hoor mijn naam roepen en sla het bier (nogmaals?) achterover. "Kom! We gaan gokken en schieten op knuffeldieren!" Ik loop naar degene die mij naam roept. Weer krijg ik een biertje in mijn handen gedrukt. Ik wil niet meer drinken, ik wil hier niet eens zijn.

Inmiddels begin ik te verlangen naar mijn bed. En vraag ik mij af waarom ik de prinses en de kat niet achterna gegaan ben.. Ik weet dat ze samen gelukkiger zijn, maar deze ellendige kermis zou ik iedereen willen besparen. Ik had onder de kast moeten kruipen en verdwijnen van deze wereld, maar nu is het te laat. Nu ben ik hier, in het gekkenhuis bij al mijn vrienden. Ik drink bier en doe mee met de geveinsde vrolijkheid. Dat doe je als je in het gekkenhuis woont, de werkelijke wereld is nog veel te ver weg. Ik verlang naar de slaap, de doden in de koude grond en rust in mijn hoofd. "Mag ik nog een biertje?" vraag ik aan niemand in het bijzonder en richt mijn geweer op een knuffelbeer.

Onder de zon

2010-08-15T20:26:00.000+02:00

Mijn lichaam vond ik terug in een onbenoemde oorlog, in een land verzekerd van suiker en zoetigheid. Ik riep dat het thuis moest komen, maar voor ik een stap gezet had doorboorde een pijl mijn zijde. Het bloed gutste uit de wonde terwijl ik verdwaasd naar mijzelf keek. Zou ik zo moeten sterven? Eenzaam in de modder? Mijn gezicht eerst terwijl het leven langzaam wegstroomde? Ik vervloekte de boogschutter, maar was veel te laat. Ik had het leven al gelaten. Wormen aasde op mijn gevallen lichaam terwijl ik toekeek op het tafereel voor mijn ogen.

In een ongemerkt graf werd ik begraven. Mijn geliefde naast mij, samen voor de eeuwigheid. We groeiden hand in hand op toen de zon scheen op de wereld. De oorlog was nog niet eens begonnen in die tijd. Ik keek in haar ogen en wist dat ik eeuwig met haar samen wilde zijn. In mijn gedachten zag ik hetzelfde in haar ogen. Uit haar mond kwamen dezelfde woorden en we waren gelukkig. Gelukkig onder de aarde toen de zon op ons scheen.

De oorlog maakte een einde aan alles, behalve onze liefde. Toch werden we gescheiden, mijn lichaam verdween in de koude grond om strijd te voeren tegen onbekende vijanden. Mannen zoals ik die gedwongen werden te vechten tegen gezichtsloze wezens die iedereen doden zodra ze hen zagen. Dat was ons verteld, dat was wat er gebeurde. Ik wist niet beter of we vochten een eerlijke strijd. We vochten voor het rechtvaardige, voor de liefde en de vrijheid van onze vrouwen. We vochten tot we het leven mochten laten. En wie niet wilde vechten mocht gelijk sterven, het lichaam achtergelaten in een greppel. Voer voor de wolven en ronddwalende vossen. Kraaien mochten meestal de ogen hebben. Het was een lot dat niemand wilde ondergaan en helemaal niet delen.

Ik vocht als een leeuw, maar stierf als een lam. De pijl in mijn hand geklemd toen ze mij lieten zakken in de armen van moeder Aarde. Ik wist dat jij, mijn geliefde er ook zal zijn. Dat had je mij verteld toen ik in je ogen keek. Toen we samen onder de zon liepen. We zouden samen zijn in de eeuwigheid en je belofte hield stand. Ik voelde mij gelukkig toen de maden aan onze lichamen knaagden. Ik voelde de warmte van onze liefde voor eeuwig branden. Wij zouden nooit alleen zijn, wij hebben altijd elkaar.

Boven onze hoofden groeit het gras. Groene, wuivende halmen. De wind blaast onze geuren over het landschap, als een warme deken vult het mijn neus. Ik snuif het op en herinner het ongemerkte graf. Ik herinner mij de koude omhelzing van de aarde en de liefde die je uitstraalt. Ik herinner mij jou en je mooie ogen. Ik voel je armen om mij sluiten, je adem zachtjes in mijn nek. Je fluistert "Ik hou van je" in mijn oor en ik hou ook van jou. Het ongemerkte graf ligt er nu al eeuwen, wij samen zijn allang vergaan. Opgegeten door de wormen, maden en rondkruipend ongedierte. We zijn samen, hand in hand onder de zon. Jij en ik.

Mijn lichaam vond ik terug in de oorlog. Mijn zijde doorboort door een pijl. Ik voelde de pijn niet meer, want ik was al dood. Ik was al dood voordat jij bij mij kon zijn, maar toch was ik bij je. Je zag mij niet, toch was ik daar. Je begroef mij in een ongemerkt graf, samen met je gedachten. De koude aarde omklemde mijn lichaam terwijl het gras groeide onder de zon. Ik was gelukkig, jij was bij mij. Ik keek in je ogen en voelde je gedachte. Ik voelde hoe we liepen onder de zon, zijn warmte op onze naakte huid. We waren samen, onder de zon

De postbode brengt een brief

2010-08-07T16:28:00.003+02:00

In mijn brievenbus vond ik een brief voor iemand die al jaren overleden is. Eigenlijk wilde ik mijn postbode het kwalijk nemen dat ze een brief verkeerd bezorgd had, maar het adres klopte tot op de letter. Alleen de naam, de naam van een overleden persoon prijkte boven mijn adres. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen mijn postbode hiervan de schuld te geven, zij bezorgde de brief alleen maar. Gewoon omdat dit adres erop stond. Ik kan niet van haar verwachten dat ze ook nog gaat onthouden welke personen er op mijn adres wonen en daarom pakte ik de brief uit de brievenbus.

Het was een doodnormale witte enveloppe met de naam en mijn adres er in een keurig handschrift opgeschreven. Ik draaide de brief in mijn handen. Misschien stond er wel een aanwijzing van de zender op de enveloppe, een adres of een krabbeltje aan de persoon die de brief eigenlijk moest krijgen, maar ik vond niets. De achterzijde was helemaal leeg. Een maagdelijk witte achterzijde, dichtgeplakt met een klein stukje plakband en speeksel. Ik wist niet goed wat ik met de brief zou moeten doen. Het was duidelijk niet voor mij bestemd en de naam die boven mijn adres stond was van iemand die allang overleden was.

Vroeger woonde hier een dame die een ernstige ziekte opliep. De precieze details weet ik niet, maar toen ik deze woning overnam vertelde haar broer mij dat ze overleden was aan deze ziekte. Ze had na een langdurig ziekbed de pijp aan Maarten gegeven en het tijdelijk voor het eeuwige verruild. Hij had tranen in zijn ogen toen hij het vertelde. Ik stelde hem gerust en vertelde hem dat ik gewoon alle spullen wilde overnemen. Iets waar hij blij mee was, hij vond het vreselijk om alle spullen van zijn zus op te moeten ruimen en de overgebleven spullen vielen hem heel zwaar. Niet lang daarna ging hij weg en heb ik hem nooit meer gezien.

En nu, jaren later ontvang ik een brief geadresseerd aan zijn zus. Zijn overleden zus die ik nooit gekend heb en ook nooit meer zal leren kennen, maar dan zou ik niet in deze woning wonen. Nog steeds wist ik niet goed wat ik met de brief aanmoest. Ik had vroeger wel een telefoonnummer van haar broer in het geval dat er nog post van zijn zus op mijn adres kwam, maar die had ik na een aantal maanden weggegooid. Er kwam tenslotte nooit post van zijn zus. Ze was overleden en overleden mensen ontvangen geen post... tot vandaag dan. Ik stond daar in mijn gang met die brief. De brief zonder afzender en een klein stukje plakband aan de achterkant geplakt.

Ik trok, na even heel goed nagedacht te hebben de stoute schoenen aan en stak mijn vinger tussen een hoekje van de enveloppe. In een minder vloeiende beweging scheurde het open. Binnenin zat er een opgevouwen A4-tje, welke ik er voorzichtig uithaalde. Mijn handen trilde een beetje, ik wilde deze brief helemaal niet ontvangen en zeker niet gaan lezen maar het was al te laat. De brief lag in mijn handen en ik was al bezig het open te vouwen. Ik moest het nu wel lezen, er was geen weg meer terug.

In een poging ongeïnteresseerd te zijn naar de inhoud las ik de brief vluchtig door, maar naar mate ik halverwege kwam begon de inhoud mij steeds meer te boeien. Eigenlijk is boeien niet helemaal het goede woord, hoe verder ik kwam des te schokkender kwam de inhoud op mij over. De tekst greep mij letterlijk naar de keel. Ik kwam informatie te weten die geen normaal mens hoort te lezen. Een relaas over vermeende martelingen, doodsangsten en naargeestige mishandelingen werd voor mijn ogen ontvouwen op dat A4-tje. In hetzelfde keurige handschrift als op de enveloppe was het geschreven, zonder aarzelingen en enige schroom. Tenminste zo kwam het allemaal op mij over, wat moest je anders aan een overleden persoon schrijven. Ik las de brief nogmaals en kwam weer tot dezelfde conclusie. Het was een verschrikkelijk relaas. Zelfs de spelfouten maakte mij minder overstuur dan de tekst die ik las.

Niemand had het relaas ondertekend, slechts een krabbeltje dat voor een letter kon doorgaan vond ik onderaan. Vertwijfeld stond ik met de brief in mijn handen in de gang. Wat moest ik nu? Ik had spijt dat ik de brief ooit opengemaakt had en nog meer spijt dat ik de broer van de ontvanger niet kon bellen. Had ik zijn telefoonnummer maar nooit weggegooid. Hij zou dit moeten lezen, niet ik!

Morgen is niet meer

2010-07-24T09:06:00.004+02:00

Al maanden werd het aangekondigd, maar toen het eenmaal zover was bleek het toch een knoop in de maag te veroorzaken. Een lichte snik ontsnapte aan zijn keel. De eenzaamheid was toch zijn woning binnengedrongen toen hij heel even de deur openzette. Eigenlijk had hij het wel verwacht, maar nu het pontificaal op zijn bank had plaatsgenomen alsof het er al jaren woonde wilde hij dat het zo snel mogelijk weer vertrok. De eenzaamheid is geen vriend van hem, nooit geweest ook.

Hij probeerde te praten met de eenzaamheid, bood het een bak koffie aan maar het was standvastig. Stil in woord en gebaar. De eenzaamheid is een naar gezelschap. Nooit zegt het "boe of baa" om van andere dierengeluiden maar niet te spreken. Zelfs de koffie werd door de stilte die het uitstraalde afgeslagen. Hij nam zelf nog maar een bak koffie en verviel in herinneringen aan gisteren. Gisteren was de eenzaamheid nog niet doorgedrongen in zijn woning. Gisteren was het ook stil en zijn bank leeg van het grote niets, maar er zat geen gevoel bij. Gisteren was het gewoon beter.

De koffie smaakt hem ondanks de aanwezigheid op de bank best goed. Zwart, zoals altijd maar minder sterk dan hij het normaal dronk. Dat kwam niet door de eenzaamheid, het gebrek aan koffie was hier de oorzaak van. Eigenlijk was hij wel blij dat eenzaamheid geen koffie drinkt. Hij deelde zijn laatste koffie liever met zichzelf dan een gevoel waar hij nooit om gevraagd had. Zelfs al wist hij dat het zou komen, dat het uiteindelijk onvermijdelijk zou zijn wanneer hij de deur opendeed.

Zijn gedachten dwaalden weer af naar gisteren. Toen had hij helemaal geen koffie gedronken omdat hij gewoon geen tijd had. Hij had het veel te druk met niets doen en proberen zijn tuin te verplaatsen naar de buren. Hij vergat dat de eenzaamheid op bezoek zou komen, dat hij zijn bank moest gaan delen. Zou hij straks ook met de eenzaamheid moeten gaan slapen? Gisteren was het anders, toen viel hij vermoeid in slaap. Hij had de hele dag doorgebracht in gedachten, aan niets anders denkend dan de Noordpool en jeuk aan zijn arm. Het was een goede dag geweest. De zon had geschenen, herinnerde hij zich. De warmte viel af en toe op zijn huid, maar dat deerde hem niet. Hij had genoten van gisteren.

"Hoe zou het morgen gaan?" vroeg hij zich af. Morgen was een nieuwe dag en met de eenzaamheid op zijn bank zag hij er nu al tegenop. Zelfs de berg die hij mocht beklimmen was niet zo hoog als de dag van morgen. Misschien was het beter wanneer morgen niet meer kwam, dat de morgen altijd in de toekomst zou blijven. Hij besloot de morgen te vergeten, morgen was niet meer en kwam niet meer. Altijd zou het vandaag blijven en zou hij zich wentelen in herinneringen aan gisteren. Tenslotte had een wijs mens ooit gezegd dat het herinneren van het verleden voorkwam dat je eeuwig gedoemd zou worden deze te herhalen. Morgen had hij niet meer nodig, morgen was nog ver weg. En de eenzaamheid op de bank was een slecht gezelschap. Hij dronk zijn koffie en keek het aan. Het keek terug met eenzaamheid in de ogen.

Torren en kevers

2010-07-04T19:58:00.002+02:00

Zachtjes viel een zonnestraal op zijn lichaam waardoor hij ontwaakte uit zijn droomloze slaap. Hij trok de dekens van zich af en stapte uit bed. Onder zijn voet klonk een vreemd, voor zijn slaperige brein onverklaarbaar gekraak. Even schonk hij er geen aandacht aan om een blik te werpen op de wekker. "8.23" stond er in groene cijfers te lezen. Giftig groene cijfers welke midden in de nacht een schijnsel op de muur gaf dat hem soms een beetje angstig maakte, maar het was de enige wekker die hij interessant genoeg vond om in zijn slaapkamer te hebben staan. Hij liet het zo, de angst was tenslotte onredelijk en met zijn ogen dicht zag hij het niet.

Van de wekker gleed zijn blik naar zijn voet. Een zachte massa met harde stukjes plakte onder zijn naakte voetzool. Hij tilde de voet op en een zwart vormeloos ding, wat hij herkende als een platgetrapte kever viel met een natte plof op de grond. Hij keek er naar. Verbaasd over de grote slaakte hij een klein kreetje. "Dat is een flinke.." zei hij tegen niemand in het bijzonder. Niemand gaf hem antwoord, er was verder niemand in de kamer. Alleen hij en de volledig tot moes getrapte kever. Hij keek onder zijn voet. Daar zat nog wat ingewandenspul van de kever aan geplakt. Wit spul dat totaal niet leek op ingewanden, maar hij wist ook helemaal niet hoe de ingewanden van een kever eruit zouden moeten zien. In ieder geval was het nu niet meer dan een hoop witte pus. Een dikke drab die het meeste leek op in melk gekookte rijst. Met een vies gezicht probeerde hij het van zijn voet te schudden, wat niet lukte. De drab bleef hardnekkig hangen in de holte onder zijn voet. Hij pakte een t-shirt van de stoel en met een nog viezer gezicht veegde hij de drab eraf.

Een wijds gebaar en het t-shirt verdween in de openstaande wasmand. Een geritsel uit de mand was het antwoord. Hij keek ernaar, nieuwsgierig en verrast. Geritsel in de wasmand was wel het laatste was hij verwachte deze ochtend. Hij stond op om naar de wasmand te lopen, maar voordat hij één stap kon zetten hoorde hij nog meer geritsel onder het bed vandaan komen. Net was het nog doodstil in zijn slaapkamer en nu klonk het alsof droge bladeren over een tuinpad waaiden. Verstijfd bleef hij staan en keek naar zijn voeten. Ze stonden hem iets te dicht bij het onbekende geritsel dat nog steeds onder het bed vandaan kwam. Uit de wasmand links van hem klonk inmiddels nog meer geluiden. Geritsel maakte plaats voor klikkende geluiden alsof kleine pootjes over het plastic kropen. "Nog meer kevers!" dacht hij bij zichzelf "Nog meer van die beesten" En voordat hij zijn gedachte goed en wel verwerkt had zag hij de eerste uit de wasmand komen.

Een gigantisch beest, zwart glimmend met klikkende pootjes die over de rand van de mand stapten. Hij zag de kaken langzaam heen en weer gaan als een hongerige tijger die in gedachten zijn prooi aan het oppeuzelen is. De volgende kever verscheen naast de eerste die steeds verder over de rand kwam. "Die gaat vallen" dacht hij terwijl hij gefascineerd naar het gigantische beest keek dat uit zijn was kwam zetten. Het geritsel achter zijn rug was hij helemaal vergeten tot hij de eerste pootjes op zijn naakte voeten voelde. Hij schrok en trok zijn voet weg waardoor er twee, drie kever door de kamer vlogen. Met een smak ramde ze tegen de muur en een ander tegen zijn kledingkast. Ze vielen op de grond waar ze even versuft bleven liggen, zich zonder problemen omdraaide en met een vaart op hem afkwamen.

De schrik sloeg hem om het hart. Hij keek naar de vloer, naar de aanstormende kevers. Naar de massa die onder zijn bed vandaan kwam zetten. De zwarte, golvende massa kevers die zijn voeten overspoelde. Hij zag hun glimmende lichamen, de glinsteringen die het pantser verspreidde door het zonlicht. Hun pootjes die onverbiddelijk over zijn voeten en op zijn benen stapte. Hij voelde hun kleine weerhaakjes in zijn vel vastpakken. Hij schudde nogmaals met zijn been en met zijn andere. Hier en daar vielen er kevers af. Sommige vielen op hun rug, anderen veerde op de poten maar binnen geen tijd rende ze weer op hem af. Hij stampte er een paar door, de smurrie op de grond vergrotend. Hij walgde van het gevoel onder zijn voeten, maar voelde zich wel goed dat hij er een paar extra dood had gemaakt.

Alleen lieten de kevers zich niet stoppen. Uit de wasmand, onder zijn bed, zelfs onder de kledingkast kwamen de grote kevers vandaan zetten. Hij gilde en stampte, stampte en stampte tot hij uitgleed over de smurrie. Dat leek het moment waarop de grote golf gewacht had. Uit alle hoeken en gaten van de kamer kwamen de zwarte monsters vandaan zetten. Hij zag een gigantische hoeveelheid onder zijn bed zitten, alsof ze lagen te wachten tot hij naar hen kwam kijken. Ze overspoelde hem als de zee die hij zich zo goed herinnerde. Zijn vader nam hem altijd mee naar de zee waar hij speelde in de golven. Hij vond het altijd het leukste om in de branding te gaan zitten en de aanrollende golven over hem heen te laten komen. Deze golf kevers deed hem daaraan denken, behalve dat het totaal niet leuk was.

Hun kaken kon hij nu van dichtbij zien. Van dichtbij voelen. Hij voelde hoe ze zijn vel doorprikte, stukjes huid en vlees met zich meetrekkend. Hij voelde hoe de keverpoten over zijn lichaam gingen. Hun harde lijven over zijn buik, hoe ze hun kaken zetten in elk stukje open huid dat ze maar vonden. Hij gilde, gilde zo hard hij kon in de hoop dat iemand hem zou horen. Iemand moest hem toch horen! De kevers spoelde in zijn geopende mond, zijn gil smorend met hun harde ritselende lichamen. Hij kokhalsde, maar de kever zette door. Steeds verder werd het zijn keel in geduwd door kevers die ook zijn mond in wilde komen. Angst doorkruisde zijn brein niet eens meer, hij schakelde uit. Dit was hem teveel. De kever in zijn keel begon zijn kaken in zijn slokdarm te zetten, maar hij voelde niets meer.

Stilte heerste in zijn geest. Stilte van binnen die het ritselende geluid in de kamer overstemde. Stilte, welkom als de slaap die elke nacht weer kwam op de momenten dat hij ging liggen. De kevers begonnen in de opengelegde stukken huid naar binnen te klimmen. Ze begonnen hem van binnenuit op te eten, hun zwarte lichamen glimmende rood van het bloed en stukjes weefsel. Het deerde hem niet meer. Hij wentelde zich in stilte en duisternis toen enkele kevers zijn ogen begonnen op te eten. Hij voelde niets meer, zijn geest was weg. Hij was in stilte terwijl hij levend opgegeten werd. Zijn laatste gedachte die zijn stille geest doorkruist had was: "Of waren het torren?"

De dood in mijn woning

2010-06-12T22:59:00.003+02:00

Een huis heeft verschillende kamers. Sommige huizen hebben er maar één, maar dan blijkt het toch in te delen in verschillende ruimten die je als kamers kan opvatten. Mijn huis heeft toevallig wel muren om te dienen als afscheidingen tussen de verschillende kamers, maar het komt allemaal op hetzelfde neer. Toch is mijn huis anders dan die van jou en de rest van mijn buren. Ik heb de dood in mijn huis wonen. De dood van dieren en soms ook een plant.

In elke kamer die ik heb heeft een klein beestje het leven gelaten. De wil om te leven is geperst uit de dieren die ik elke dag op de grond vind. In mijn slaapkamer liggen verspreidt over de vloer dode motten weg te waaien in de wind die ik creëer als ik langsloop. Ik kijk dan hoe ze bewegen zonder dat hun vleugels slaan, zonder dat hun opgevouwen pootjes heen en weer schoppen in de lucht. Het fascineert mij om te zien, maar nooit erg lang.

In mijn toilet heeft een pissebed de pijp aan maarten gegeven om in een zijligging naast de pot te kunnen liggen. Wat ik hiermee aan moet ben ik nog niet achter. Ergens heeft het zo weinig zin om in deze houding dood te zijn, al kan ik het pissebed ook weer niet kwalijk nemen. Iets verderop ligt namelijk een kleine vlieg dood te zijn alsof het een lieve lust is. Alleen vermoed ik dat de laatste vermoord is door de spin die op de muur leefde, maar dat was ook weer een tijdje geleden dat ik hem gezien heb. Wel zit er een spin in de lamp, maar die is al zo lang dood dat ik mij niet een anders kan herinneren. Volgens mij was die spin al dood toen ik hier kwam wonen en weigert hij te vertrekken uit de lamp.

Op de tafel in mijn woonkamer liggen in willekeurige volgorde enkele bromvliegen in alle stilte. Vorig jaar vond ik ze doodgeslagen tegen het raam zonder dat ik er ook maar één hand naar uitgestoken heb. Ik vond het daarom weer zonde om ze weg te gooien en heb ze een openbare begrafenis gegeven op mijn tafel. Daar liggen ze nog altijd in alle rust waar iedereen ze kan zien. Ik denk niet dat dode vliegen rotten en als ze het wel doen is het in alle stilte. Een wesp heeft zich ernaast gelegd. Stilletjes als een muis die ik niet in huis heb of ze moeten zich dood houden in de muren. Al kan ik mij dat laatste weer niet voorstellen met alle katten die in de buurt wonen. Geen muis zou het hier overleven, zoals de meeste planten ook snel doodgaan.

De wesp heb ik per ongeluk onthoofd nadat hij allang levenloos op tafel lag. Met een kop koffie en een broodje in de hand viel zijn lichaam weg van het denkende gedeelte. Ik voelde mij een beetje schuldig. Zo'n mooi diertje opeens zonder hoofd, maar ik kon er niets aan doen. Het was een ongeluk. De langpootmug op de hoek zag het allemaal gebeuren, al zagen zijn ogen niet echt wat. Ook daar was het leven uit hem geknepen, dit keer wel door mijn hand omdat ik het geen prettige beesten vind om in leven te houden.

Ik heb ook nog een kamer waar ik mijn was ophang. Daar vind ik altijd de meeste dieren dood op de grond. Vliegen, motten, spinnen en zelfs hele andere dieren. Ik kan er geen beschrijving aan geven omdat ik ze zonder pardon uit mijn huis verwijder. Meestal zet ik het raam open en gooi ze in de tuin van mijn buurman. Hij merkt een dier meer of minder toch niet op. Dat is de zegen van nooit thuis zijn en blinder dan een rioolrat. Waarom ik de dieren daar niet laat liggen weet ik eigenlijk niet, maar ze horen er niet. Ik wil geen dood op de plaats waar mijn was zich ter drogen legt. Daar mag alleen het water verdwijnen uit nat wasgoed en niet het leven uit willekeurige dieren. Er zijn regels waar iedereen zich aan moet houden.

In mijn keuken is het rustig. Daar vind ik alleen dode bladeren. Bladeren die door de wind en het geopende raam naar binnen waaien. Meestal in de herfst als ze vallen, zoals het eigenlijk ook hoort. Een van die bladeren heeft er eens jaren gelegen voordat ik hem wist te vinden. Het was een zielig hoopje verdroogde rommel geworden. Iets wat zich niet eens normaal liet oppakken zonder helemaal te verbrokkelen. Ik heb het moeten verwijderen met de stofzuiger, zoals ik eigenlijk alle dode dieren uit mijn huis verwijder. Op die manier verwijder ik ze niet echt, maar bewaar ze nog jaren in de stofzuigerzak. Bij alle huidschilfers en ander troep die ik op de grond heb zien liggen. Morgen moet ik weer stofzuigen voordat ik struikel over een dode vlieg of mot. Of misschien ligt er wel een langpootmug stof te verzamelen op een plek die ik niet wil. Dat kan niet, dat mag niet. Er zijn regels, ook voor de dood in mijn woning.

Studie-ontwijkend gedrag

2010-06-07T21:45:00.002+02:00

Dagen geleden voelde ik mij niet zo lekker en dat gevoel is sindsdien niet meer weggegaan. Jammer genoeg is het geen verkoudheid of een andere ziekte die mij probeert te vellen door koorts-rillingen en ellendige gevoelens van algemene brakheid. Ik krijg weer eens mijn hoofd niet op de juiste weg die ik wil volgen en mijn gedachten weigeren weer mee te werken aan de ideeën die ik over ze wil hebben.

Zelfs de vissen die inmiddels op mijn linkerarm beginnen te ontstaan weten mij niet beter te laten voelen dan ik normaal al ben. Ik wil het absoluut, maar het hoofd weigert verder mee te werken. Soms vind ik mijzelf terug in een klein hoekje van hetzelfde hoofd, verstopt onder een kleurig dekentje luisterend naar muziek somberder dan ik mij al überhaupt voel. Op dit moment lijkt de naargeestige muziek die ik aan het neerladen ben de enig oplossing te zijn tegen de ideeën om daadwerkelijk van de Golden Gate-brug te springen als ik ooit in San Francisco kom.

Voor wie het nog niet weet, ik heb ergens ooit beweerd dat ik van die brug zal springen als ik in die stad terecht zal komen. Dat idee las ik weer ergens anders op hetzelfde internet, waardoor het geen origineel maar wel een goed idee is. Niet dat ik het ooit zal doen, maar op dit moment zie ik het wel als een aanlokkelijk idee om ook daadwerkelijk uit te gaan voeren. Wat aan de andere kant ook weer raar is omdat ik totaal geen reden heb om van die stomme brug af te springen. Ik kan toch wel zwemmen, al zal de klap op het water mij de lust om de schoolslag te maken naar de kant flink ontnemen. Dit terzijde overigens, ik zal voorlopig San Francisco niet gaan bezoeken noch heb ik daar enige intentie toe. Ik voel mij alleen niet goed. Mijn hoofd doet raar en ik wil niet meer in dat hoekje zitten met die gekleurde deken over mij heen.

Toch zit ik daar en laad ik muziek neer die somberder is dan het donkerste hoekje van mijn kleurige deken en wil ik er naar luisteren. Ik wil luisteren naar de stem van die vrouw en haar cassetterecorder. Het goedkope orgeltje gevuld met natuurgeluiden maken mij vrolijk. Zo vrolijk dat ik tranen in mijn ogen krijg, maar ik kan er niet naar luisteren omdat ik het nog niet neergeladen heb en het nog langer gaat duren.

Misschien morgen... Misschien is het morgen allemaal op mijn computer gezet en kan ik heerlijk in stilte de kleurige deken van mijn hoofd trekken om te luisteren. Eindelijk kan ik dan luisteren naar de geluiden die ik in mijn hoofd denk te horen terwijl ik mij verschuil voor de wereld en denk aan springen van de Golden Gate-brug. Ik wil toch nog steeds springen van de Golden Gate-brug. Niet omdat ik het leven niet mooi vind of omdat ik het geluk van de wereld niet gevonden heb, maar juist omdat ik de wereld mooi vind en ik alle geluk in de wereld in handen heb. Ik kan er niet mee omgaan. Het is mij teveel en toch ook te weinig. Ik sta op een pad die ik altijd wilde gaan, maar de eerste stap wil ik niet zetten. Durf ik niet te zetten, waardoor ik hulp moet gaan vragen.

Alleen vraag maar eens hulp als je met een dekentje vol kleuren over jezelf heen getrokken in een hoekje van je hoofd aan het schuilen bent. Dan kan je beter luisteren naar de muziek die ik nu aan het neerladen ben. Om te huilen zo mooi en huilen wil ik nu doen. Grote dikke tranen over mijn wangen laten stromen, lange snikken diep vanuit mijn binnenste omhoog laten stijgen tot ik vermoeid neerval in je armen. Dat is mijn lot op dit moment en daarom wil ik weer schuilen onder mijn kleurige dekentje. Ik staar nu maar naar plaatjes van de Golden Gate-brug, waarna ik denk aan het harde water dat eronder door stroomt. Het verlossende water. Water dat in één klap het leven uit je zuigt. Water dat ik wil omhelzen terwijl de muziek in mijn oren speelt. Zal ik mijn dekentje mee mogen nemen naar San Francisco? Ik wil het je vragen, maar dat durf ik niet.

Ik moet verder gaan.

In de armen van een groene fee

2010-06-04T23:27:00.002+02:00

Nog geen enkele uren geleden wilde ik het liefste in de zachte armen van de groene fee liggen. Gewoon omdat ik behoefte had aan haar stevige armen om mij heen die mij rustig zouden begeleiden naar de vlakte van stilte en rust. Eindelijk zouden de stemmen in mijn hoofd verstommen tot een zacht ruis op de achtergrond en konden mijn zintuigen weer op volle toeren draaien. Misschien wist ik wel weer de grote hoogten van het enge niets om ons heen te bereiken en de vlakte die ik gecreëerd had zien.

Dat wilde ik enkele uren geleden en toch ook weer niet. Ik wilde helemaal niet wegzinken in de zachte, maar dwingende armen van deze fee. Ik wilde helder blijven terwijl de rust in mijn hoofd wederkeerde naar mijn kussen. Naar de kussens die ik in mijn nek had gelegd omdat ik mijn hoofd niet meer wilde optillen. Toch was er een verlangen naar de armen van mijn lieve groene fee. Gewoon eventjes tegen haar boterzachte boezem aanliggen terwijl ze met haar doorrookte stem lieve woorden in mijn oor fluisterde. Woorden die mijn bewustzijn langzaam zouden veranderen, mijn geest op andere gedachten zouden brengen en mij uiteindelijk lieten slapen in een droomloos geheel. Dat was mijn gevoel, mijn wens, mijn diepste verlangen wat ik uiteindelijk uitsprak tegen mijzelf en de ander.

Ik wilde helemaal niet meer. Ik ben de groene fee momenteel niet gunstig gezind aangezien zij mij langzaam ziek probeert te maken. Elke keer als ik in haar armen lag wist ik te ontwaken met hoofdpijn en dat kan ik morgen niet gebruiken. Morgen wil ik de vissen eindelijk op mijn huid laten zwemmen. Een lang gekoesterde wens gaat eindelijk in vervulling, wat met zoveel spanning gepaard ging dat ik ergens verlangde naar vroeger. Naar de dagen dat de groene fee dagelijks op bezoek leek te komen, zelfs op de dagen dat ze helemaal niet thuis was. Ik dacht terug aan het verlangen en de zachte, tedere aanraking die zij mij gaf. Maar ook aan de ellende van het opstaan de volgende dag. Ik wist dat ik haar moest buitensluiten, dat zij vandaag geen deel moest uitmaken van mijn leven. Als ik de vissen wil laten zwemmen zal ik de dromen volledige toegang tot mijn geest moeten geven.

Iets wat ik nu ga doen. Ik ga slapen om morgenochtend de afspraak met de vissen compleet te maken. Daar moet ik naar uitkijken, niet naar de mooie maar gevaarlijke armen van mijn oude, vertrouwde groene fee. Ik neem vandaag afscheid van haar door haar niet binnen te laten. Ze hoort bij een verleden waar ik niet meer ben, alleen af en toe zal ik in haar armen kruipen om de vlakte van rust te betreden. De vlakte die hier altijd is en zal blijven. Ik groet je, groene fee. Bedankt voor alles, maar morgen komen de vissen. Morgen komen de vissen om voor altijd bij mij te zijn.

Voer voor de wolven

2010-05-21T20:06:00.003+02:00

Helemaal precies weet ik het niet meer, aangezien mijn herinneringen de laatste tijd een beetje vaag zijn, maar enkele dagen geleden wist ik een paar kinderen uit de buurt te strikken om met mij mee te gaan. Ze vertrouwde mij volkomen, tenslotte ben ik de vader van één van hun vriendjes en gaaf ik ze wel eens een snoepje. Meestal als ik in een goede bui ben of gewoon vind dat die kinderen vlak voor het eten best nog even mogen snoepen. Ze zijn tenslotte niet mijn kinderen, mijn kinderen krijgen vlak voor het eten echt geen snoepgoed meer. Dat verpest hun eetlust en ook hun tanden (maar dat zeggen alleen mensen die bij de tandarts zitten)

In ieder geval liepen die kinderen gedwee met mij mee zonder ook maar één moment zichzelf af te vragen waar we heen zouden gaan. Ik leidde ze rustig door de buurt terwijl ik vertelde over dingen die kinderen interessant vinden. Vooral verhalen over bloederige veldslagen, schone jonkvrouwen die gered moesten worden en hele dikke draken die niet konden vliegen vonden ze boeiend. Hiermee hield ik hun aandacht vast tot we op de plaats aankwamen waar ik ze wilde hebben. Mijn oude buurt namelijk, de plaats waar ik opgegroeid was en waar ik mijn kindertijd verdeed met spelen in de dichte bossen achter mijn huis.

Ik wees tussen de bomen en vertelde ze dat daar een verlaten hut stond. Ook vertelde ik ze dat er vroeger, toen ik klein was een oude man woonde die ergens bij zijn huis een schat had begraven. Gewoon een kist met geld of iets dergelijks, maar het was in ieder geval nog nooit gevonden en misschien lag die kist er nog wel... Hun ogen begonnen te glimmen, in hun kleine fantasieën zag ik de muntstukken al te voorschijn komen en ze zichzelf rijk rekenen. De kleine hebberige parasieten die ze waren.. Ze wilde dat ik hen naar de hut begeleidde, tenslotte was ik degene die wist waar de oude man gewoond had. Ze wilde alles van de man weten. Hoe oud hij was geworden, waarom hij daar woonde en vooral hoe groot de schat was. Ik zei dat ik dat niet wist, ik kwam nooit bij de man in de buurt. Hij was nogal chagrijnig en totaal niet gesteld op kinderen. Ik speelde alleen in de bossen als hij weg was. Boodschappen doen of iets dergelijk en zelfs dan kwamen we niet in de buurt van zijn huis. Maar goed, ik wilde ze er wel heenbrengen.

Uiteindelijk zou geen van de kinderen ooit nog de bomenrij verlaten. De bomen waar ze tussendoor stapten zouden de laatste zijn die ze ooit nog te zien kregen. Ergens in het bos heb ik ze achtergelaten, vastgebonden aan een boom. Als voer voor de wolven die daar rondzwerven. Al weet ik niet of de wolven echt zijn of dat ze alleen in mijn geest bestaan, maar de kinderen in het bos denken wel dat ze echt zijn. Na een paar dagen ga ik terug om te kijken naar hun uitgekloven lichamen. Ik hoop dat ze half uit elkaar gerukt aan de boom hangen. Misschien zijn hun ogen wel uitgepikt door kraaien terwijl ze nog leefden. Misschien begonnen de wolven wel te knagen aan hun benen terwijl ze het uitgilden van de pijn! Ik hoop het, ik hoop het van harte. Mijn fantasie slaat op hol als ik denk aan de kinderen die nu al dagen in het bos staan. Vastgebonden aan bomen en niets anders kunnen doen dan wachten tot de wolven komen. Ik geniet bij de gedachte.

Omdat ik mij niet kon bedwingen, mijn nieuwsgierigheid was te groot ben ik al wezen kijken. Eén kind leefde nog, hij stond krijsend en gillend naar mij te kijken. Doodsbang als hij was. Zijn vriendjes hadden inmiddels het leven al gelaten, alleen waren ze nog niet opgevreten door wolven. Wel waren wat ogen uitgepikt door vogels. Ik hoop kraaien, want kraaien vind ik mooie beesten. De zwarte glans van hun veren weerkaatst zo mooi als de zon schijnt, hun ogen priemen in de wereld. Ik hou van kraaien, zoals ik van de dode kinderen met hun uitgepikte ogen hou. Het laatste kind heb ik eenzaam achtergelaten. Het schreeuwde niet meer toen ik het verliet, slechts een ongelukkig snikken ontsnapte aan zijn keel maar zelfs dat hoorde ik niet meer.

Vandaag vroeg iemand aan mij of ik haar kind gezien had. Ik schudde van niet, mijn herinneringen zijn vaag. Ik weet het niet goed meer. Ergens denk ik dat ik het bos gedroomd heb. Dat ik het allemaal gedroomd heb en alleen de wolven echt zijn. Ik hoop maar dat de wolven genoeg te eten hebben, anders komen ze voor mij.

Dichter op de huid zitten

2010-03-26T20:22:00.002+01:00

Het is vrij normaal dat je aan mensen die je ontmoet vraagt hoe het met ze gaat. Dat doe je überhaupt met iedereen die je die dag voor het eerst spreekt, tenminste als je een belangstelling voor die persoon hebt... Alleen geeft eigenlijk zelden iemand een eerlijk antwoord. Altijd zeg je dat het "wel goed gaat" of als je in een extreem positieve bui ben zeg je dat het gewoon "uitstekend" gaat. Dat hoort ook, je gaat niet vertellen dat je eigenlijk in een put zit. Dat zwarte gedachten door je hoofd spoken en je het liefste met een dekentje over je hoofd in een hoek gaat zitten. Dat gaat niemand wat aan namelijk en als er wel personen zijn die het wat aangaat vertel je het ook liever niet. Niemand wil horen dat je in een depressie zit of jezelf gewoon even zwaar klote voelt. Dat hoort niet, dat verpest een ander zijn dag.

Dat is ook de reden dat ik aan niemand vertel dat ik weer met duisternis in mijn hoofd rondloop. Vooral niet omdat ik niet alleen duisternis in mijn hoofd heb, maar ook een grote mate van zonlicht en blijdschap. Ik kan niemand uitleggen dat ik ontzettend blij ben, maar vanochtend met heel veel moeite uit bed kon komen. Dat ik liever mijn hoofd verstop onder de dekens in de hoofd langzaam gesmoord te raken onder het linnen dan de wereld in te gaan, maar dat ik aan de andere kant ook van de daken wil schreeuwen dat ik gelukkig ben. Ik ben ook gelukkig, maar toch voel ik mij uitermate somber. Ik voel tegenstrijdigheden in mijn lichaam en daardoor ben ik mij (eindelijk) bewust van mijn emoties.

Ik voel nu dingen die ik niet snap, niet wil snappen maar toch zal moeten gaan snappen. De laatste tijd heb ik dingen gedaan, verteld aan iemand die ik nog nooit aan iemand verteld heb. Persoonlijke dingen, angsten en stukken uit mijn verleden. Sommige dingen zijn al bekend, bij mij, bij anderen en bij jou maar er waren ook nieuwe zaken bij. Zaken die alleen ik wist, zaken die zelfs ik niet wist en die ik jou ook niet verteld heb. De openheid brengt gevoel met zich mee. Emoties die ik nu kan aanraken, bevatten en vooral in alle hevigheid kan voelen. Ik voel mijn verleden op mij drukken zonder dat het mij bezwaard, alleen het idee drukt als een last op mij. Alleen het idee maakt mij lusteloos en depressief. Ik wil deze emoties niet meer, het liefst zou ik helemaal niets meer voelen maar dat heeft zo'n verregaande consequentie dat ik er niet eens aan wil denken.

De gelukkige depressie zal ik moeten doormaken. Ik sta hier met mijn hart open en bloot voor de wereld. Het liefste zou ik onmiddellijk weer dichtklappen, poppetje gezien en kastje weer dicht maar ik weet waar dat naar toe zal leiden. Ik weet dat ik dan nergens zal komen, nooit. Ik moet doorzetten. Ik moet voelen en doorgaan. Dan maar depressief als ik ook het geluk kan voelen. Volgens mij ben ik de eerste die depressief van geluk geworden is. Van geluk en alle emoties die de laatste tijd naar boven lijken te komen. Emoties die ik best snap, al weiger ik ze nog steeds om echt te voelen.... maar ik heb geen keus. Ik moet voelen, ik moet voelen! Ze zitten mij steeds dichter op de huid.

De zee en veranderingen

2010-02-28T15:00:00.000+01:00

De wind blaast door mijn haren als ik uitkijk over de uitgestrekte zee voor mij. Ik voel mij raar, leeg en gevuld tegelijkertijd. Ergens ben ik helemaal alleen terwijl ik de liefde voel. De golven slaan over mijn voeten, mijn broekspijpen raken doorweekt. Ik kijk uit over de zee terwijl mijn hart in mijn keel klopt.

Het onbekende is aan mijn deur gekomen en heeft mij een weg gewezen die ik nog niet eerder kende. Ik ben bang, maar omhels het met beide armen. De verandering is vreemd, moeilijk en zeer beangstigend en toch heb ik het idee dat ik de goede weg ingeslagen ben. De zee spreekt tegen mij, woorden die mij innerlijke werkingen zo diep raken dat ik er geen raad mee weet. Ik luister naar de woorden, hoor ze en laat ze tot mij doordringen. Mijn ziel is geraakt en dat beangstigd mij op meer manier dan ik voor mogelijk wist te houden.

De zee is groot, uitgestrekt en kan mij zonder enig probleem compleet opslokken. Toch stap ik erin, schijnbaar onbevreesd en manmoedig maar van binnen is het een ander verhaal. De tweestrijd in mijzelf is losgebarsten. De depressie vecht tegen de manische gevoelens die door mijn lichaam gieren. Ik kijk mijn ogen dicht voor het licht, maar de felle kleuren achter mijn oogleden weten mij ook niet gerust te stellen. Zelfs zij zijn in twee personen gespleten.

Ik zie de golven op mij afkomen, geroepen door mijn eigen stem. Alles wat ik doe roep ik over mijzelf af. De angst en vreugde die ik voel zijn door mijn eigen toedoen en ik vind het heerlijk. Ik geniet van de angst, maar vervloek deze ook. Mijn raadgever is het niet meer, nooit geweest maar het was toch een soort vriend. Eentje die niet lijkt weg te gaan en je daarom accepteert in je leven. Maar die vriend heeft zich laten vervangen door iets anders. iets wat ik niet kan begrijpen en wat mij in verwarring achterlaat.

Toch blijf ik hier staan om langzaam stapje voor stapje naar voren te lopen. De verwarring is mijn eigen toedoen, de dualiteit van mijn gevoel neem ik voor lief. Ik begrijp mijzelf niet meer, maar dat deden anderen ook al niet. Ik hoor de woorden van de zee nog een keer en weet dat ik de weg gerust kan bewandelen. Uiteindelijk zal ik weer in een bos terecht komen, een woud van bomen waarin ik mij veilig kan wanen. Al weet ik best dat de bossen van de wereld gevuld zijn met roofdieren en gevaar, maar dat zijn bekende gevaren. Dat zijn angsten die ik weet te troosten met andere angsten. Hier aan de zee moet ik mij openstellen voor de indrukken. Ik stel mij open, mijn muren geslecht door de golven welke ik over mijzelf afroep.

Spreek je woorden, spreek je waarheid. Ik zal naar je luisteren, altijd. Ik zal voor je open staan zoals de zee voor mij openstaat. Zonder schroom zal ik de weg bewandelen en de veranderingen met plezier en angst tegemoet treden. Ik ben bang, maar het weerhoudt mij niet meer!

Een boek om te lezen

2010-02-21T15:52:00.000+01:00

Het is niet vaak dat iemand de kans krijgt om zijn favoriete boek te bespreken. Nu krijg ik de kans waarschijnlijk nooit de kans, zodat er maar één ding opzit en deze kans gewoon te nemen. Nu neem ik überhaupt graag dingen, naast kansen omdat het een mogelijkheid tot geven oplevert. Bij deze ga ik ook wat geven. Ik ga jullie een stukje geven uit mijn favoriete boek aller tijden. Tot op de dag van vandaag ben ik blij dat ik het boek in mijn handen gedrukt kreeg met de woorden "dit moet je lezen!" waarna er aan toegevoegd werd "..dan weet je gelijk waar Current 93 en Nurse with Wound het vroeger over hadden..." Woorden die de lading meer dan dekte, maar nog steeds de genialiteit van het boek bleef onbelicht. Hoe kan het ook anders, sommige zaken zijn met geen pen te beschrijven. Sommige zaken moet je gewoon beleven, gewoon lezen.

Dit is zo'n boek. Je moet het gewoon lezen en jezelf onderdompelen in de berg misantropische teksten welke het boek rijk is. Om die reden zal ik een heel klein stukje ter jullie vermaak hier neerschrijven. Beter dan dit kan niemand schrijven, beter dan dit zal het nooit worden behalve wanneer je de rest ook gaat lezen. Ik begin gewoon ergens, zonder inleiding of aanleiding.

Op een zekere dag, toen ik moe was van het steile pad van de aardse reis af te lopen en, wankelend als een beschonkene, verder door de duistere katakomben van het leven, sloeg ik langzaam mijn levensmoede ogen, die met grote blauwe kringen waren omrand, op naar het firmament en ik waagde het, zo jong als ik was, de mysteries van de hemel binnen te dringen! Toen ik niet vond wat ik zocht, lichtte ik mijn ontstelde oogleden hoger en hoger op, tot ik een troon bemerkte, die van menselijke uitwerpselen en goud was gemaakt, en daarop troonde met een idiote trots, in een doodskleed van ziekenhuislakens, hij die zichzelf betitelt als de Schepper!

In zijn hand hield hij de vergane romp van een dood mens en bracht die afwisselend van zijn ogen naar zijn neus naar zijn mond, en was hij er eenmaal mee bij zijn mond, dan begrijpt u wel wat hij ermee deed. Zijn voeten waren in een enorme poel kokend bloed gedompeld, aan de oppervlakte waarvan plotseling, als lintwormen uit de inhoud van een kamerpot, twee of drie voorzichtige hoofden bovenkwamen, en onmiddellijk weer pijlsnel wegdoken: een goedgemikte trap op het neusbeen was de bekende beloning voor dit verzet tegen de regels, ontstaan uit de behoefte in een andere omgeving te ademen: want tenslotte waren die mensen geen vissen!

Hoogstens amfibieën, die dicht onder de oppervlakte in dit smerige vocht zwommen... totdat de Schepper niets meer in zijn handen had, en, met de twee voorste klauwen van zijn voet, een andere duiker, als in een tang, bij de nek greep, en hem omhoog tilde, uit de roodachtige modder, een heerlijke saus! Met deze deed hij net als met de vorige. Hij verslond eerst het hoofd, de benen en de armen, en tenslotte de romp tot er niets meer over bleef; want ook de beenderen peuzelde hij op. En zo ging hij door, gedurende de verdere uren van zijn eeuwigheid. Af en toe riep hij uit: "Ik heb jullie geschapen, dus heb ik het recht met jullie te doen wat ik wil. Jullie hebben mij niets gedaan, dat zal ik niet tegenspreken. Ik laat jullie lijden, omdat ik daar plezier in heb."

En hij zette zijn wrede maaltijd voort, waarbij hij zijn onderkaak bewoog. O lezer, loopt bij deze laatste bijzonderheid u niet het water in de mond? Dat eet niet iedereen, zulke lekkere verse hersenen, die pas een kwartier geleden zijn opgevist uit de visvijver.

Comte de Lautrémont - De zangen van Maldoror (excerpt)

Het boek is gevuld met nog veel prachtigere teksten. Het spreekt van een ontzettende minachting, misschien zelfs verachting van de mensheid in archische woorden welke niet iedereen kan waarderen. Nu moet ik er wel bij vertellen dat het boek "De zangen van Maldoror" al in 1869 uitgegeven werd. Al durfde de uitgever in die tijd niet echt ruchtbaarheid aan het boek te geven en werd het pas uit de vergetelheid getrokken toen het ontdekt werd door de grote Surrealisten zoals op de achterzijde te lezen is. Van de schrijver Comte de Lautrémont is nog minder bekend dan van het enige boek dat hij geschreven heeft.

Voor mij maakt het allemaal niet uit. Het is gewoon een prachtig boek om te lezen. Absoluut geen gemakkelijk boek, maar eenmaal gegrepen door de tekst laat deze je nooit meer los. De zangen van Maldoror is en blijft het mooiste boek ooit geschreven en iedereen die wenst hier tegenin te gaan moet het eerst maar gaan lezen. Ik daag je hierbij uit!

En er was niemand

2010-01-24T20:10:00.002+01:00

Op de muur vond ik een bevroren moment in tijd. Een kleine gebeurtenis, onbetekenend voor vele mensen maar in zijn volledigheid een belangrijke herinnering. Alleen gelaten op de muur om een gebeurtenis het herdenken die voorbij gegaan was.

Ik keek er naar zonder het moment verder te verstoren. De lijnen die het moment volgde, de spontaniteit van het geheel. Alles nam ik in mij op om het te herinneren voor later. Het was een moment waar ik niet bij was.

Het is een herinnering aan hoe het zou zijn als ik er niet meer ben. Verstild in tijd.

Verlangen naar vergetelheid

2010-01-17T18:43:00.001+01:00

Buiten zet de duisternis zich weer terwijl die in mijn hoofd niet weg lijkt te gaan. Op deze momenten kan ik altijd een beetje jaloers zijn op de mensen die vanwege geestelijk problemen gedwongen zijn thuis te blijven zitten. Door mijn werk spreek ik veel van deze mensen, al zitten ze vaker thuis door lichamelijke aandoeningen opgelopen door het leven en alles eromheen. Mensen die na een bedrijfsongeval gedwongen raken thuis te blijven en langzaam arbeidsongeschikt beginnen te raken. Die mensen spreek ik wel eens, maar dat zijn niet de mensen waarop ik lichtelijk jaloers kan raken. In tegendeel juist, maar zij zijn ook totaal niet interessant om het verder over te hebben.

Geestelijk in de put zitten is veel meer mijn vlak van expertise. Last hebben van stoornissen en daardoor niet normaal in de maatschappij kunnen functioneren. Die mensen brengen mij op deze dagen altijd een beetje in vervoering. Ze maken mij op deze duistere tijden lichtelijk jaloers omdat ik soms ook gedwongen wil zijn om thuis te blijven. Niet meer die "dwang" om te gaan werken en gewoon nergens aan hoeven te denken behalve de gedachten die al in mijn hoofd zwerven. Mijn dagen verslijten in huis, mijn vingers op het toetsenbord en mijn ogen op het beeldscherm. Heel af en toe sta ik dan op om iets te eten, de deur open te doen als iemand het waagt langs te komen of gewoon om naar het toilet te gaan. Soms denk ik dat het mijn utopie is, iets wat ik had moeten hebben maar niet kan krijgen. Soms denk ik dat...

Meestal weet ik dat ik niet de hele dag thuis zou moeten zitten. Ik weet nu al dat vanaf het moment dat ik de hele dag thuis zal zitten, ik niet verder kom dan het internet en de televisie. Twee beeldschermen om de hele dag en nacht voor te hangen en niets met het leven kunnen doen. Ik weet dat omdat ik nu maar eens aan mijzelf ga toegeven dat ik chronisch depressief ben. Iets waarmee ik jaren geleden gediagnosticeerd ben en tot op de dag van vandaag ontkent heb door allerlei andere geestelijke kwaaltjes op mijzelf te plakken (want dat hoort dan) Ik kan je zeggen dat leuk anders is. Het is helemaal niet leuk om depressief te zijn, in tegendeel zelfs. Je kan er knap somber van worden zelfs! Maar een chronische depressiviteit is gelukkig minder erg dan een gewone depressiviteit en daardoor kan ik nog redelijk normaal functioneren. Al is het soms best lastig, maar zolang ik plannen in mijn hoofd heb en mijn gedachten de vrije loop laat kan ik mijzelf aan. De wereld is mijn speeltuin en ik breng geen speelgoed mee.

Alleen zijn deze donkere dagen in mijn ogen lastig. Op deze dagen zou ik willen dat de duisternis in mijn hoofd veel groter was en soms zou ik zelfs willen dat mijn verlangen naar de verlossing van de dood niet gerationaliseerd werd. Al mijn donkere gedachten herken ik als zodanig waardoor de kracht eruit getrokken word en het niet meer dan een gedachte is. Denken aan de dood is pas echt als je ook de duisternis erbij wil voelen. Iets wat ik al langere tijd niet meer toelaat, de duisternis is in mijn hoofd maar niet in mijn gedachten. Hierdoor kan ik functioneren, leven en mijn werk doen zoals ik vind dat het hoort. Maar makkelijk vind ik het niet en juist daarom wil ik soms ook het bijltje erbij neergooien. Eindelijk eens mijzelf tot een balletje opkrullen en huilen tot er geen traan meer valt. Soms verlang ik naar de vergetelheid van gekte en krankzinnigheid. Soms, heel soms op deze duistere dagen heb ik dat...

2010: Het jaar van mogelijkheden

2010-01-03T16:42:00.000+01:00

Eigenlijk naar aanleiding van deze foto (klikkerdeklik erop) kwam ik weer terug bij een conclusie die ik lang geleden al getrokken had, maar inmiddels weer in mijn achterhoofd verdwenen was. Vooral de vraag die erboven staat deed mij terugdenken aan de eerste keer dat ik zoiets durfde te denken...

Om allereerst de vraag bij de foto te beantwoorden: Ja, ik denk het wel. Al is bij later onderzoek door de fotograaf gebleken dat het niet zo mocht zijn blijf ik bij mijn eerdere gedachte. Het zou best kunnen en dat wil ik ook gerust uitleggen. Tenslotte is het begin van een nieuw jaar ook te gebruiken om vooruit te kijken en plannen te maken, want dat heb je wel nodig.

Kortgezegd is de enige beperking die een mens kan hebben de beperking die wij onszelf opleggen. Het hebben van een handicap, zowel lichamelijk als geestelijk, hoeft helemaal geen beperking te zijn om geslaagd door het leven te gaan. Als je maar echt iets wil kan je alles, zelfs met een zogenaamde beperking. Er is ook helemaal geen enkele reden om bij de pakken neer te gaan zitten omdat je "iets niet meer zou kunnen" of "er niet toe in staat kan zijn door wat-den-ook" De enige beperking die wij hebben is de beperking die wij onszelf opleggen. Dus stop gewoon met zeuren en ga je leven leven zoals JIJ dat wil doen!

Het is het begin van een nieuw jaar. Een mooi moment om plannen te gaan maken, eens gaan zien wat je met het leven wil gaan doen en waar je aan het einde wil zijn. Wat wil jij bereikt hebben aan het einde van dit jaar, waar wil je staan en laat je niet beperken door jezelf. Dat is namelijk het enige wat je nu aan het doen ben door te zeggen dat het niet voor jou weggelegd is vanwege .... (vul zelf maar in) Neem eens een voorbeeld aan Stephen Hawking die ondanks een slopende neurologische aandoening volledig verlamd is, maar wel één van de grootste wetenschappers van deze eeuw is geworden. Of aan Stephen Fry welke door zijn zware manische depressiviteit een leuke Brit geworden is.

Om die reden ga ik ook stoppen met mijzelf te beperken en eindelijk mijn leven leiden. Iets wat ik al veel eerder had moeten doen, maar gedane zaken nemen geen keer. In ieder geval ga ik dit jaar mijzelf richten op het uitgeven van een heus boek met mijn schrijfselen. Ik ga niet eens nadenken of het wel gaat lukken, of iemand wel zit te wachten op een boek van mijn hand en of ik dat überhaupt wel zou kunnen. Ik ga het gewoon doen, met al mijn beperkingen (want ja, die heb ik ook al praat ik er verder niet over) Dit wordt het jaar van de mogelijkheden, niet de beperkingen!

Een nieuw jaar, een nieuwe dag

2010-01-03T13:21:00.002+01:00

Absoluut niet voor het eerst in mijn leven breek ik met de gangbare tradities door er totaal niet aan mee te doen. Ik ga je hier dan ook geen gelukkig nieuwjaar wensen, noch de beste wensen geven en hopen dat je deze komende driehonderdenvijfenzestig dagen alleen maar geluk, liefde en meer van dat soort dingen gaat ervaren. Niet dat ik het je niet zou gunnen, in tegendeel juist. Ik gun je alle liefde, vriendschap, geluk en nog meer toe die iedereen maar zou kunnen missen maar dat doe ik morgen ook nog. Overmorgen ook en over drie maanden zal ik het je nog steeds gunnen.

Nieuwjaar is maar een verzonnen datum. Iemand heeft ooit in een ver verleden gezegd dat op die dag het tellen van de driehonderdenvijfenzestig dagen die de aarde erover doet om rond de zon te cirkelen begon. Dat is toen in stand gebleven hier in de westerse wereld. Andere mensen vieren een heel ander nieuwjaar, want ook dat zijn niets meer dan verzonnen data. Gewoon een moment in tijd waarop een persoon belangrijker dan zichzelf een beslissing heeft genomen voor de toekomst. Ergens een goede zaak, maar ik vind niet dat je gelijk als kippen zonder kop achter de tradities die erbij hangen moet gaan aanrennen. Al is er ook weer niets mis mee om het wel te doen. Tenslotte vier ik wel Oud & Nieuw en ben ik blij met de vele (nog steeds te weinig) vrije dagen die de feestdagen oproepen.

Toch ga ik je geen gelukkig nieuwjaar of de beste wensen geven. Gewoon omdat ik wil breken met deze traditie. Ik heb er gewoon helemaal geen zin in en geen sjoege aan. Zoals half Nederland tijdens de carnaval roept: "Voor mij geen polonaise!"

De afgelopen driehonderdenvijfenzestig dagen aflopen kan ik nog wel even doen. Ze gingen met één dag per keer voorbij. Ik maakte dingen mee. Soms op mijn werk, soms geheel ergens anders. Hier en daar heb ik bandjes zien optreden waarbij de een veen beter was dan de ander, maar echte verrassingen heb ik dit jaar niet gezien. Al is dat niet helemaal waar, er was wel één optreden dat ik hoog in het vaandel wil dragen en ik ben blij dat ik niet de enige ben geweest die het gezien heb. Anderen mogen het bevestigen. En verder.. ja, wat nog verder. Het was het jaar waarop ik een nieuwe carrière aanging en halverwege erachter kwam dat ik over zou gaan naar een nieuwe werkgever. Aanstaande maandag ik de eerste officiële dag en ik hoop dat ik dan eindelijk die vervloekte laptop-tas in handen geduwd krijg. Ook heb ik vorige maand eindelijk mijn eerste publicatie in een boek gehad. Niet met tekeningen van mijn hand of schrijfselen zoals ik eigenlijk altijd gedacht had, maar met foto's die ik gemaakt heb. Foto's van een kunsttentoonstelling in Utrecht waar ik heen geweest ben zijn samen met foto's van andere mensen in een mooi boek terecht gekomen en nu sta ik daar in. Vreemd eigenlijk, maar het smaakt naar meer. Dus binnenkort maar een eigen boek op de wereld zetten.

En om verder positiever af te sluiten dan eigenlijk de bedoeling was is hier een korte film geschreven en geregisseerd door Neil Gaiman. Nu herhaal ik nog even de goede raad van meneer Gaiman om deze film zeer snel te gaan bekijken, want als de producenten erachter komen dat deze film op internetz staat zal het binnen geen tijd verdwenen zijn. Snel kijken dus! Ik zal ook verder geen woorden verspillen, hier is Neil Gaiman's Statuesque.

Vinger

2009-11-15T21:26:00.001+01:00

Met mijn vinger schoot ik een vliegtuig uit de lucht waarna het brandend achter de horizon neerstortte. Iedereen juichte bij het zien van zoveel kracht in één vinger. Het was duidelijk dat iedereen verwachtte dat ik goede dingen zou blijven doen met deze krachtige vinger. Ik was het onmiddellijk al zat en sloot de deur. Iedereen sloot ik buiten met deze handeling en de menigte verspreidde zich snel. Het werd tijd om de overledenen te gaan begraven en het puin op te ruimen. Het nablussen van het vliegtuig heeft nog zeker drie uur geduurd. In die tijd heb ik nog een bak koffie of twee gedronken. Ze smaakte tot mijn grote genoegen weer uitstekend.

De kinderen van de rekening

2009-10-09T21:54:00.001+02:00

Soms vraag ik mij werkelijk af waarom mensen kinderen nemen. Iedereen schijnt het maar de normaalste zaak van de wereld te vinden dat je een kind op de wereld mag zetten. Vandaar dat ik ook pasgeleden met lichtelijke verbazing naar Rondom Tien zat te kijken. Het onderwerp kwam neer op een verplichtstelling van de prikpil voor vrouwen die meerdere malen hadden laten blijken niet voor een kind te kunnen zorgen. Ouders waar de kinderen uit huis geplaatst werden omdat ze totaal verkeerd (lees: mishandeld) opgevoed werden of gewoon verslaafde moeders die kinderen werpen met dezelfde verslaving en aan het lot overlaten. De vraag was of deze vrouwen verplicht "onvruchtbaar" gemaakt mochten worden. In de zin dat de regering een wet oplegt die voorschrijft dat bij dit soort schrijnende gevallen er gewoon gedwongen de prikpil in gestoken wordt. Een interessante discussie en ook een goede zaak dat er over gesproken wordt.

Toch verbaasde sommige reacties mij mateloos. Er waren vrouwen die vonden dat het een voorrecht is om kinderen te krijgen en dat iedere vrouw dit voorrecht zou moeten hebben. De regering was in hun ogen niet degene die vrouwen die constant over de schreef gaan moet tegenhouden. De vrouw beslist over haar eigen lichaam, was hun mening. Gelukkig waren er ook mensen die een stukje wijzer waren en duidelijk verwoordde dat er ook een kind is en dat zo'n kind ten alle tijden een slechte start zou hebben. Met alle gevolgen vandien natuurlijk, zo is het niet makkelijk om als pasgeboren baby ongeschonden af te kicken van een heroïneverslaving. Of wat te denken van de baby's waarbij de moeder een alcoholiste is en tijdens de zwangerschap flink blijft innemen.. Zij waren voor het verplicht stellen van een prikpil voor deze vrouwen. En daarbij ook voor vrouwen die keer op keer hun kroost blijft mishandelen, waarbij er natuurlijk wat voorbeelden uit het recente verleden de revue passeerden.

Toch bleek dit een mening te zijn die absoluut niet gedeeld werd, het merendeel van de vrouwen vind gewoon dat zij het volle recht hebben om een kind op de wereld te zetten. Of ze hier nu voor kunnen zorgen of niet, dat maakt ze niet uit. Zij hebben gewoon dat recht en dat neemt niemand ze af. Iedereen lijkt maar voorbij te gaan aan de kinderen zelf. Zij hebben ouders nodig, ouderlijk toezicht en moeten van hun ouder op aan kunnen. Maar dat is in de ogen van die mensen niet belangrijk. Hun recht is belangrijk en de rest kijken ze gewoon niet naar. Dat een kinderleven heel gemakkelijk verpest is door een verkeerde opvoeding of start wordt voor het gemak onder het vloerkleed geschoven.

Maar er zijn ook simpelere voorbeelden te noemen waarbij ik mij afvraag waarom men perse aan die voortplantingsdrang voldaan. Ouders die diep in de schulden zitten of daar flink mee bezig zijn en toch nog even een kind op de wereld poepen. Alsof zo'n kind helemaal gratis is en ook totaal geen geld kost! Maar ja, iedereen mag maar kinderen krijgen en niemand zal komen kijken of je daar wel voor geschikt ben.

Als ik mijn telgen naar school breng op vrijdag zie ik ook legio voorbeelden rondlopen waarvan ik mij afvraag met welke reden zij kinderen hebben genomen. Ouders die totaal ongeïnteresseerd hun kinderen droppen op school en de rest van de dag daar laten. Het liefst zouden ze de kinderen ook nog in de buitenschoolse opvang laten en veelal zal dat ook best gebeuren. Ik zie in ieder geval zat kinderen die door een oppas of taxi opgehaald worden. Die zullen niet thuis gebracht worden naar moeder die met koekjes en melk zit te wachten. Zo'n moeder zal heus niet een taxi gebeld hebben omdat de koekjes net uit de oven gehaald moesten worden. Vooral niet als het elke dag gebeurt. Of van die kinderen die elke week weer staan te wachten tot één van hun ouders hen komt ophalen en deze steevast te laat komt, waarbij de kinderen nog moeten opschieten ook omdat moeders nog van alles te doen heeft. Ik kan mij mateloos irriteren aan dat soort mensen.

Als je kinderen op de wereld zet ga je een zorgplicht aan. Daarmee ben je gewoon gedwongen om een deel van je leven opzij te zetten om je kinderen op te voeden. Zorgen dat ze de juiste intellectuele ontwikkeling krijgen en natuurlijk gezond eten in ze terecht komt. Dat is zoals het in een ideale situatie gaat en gelukkig meestal ook gaat. Maar toch blijven er van die tenenkrommende mensen rondlopen die denken dat alles maar kan, dat kinderen opvoeden een makkie is en zichzelf boven alles stellen. Ouders die geen ouder zijn, maar toevallig een kind hebben uitgepoept. Meestal zorgen dit soort ouders wel voor hun kind of kinderen, alleen stellen ze het eigenbelang boven dat van hun kinderen en als puntje bij paaltje komt zijn ze opeens geen ouders meer. Dan zijn de kinderen een last die ze liever kwijt dan rijk zijn.

Ik pleit voor een verplichte prikpil voor elke vrouw en ook man. Niemand mag zomaar klakkeloos kinderen op de wereld zetten voordat je onomstotelijk heb kunnen bewijzen dat je ouder kan zijn. Dit wil ik uiteraard ook naar de mannen trekken, want een vader is net zo belangrijk als een moeder. Zonder vader heb je ook geen goede basis en je kan wel een ontzettend goede vrouw hebben die een nog betere moeder is maar als de man er niet toe in staat is... Daarom moeten de mannen ook aan de prikpil, geen uitzondering. En als je eenmaal is komen vast te staan dat je werkelijk geen talent heb om een goede ouder te zijn wordt je geen kansloos gesteriliseerd, want dan mag je nooit meer ouder worden.

Alleen moet ik nog een oplossing voor al die hedendaagse kinderen, welke in erbarmelijke omstandigheden thuis of op ergere plekken zitten, zien te vinden. Mijn plan is wel leuk voor in de toekomst, maar ik zie in mijn omgeving toch nog genoeg ouders die helemaal nooit aan kinderen hadden moeten beginnen. Die kinderen zijn nu het spreekwoordelijke kind van de rekening en daar moet ik ook eens een oplossing voor zien te vinden. Iets van gedwongen opvoedingscursussen voor die ouders met een optie op lijfstraffen als ze het niet goed doen. Ik vind het namelijk nog onmenselijker om kinderen hun ouders af te nemen. Kinderen hebben hun ouders nodig, hoe slecht ze ook zijn voor de kinderen. Dus daarom maar de ouders hardhandig gaan opvoeden misschien...

Mijn ontwerpen op kleding

2009-10-04T13:16:00.003+02:00

Voordat ik weer helemaal verga van de rugpijn en niet meer op deze stoel kan zitten wil ik nog even wat kwijt. Niet over de gigantische pijn in mijn rug, waar ik tot op heden de oorzaak nog niet van gevonden heb... In ieder geval zal het geen spierpijn kunnen zijn aangezien deze absoluut niet vier dagen aanhoudt en niet per dag erger lijkt te worden. Hoe dan ook, knap vervelend is het wel aangezien ik nergens langer dan een half uur kan blijven zitten. Ik blijf maar bewegen en kan nergens even stilzitten. Slapen hebben we het maar niet over, want dat is een hele andere tak van sport geworden. Ik wil het ook helemaal niet over mijn rugpijn hebben, ook al beheerst deze mijn dagen de laatste tijd.

In mijn verveling en omdat ik het al veel langer wilde heb ik een poging gedaan een t-shirtwinkeltje te beginnen. Eentje waar tekeningen van mij en ook digitaal een beetje opgeknapt zijn tot een aanvaardbaar ontwerp op t-shirts gedrukt worden en je derhalve ook daadwerkelijk kan kopen. Het werkt precies hetzelfde als de online-boekuitgeverijen. Je maakt een ontwerp, zet dat online en mensen kunnen het kopen, waarna je de commissie ontvangt. Heel simpel en eenvoudig.

Verdere uitleg lijkt mij dan ook niet nodig. Via de volgende link kan je mijn online-winkeltje benaderen, namelijk godpipo.shirtcity.com. Momenteel heb ik er pas vier verschillende ontwerpen op staan, twee met een tekening van mijn hand en twee met gewoon wat willekeurig gekozen teksten maar het zullen er vanzelf wel meer worden. Alleen moet eerst mijn rugpijn verdwijnen, zodat ik veel langer achter de computer blijven hangen maar dat is van later zorg. In ieder geval kan je nu t-shirts kopen met mijn ontwerpen en dat is een goede zaak. Enig probleem is dat ik niet echt goed weet hoe de shirts er in het echt uitzien. Ik heb het alleen op het internet in mijn winkeltje geplaatst, maar zelf heb ik geen bestelling gedaan. Al heb ik wel een keer t-shirts van deze webstek gezien en er was niets mis met de kwaliteit. Koop ze derhalve gerust als je met een ontwerp van mij wil rondlopen. Ik kan het aanraden, ik heb ze al mijn hele leven in mijn hoofd zitten en dat is prettig.

Genoeg reclame gemaakt voor mijzelf. Ik ga weer terug naar mijn bank om een half uur een boek te gaan lezen en een andere houding aannemen. Misschien dat iemand in de tussentijd mij wat geld wil laten verdienen... Oftewel koop een t-shirt. Ik ben namelijk benieuwd hoe en of ze bevallen.

De controverse van Kunst

2009-09-19T11:07:00.001+02:00

Kunst blijft altijd een controversieel onderwerp. Wat is kunst en wat kan als gewone rommel beschouwd worden. Eerlijk gezegd kan ik die vraag ook niet beantwoorden en ik hoef er ook helemaal geen antwoord op te gaan geven. Kunst is voor iedereen anders. Wat voor mij kunst is kan voor jou de grootste rommel zijn en andersom. Al geloof ik niet dat ik iets snel rommel zal vinden, als een voorwerp of voorstelling een bepaalde mate van bezieling heeft dan wil ik het al als kunst aanmerken. Maar dat geldt niet voor iedereen. Dat is al eeuwen een feit en zal de komende eeuwen (vermits de mensheid niet ten ondergaat in 2012 natuurlijk) geheel niet veranderen.

De laatste tijd zijn hier weer hele goede voorbeelden van te vinden. De controverse rond de persoon van Geert Wilders bijvoorbeeld. Die kunstenaar die opgepakt werd omdat hij een pop aan een boom had opgehangen met een foto van Wilders op de borst geprikt. Dat die foto doorboort was door een groot mes was volgens de autoriteiten niets meer dan een aankondiging van een aanslag. Zelfs toen de kunstenaar riep dat het om een maatschappij-kritisch werk ging ging de veroordeling door. Laat ik het verder ook maar niet hebben over het oppakken van de cartoonist Gregorius Nekschot omdat hij zogenaamd beledigende teksten had verspreid. Dat hij best harde grappen maakt geef ik ook toe, maar de hetze die nu aan het ontstaan is lijkt een voedingsbodem tegen kunst te worden.

Overal zien de huidige en toekomstige leiders van dit land spoken. Voor je het goed en wel doorhebt wordt je van je bed gelicht en beschuldigd van opruiing. Het meest recente voorbeeld hiervan is de directeur van Today's Art 2009. Hij werd vorige week van zijn bed gelicht omdat er nogal heftige posters in de binnenstad van Den Haag waren opgehangen. Posters waarin prominente gebouwen in Den Haag kapotgeschoten en brandend afgebeeld waren om het hoofdonderwerp van het festival te onderstrepen. Wat is een mooier beeld om "conflict" af te beelden dan een brandende stad. Persoonlijk vind ik het hele prachtige posters (hier te vinden) en is het waarlijk zwaar overtrokken om iemand van opruiing te beschuldigen wanneer hij/zij deze verspreid. Dan snap je duidelijk niets meer van de wereld waarin je leeft.

Jammer genoeg is het niet het enige voorbeeld. Het Tilburgse Incubate heeft ook een berg gezeik aan het hoofd gekregen omdat de kunstenaar Hermann Nitsch uitgenodigd is en daar een Aktion gaat uitvoeren. Het komt erop neer dat hij een dood beest aan kruizen gaat nagelen, flink met bloed en ingewanden gaat rondstrooien en wat ongekleedde mensen laat opdraven. Dit alles om de waanzin van de christelijke religie uit te beelden en aan de kaak te stellen. Je zou verwachten dat de christelijke organisaties op de achterste benen zouden staan, maar juist die houden zich gewoon op de vlakte. Het zal ze misschien wel kunnen schelen, maar zij willen geen ruchtbaarheid geven aan deze zaak.

Het protest is juist gekomen uit een heel andere hoek, namelijk die van de dierenactivisten. Zij hebben aangifte gedaan tegen Incubate en met name Hermann Nitsch omdat hij van plan is een dood dier, bloed en ingewanden te gebruiken voor zijn kunst. En hun argumenten hiervoor... ze vinden het belachelijk dat een dier opgeofferd wordt voor kunst, want dan is dat dier voor niets gestorven. Dat het dier voor vleesconsumptie gebruikt zou worden is ook erg, zeggen ze maar dat heeft nog een functie. Heeft kunst dan opeens geen functie meer? Bij EenVandaag hebben ze hun oordeel al klaar en geven ze ook een inzicht in de bekrompenheid van sommige Tilburgse politici die als gebeten honden op de protesten van de dierenactivisten afgekomen zijn.

Ik denk dat er in dit laatste geval iets heel anders aan de hand is. Dit is voor dierenactivisten juist een makkelijke prooi. Hiermee krijgen ze in één keer heel veel aandacht voor hun zaak terwijl ze eigenlijk tegen een verkeerde boom staan te blaffen. Bij de vleesindustrie zal je ze niet zien, die lobby is veel te sterk voor ze. Tegen de groot-industriëlen durven ze geen hand op te heffen in angst gelijk een langdurig proces aan de broek te hebben. Derhalve richten ze hun pijlen maar op makkelijke prooien zoals het Incubate-festival en het ergste is nog dat ze de politiek ook meekrijgen in deze onzin. Maar echte misstanden aanpakken, zoals de overproductie van voedsel, daar durven ze de handen niet aan te branden. Dat is veel te moeilijk voor ze. Ter informatie: wist je dat éénderde van het geproduceerde voedsel ongebruikt de vuilhopen op verdwijnt omdat het een beetje krom is of een vlekje bevat. Überhaupt al volslagen belachelijk zonder dat iemand hier tegen protesteert, maar dat is een ander verhaal.

Gelukkig zijn er ook nog zenders die het verhaal brengen zoals het is. Nitsch maakt schokkende kunst en je kan het lelijk vinden of niet. Ik had dit eerlijk werkelijk niet verwacht van RTL4, maar ze hebben een heel netjes nieuwsitem neergezet over de controverse rond Nitsch zijn performance in Tilburg. Geen veroordeling, gewoon een opsomming van feiten. Wat je er van vind moet je zelf maar weten en als je er meer van wil zien moet je gewoon gaan kijken. Precies zoals de media in mijn ogen hoort te werken, objectief en zonder waarde-oordeel.

Shockeren op het internet

2009-09-18T17:14:00.001+02:00

Op een willekeurige doordeweekse dag sta ik te wachten op Amsterdam Sloterdijk tot mijn bus eindelijk gaat vertrekken. Zoals gewoonlijk gebeurt er weinig en ben ik niet de enige die verveeld staat te wachten op de dingen die komen gaan. Ik kijk rustig rond, observeer de mensen die om mij heen verzameld staan en zie opeens een man die mijn aandacht trekt.

Niet dat hij letterlijk mijn aandacht zoekt, maar door zijn bewegingen en gedragingen kan ik niet anders dan hem omzichtig aan te staren. Hij viel mij op doordat hij nogal expressief met zijn arm stond te zwaaien. Alsof hij wilde zeggen dat hij het absoluut niet gedaan had en dezelfde gezichtsuitdrukking erbij trok. Dit deed hij enkele keren achterheen, zwaaide vervolgens met zijn andere arm en voor ik het goed en wel door had hing zijn tong uit zijn mond. Hij stak letterlijk zijn tong uit zijn mond om deze gedurende vijf seconden te laten hangen en als een Maori rond te kijken.

Hierna herhaalde hij nogmaals zijn hele ritueel van ontkennende bewegingen, gezichtsuitdrukkingen en hard zwaaien naar niemand in het bijzonder. Even dacht ik erover om de man te filmen, al waren er twee problemen die dit idee in de war schopte. Ten eerste heb ik helemaal geen camera om films mee te maken. Daarbij vind ik het nogal getuigen van zeer slechte smaak om iemand op zijn uiterlijkheden te veroordelen en zelfs te filmen. Het filmpje zou toch op het internet verschijnen ter vermaak van een ieder en mijzelf. Met één blik in de ogen van de man kreeg ik al inzicht in het probleem van de man. Het werd mij duidelijk dat de goede man last heeft van een zeer expressieve vorm van Gilles de la Tourette. Weer een reden om geen films van de man te maken. Het hebben van deze stoornis is al erg genoeg en ik voelde een bepaalde mate van trots dat hij toch de buitenwereld tegemoet treed.

Maar nu heb ik nog steeds geen filmpje om te laten zien. Beeldmateriaal om een ieder mee te plezier of juist te shockeren. Daarom heb ik vandaag voor het laatste gekozen, een filmpje om mee te shockeren. Nu weet ik dat het volgende filmpje absoluut als schokkend ervaren zal worden. Zelfs ik heb het niet afgezien en ik kan werkelijk heel veel hebben, maar blijkbaar heb zelf ik mijn grenzen (gelukkig maar) Geheel ter informatie, ik heb het filmpje bekeken tot het moment dat iemand een beitel op zijn vinger zet om deze vervolgens af te hakken. Nu weet je ook een beetje wat je te wachten staat, want ik maak geen grapje dat het schokkende beelden bevat. Misschien is het volgende daarom een beetje overbodig, maar ik vind een waarschuwing wel op z'n plaats. Het volgende filmpje bevat bloed, open wonden en meer van dat soort dingen. Dat het totaal niet veilig voor op het werk is lijkt mij nogal logisch.

Bij deze ben je gewaarschuwd! Persoonlijk kijk ik het filmpje niet meer, maar omdat ik het tijd vind om weer iets te delen met de mensheid zet ik het neer. Ik maak er verder ook niet te veel woorden meer aan vuil, hier is Het Meest Schokkende Filmpje Ooit Gezien. De titel is overigens niet door mij verzonnen, maar de beelden zeggen genoeg. Veel plezier ermee of juist niet. Ik denk dat je uiteindelijk gewild had dat je niet zo nieuwsgierig was. Weet je dat ook weer.

Diertjes in je schoen

2009-09-18T15:26:00.000+02:00

Vandaag heb ik een goede manier gevonden om in één keer wakker te worden. Nu ben ik meestal al wakker voordat ik goed en wel mijn ogen opengedaan heb en vandaag was het niet veel anders. Daardoor kon ik vanochtend vroeg rustig mijn ontbijt op te peuzelen en te genieten van mijn vers-gezette koffie, zoals ik ook altijd doe. Het nieuws zeurde weer door over de algemene beschouwingen en andere zaken die gebeurt leken te zijn in de wereld. Ik lette er niet al te veel op, vandaag was het nieuws niet meer dan wat achtergrond-gereutel. Het nieuws bracht mij in een staat van lethargie en het idee dat ik verder wilde slapen. De geestdodendheid van de Nederlandse politiek was weer bewezen!

Gelukkig wisten de verantwoordelijkheden van de dag mij op andere gedachten te brengen. Niet dat ik daardoor de wereld wakkerder tegemoet zou treden, maar tijd om verder te slapen was er gewoon niet. Ik pakte mijn schoenen om de tocht naar buiten te gaan ondernemen en ontdekte een grijs-bruin ding in mijn linkerschoen. Ik dacht dat het een takje of pluisje was dat op nog onverklaarbare wijze in mijn schoen was terecht gekomen en wilde het pakken. Op het laatste moment bedacht ik mij en koos voor de gemakkelijkste oplossing door het eruit te schudden. Ik had helemaal geen zin om een of ander dingetje in mijn hand te houden om deze in de prullenbak te moeten werpen. Het kon best wel even op de grond liggen tot ik weer thuis was. Dat dacht ik tenminste...

Ik draaide de schoen om en schudde een beetje. Het ding viel eruit en in plaats doodleuk op de grond te vallen veerde het omhoog. Niet dat het weer omhoog sprong, maar het viel op de grond en veerde een klein stukje omhoog. Opeens zag ik dat het een spin was. Waarschijnlijk een huisspin maar ik kreeg niet de kans hem goed te bekijken. Het was een verrassend groot diertje voor een spin die los door mijn huis loopt. Het lichaampje was met gemak een centimeter groot en met de pootjes erbij kwam het zeker tot twee, tweeënhalve centimeter. Een fraai exemplaar!

Ondanks ik geen angst voor spinnen heb schrok ik flink toen het beestje uit mijn schoen viel. Vandaar dat het ook een ideale manier is om een slaperig hoofd in één keer helder te krijgen. Heel even ging de gedachte om de spin te pakken in mij op en was mijn hand al begonnen naar de grond te reiken. Maar binnen een seconde aarzelde ik toch de spin daadwerkelijk op te pakken. Het was toch een wilde spin die hier door mijn huis wandelde en ik had alleen ervaring met meer gedomesticeerde spinnen. Ik had geen idee hoe het spinnebeest zou reageren als ik opeens mijn hand over hem zou sluiten. Misschien voelde hij zich wel in het nauw gedreven en zette hij zijn tandjes in mijn vel. Niet een gedachte die prettig is in de vroege ochtend.

Ik keek nog een keertje naar beneden waar de spin tussen mijn voeten zat en zag hem hard wegrennen onder mijn bank. Geheel wakker geworden van de ervaring trok ik mijn schoenen aan en zette mij aan de taak van die ochtend. Later op de dag heb ik nog onder de bank gekeken of ik het mooie beestje kon vinden, maar hij was verdwenen. Eigenlijk best wel jammer, ik had graag nog een foto van het diertje gemaakt. Zo vaak zie ik namelijk niet flink uit de kluiten gewassen huisspinnen in mijn huis, maar helaas alleen stof en wat rommel vond ik terug op de plaats waar de spin gezetten had. De spin was gevlogen.

2012: Het einde van de Wereld

2009-08-28T16:34:00.001+02:00

Volgens mij is het als profetisch kunstenaar niet echt de bedoeling dat je het einde van de wereld gaat aankondigen. Daarom zal ik het ook absoluut niet gaan doen, maar gewoon de allang bestaande profetieën gaan napraten, want die zijn al bizar en beangstigend genoeg. Vooral het idee dat er vanuit verschillende hoeken van de wereld, geheel onafhankelijk van elkaar voorspelling gedaan zijn over het einde der tijden en geheel toevallig allemaal hetzelfde tijdstip aanwijzen. Het ergste is nog het idee dat wij aan het voorportaal van dat tijdstip staan. Nog enkele jaren hebben we te gaan voordat het tijdstip waarop de wereld volgens de profetieën compleet ten onder gaat in een poel van ellende en rampen.

Ik hoorde voor het eerst van dit doemscenario toen ik een programma aan het volgen was over de Maya's. Het was gewoon een programma over hun geschiedenis en cultuur, maar ergens kwam de Maya-kalender aan bod. En laat daarin nu toevallig de datum 21 december 2012 genoemd worden als de dag waarop de geschiedenis eindigt. Tenminste dat is zoals de Maya's het zelf noemde of zoals het klaarblijkelijk geïnterpreteerd werd omdat de Maya-kalender gewoon stopt op die datum. Ontcijferde geschriften van de Maya's beweren dat op die dag de wereld overgaat in een nieuwe wereld, een wereld die nog geheel onbeschreven is. Wat dat ook mag betekenen.

Nu hechtte ik nooit veel geloof aan die voorspelling, maar naarmate de tijd verstreek kreeg ik steeds meer van dit soort voorspellingen te horen. Zo blijken de Hopi indianen al voorspellingen gedaan te hebben die vrij accuraat bleken te zijn en ook zij spreken van een einde der tijden waarin de wereld een compleet ander uiterlijk gaat krijgen. Nu roepen zij niet dat het op precies 21 december 2012 is, maar wel we op de drempel van deze tijden staan. Al sinds de veertiger jaren zijn ze bezig zich voor te bereiden op de tijden die komen gaan en dat is niet in de positieve zin. Gelukkig zijn de Hopi-voorspellingen zo vreselijk vaag en voor meerder interpretaties vatbaar dat we ons hoofd in het zand kunnen blijven steken.

Maar helaas genoeg zijn zij noch de Maya's de enige die onze tijd als het einde der tijden aanmerken. In het vroege Engeland zijn de voorspellingen van de historische Merlijn opgetekend en ook zij spreken van het einde van de wereld in onze tijd. Nu ben ik niet zo bekend met deze voorspellingen en eerlijk gezegd geloof ik het ook wel. De meeste van de teksten zijn gewoon mooie profetische verhalen over dingen die iedereen onder invloed van hallucinogenen en een lichte krankzinnigheid zou zeggen. Dat ze toevallig ook uitkwamen is een mooie bijeenkomstigheid, maar ze zijn net als de Hopi-voorspellingen voor meerder interpretaties vatbaar. Er blijft nog genoeg grond voor ons sceptici om te beweren dat het einde der tijden nog ver weg is. Ik steek mijn hoofd ook nog even in het zand nu het nog kan.

Pasgeleden hoorde ik van een moderne versie van de doemscenario's die onze wereldgeschiedenis rijk is. Nu is het geen levend persoon welke lang geleden in een of andere grot of hut woonde, maar een programma dat het internet afspeurt en voorspellingen doet. Het Web Bot Programma was oorspronkelijk ontworpen om beurs-voorspellingen te doen, maar al gauw begonnen er voorspellingen uit te rollen die ook daadwerkelijk uit leken te komen. En laat die Web Bot Programma nu ook begonnen te zijn met spreken over het einde der tijden in 2012. Het begint een beetje een eentonig verhaal te worden, maar inmiddels begin ik toch waarde te hechten aan deze voorspellingen. Al wil ik natuurlijk veel liever mijn hoofd in het zand blijven steken en roepen dat ook deze voorspellingen gewoon vage teksten zijn die overal op toepasbaar zijn.

Ik ging er dan ook al jaren vanuit dat de voorspellingen spraken over het einde van onze maatschappij, want geloven in het einde van de wereld wil ik niet doen. Maar gezien de hoeveelheid profetieën die daarop doelen moet er wel iets gaande zijn. Het einde van de maatschappij vond ik wel een mooie gedachte. Maar gisteren heb ik mijn mening moeten bijstellen. Ik hecht nu werkelijk waarde aan de voorspelling dat op 21 december 2012 de wereld ten onder zal gaan in een berg mondiale rampen. Het blijkt namelijk dat er precies op die dag een vrij unieke kosmische lijn van de grote planeten is. Al is dat niet zo vreselijk bijzonder, maar eens in de zeg achtentwintigduizend jaar staan we ook precies op één lijn met het gigantische zwarte gat in het centrum van ons sterrestelsel. En dat lijkt toch gevolgen te hebben voor de aarde.

Ze denken dat wanneer die kosmische configuratie plaatsvind de aardpolen zich van plaats verwisselen. Dat de noordpool verschuift naar de zuidpool en andersom. Een gebeurtenis die zich in slechts enkele dagen zal voltrekken en volgens de geologische geschiedenis van de aarde al eerder heeft plaatsgevonden. Dat dit met een hele berg aardbevingen, overstromingen en gigantische vulkanische activiteiten zal gebeuren hoef ik niet uit te leggen. We zullen ten onder gaan in golven van vuur, water en aarde. De mensheid zal tot op de rand van de afgrond gebracht worden en de aarde zal een totaal andere wereld worden. Nu ik dit weet durf ik ook te zeggen dat het einde van de wereld echt aanstaande is. De dromen die ik heb over een post-apocalyptische wereld zijn zoals ik altijd al dacht gebaseerd op de werkelijkheid. Een toekomstige werkelijkheid. Ik weet niet of ik er naar uitkijk, maar aangezien de catastrofe het merendeel van de mensheid opeist is het wel een prettig vooruitzicht. Maar we hebben nog enkele jaren voor de boeg. Ik kan mijn mening tussentijds misschien nog aanpassen...

Een onproductieve dag met muziek

2009-08-17T17:11:00.001+02:00

Vandaag heb ik mijzelf in mijn woning opgesloten. Het was ook eens nodig, eigenlijk heb ik al een week of wat totaal geen behoefte aan contact met mensen. Helaas genoeg is dit geheel onmogelijk, maar na een compleet verstoorde nachtrust van kleine brokjes slaap afgewisseld met constant wakker worden trok ik wat stoute schoenen aan. Eigenlijk was ik het totaal niet van plan, maar vanochtend wist ik mijzelf ook nog een keer te verslapen. En wakker worden op een moment dat je eigenlijk in de trein naar het werk moet zitten is nogal een schok. Dat daarbij mijn totale gebrek aan een goed humeur mijn werkdag ook niet ten goede zou komen trok ik de stoute schoenen aan en belde mijn werk om een snipperdag op te nemen. Ik had geluk, het paste in de planning dat ik de gehele dag thuis zou blijven en ik liet mij weer wegzinken in een diepe, maar veel te korte slaap. Niet dat ik daar veel mee opschoot, alleen werd ik iets uitgeruster wakker dan de laatste keer wakker raken.

Tot nog toe heb ik nog geen actie ondernomen om daadwerkelijk iets te gaan doen met mijn vrije dag. Alleen het keihard draaien van Vulcano the Bear kan ik op mijn conto schrijven. Het liefst zou ik de hele dag de muziek van Vulcano the Bear draaien, maar helaas genoeg zal dat in mijn geval niet gaan. Daarvoor heb ik veel te weinig albums van ze. Slechts twee ceedees en een paar albums die ik neergeladen heb, maar dat belette mij niet om ze allemaal de revue te laten passeren. Eigenlijk is het gek, ik ken deze band al jaren. Maar dan ook werkelijk jaren en toch heb ik nooit iets van ze gekocht. Enkele nummers op verzamelelpees was alles wat ik van Vulcano the Bear bezat. Op de een of andere manier kon ik gewoon niet wennen aan de volledig dissonante en krankzinnige muziek van de heren. Je kan ze ook niet betichten van het maken van toegankelijke en lekker in het gehoor liggende muziek. In tegendeel juist. Ook kan ik het niet beschrijven als de veelal geïmproviseerde en onder invloed van geestverruimende drugs opgenomen psychedelische muziek die ik graag mag luisteren. De muziek van Vulcano the Bear heeft meer weg van een bezoek aan de creatieve therapie van een psychiatrisch ziekenhuis, alleen zonder dat we er daadwerkelijk bij zijn.

Het is ook de eerste band waarbij mijn oudste telg vroeg of ik het wilde uitzetten. Hij vond het zo raar dat hij er niet zo goed raad mee wist. Ergens vond hij het wel lijken op muziek, maar verder kon hij zijn vingers erop leggen. Liever hoorde hij het niet meer. Ik heb het maar uitgezet, want iets anders opzetten vond ik op dat moment niet nodig. Ik wil gewoon niets anders meer horen dan Vulcano the Bear en dat duurt nu al dagen. Toch moest ik lachen toen mijn telg vroeg of de muziek uitgezet kon worden. Normaal gesproken vraag je als ouder-zijnde aan je kinderen of hun muziek uit, dan wel zachter gezet mag worden maar ik weet het precies andersom te presteren. Dat belooft nog wat voor de toekomst, ik denk namelijk niet dat mijn kinderen mijn muzieksmaak kunnen overtreffen qua vreemdheid. En dat is ook een goede zaak.

Maar terug naar vandaag. Inmiddels heb ik alles wat ik van Vulcano the Bear afgespeeld, beluistert en in mijn hoofd geregistreerd. Waarom ik het nu zó geweldig vind terwijl ik er vroeger bijna niet aan kon wennen, laat staan luisteren weet ik ook niet. Dat vind ik ook niet belangrijk. Het heeft in ieder geval mijn humeur aardig opgevijzeld, al wil ik nog steeds geen contact met mensen. Ik ben ook heel blij dat ik mijzelf heerlijk kan opsluiten in mijn eigen huis. Niemand om verantwoording aan af te leggen en als ik geen zin heb om iets te doen zal ik het ook gewoon nalaten. Vandaar dat ik mij waarschijnlijk nog steeds niet aangekleed heb, maar ik ben ook niet degene die er vandaag op let. Al zal ik het toch maar gaan doen aangezien ik nog boodschappen zou gaan doen en het schijnt niet op prijs gesteld te worden als je dit in een weinig verhullend niets doet. Ik stel het nog even een half uurtje uit en dan ga ik toch de buitenwereld in. Al heb ik geen zin in menselijk contact, ik zal toch iets moeten gaan eten vanavond. Daar gaan we dan, de buitenwereld weer in!

Als God het leven niet meer gecreëerd heeft

2009-08-14T20:36:00.002+02:00

Kinderen zijn ook zo lekker eerlijk. Veel eerlijker dan de meeste volwassenen, maar kinderen kunnen ook rondkomen zonder al die belachelijk beleefdheid-conventies waar wij volwassenen ons aan denken te moeten houden. Net liep ik over straat in mijn buurtje toen ik een kind hoorde roepen: "Ik dacht dat je dood was! Dat wilde ik ook, dat je dood was!" De andere reageerde heel stoïcijns: "Dat mag helemaal niet van God. God wil niet dat ik dood ben." Ik lachte in mijzelf om deze toch scherpe respons. Toen de eerste begon te roepen dat God niet bestond en dat geloven in God gewoon stom was ben ik doorgelopen. Sommige discussies ga ik mijzelf niet in mengen, sommige dingen moeten ze maar onderling uitvechten.

Toch zette het mij aan het denken. Vorige week heb ik het merendeel van de afleveringen van de Space Week bij Discovery Science. Hierbij werden mooie programma's over het heelal en al haar leuke facetten afgewisseld met zwaar interessante programma's over de theorieën rond het ontstaan van het leven. In die week heb ik weer veel opgestoken en nog meer geleerd. Dingen die ik al wist werden nog verder uitgediept en dingen die ik nog niet wist aangestipt. Zo wist ik bijvoorbeeld nog niet hoever ze al zijn met de werkelijk oorsprong van al het leven te ontrafelen. Als ik de wetenschappers op televisie moet geloven kunnen ze over een aantal jaar precies uitleggen op welke manier en met welke bouwstoffen het eerste leven tot stand gekomen is. Ik kan mij geen spannendere wetenschap bedenken dan de zoektocht naar het ontstaan van leven die ze nu aan het ondernemen zijn. In ieder geval ga ik je niet verder vermoeien met uitleg wat ze precies aan het doen zijn. Als je wilt weten hoe de wetenschap de vraag over het ontstaan van het leven aan het beantwoorden is moet je zelf maar gaan kijken.

Ik was namelijk in eerste instantie verrukt met de wetenschap dat men bijna zover is om het ontstaan van al het leven te verklaren. Eindelijk zouden we verlost kunnen raken van het hele God-idee en de hele santenkraam eromheen. Die euforie wist ik enkele dagen vol te houden tot de Space Week bij Discovery afgelopen was. Ergens halverwege was ik gaan denken aan al de mensen die wel in God geloven. Mensen zoals de ouders van de kinderen die bij mij in de buurt wonen. Zij hebben het God-idee in de hoofden van hun kinderen geplant, vandaar dat het kind zo overtuigd kon zeggen dat God iets niet zou willen.

Maar wat als uiteindelijk het ontstaan van het leven verklaard kan worden. Niet alleen verklaard maar zelfs gedupliceerd kan worden.... Tot op heden is altijd de hand van God nodig geweest om leven te creëren. Een andere verklaring kon nog niet gegeven worden omdat de wetenschap het gewoon nog niet kon verklaren. Het hele ontstaan van leven is volgens mij al sinds het begin der tijden het stokpaardje van Godsvruchtige mensen, maar wat als ook dat stokpaardje van ze afgenomen wordt? Het zal toch echt niet lang meer duren voordat alle vragen over het ontstaan van het leven verklaard zijn en we God niet meer nodig hebben. God zal dan niet meer zijn dan het woord wat het is en dan ga ik denken aan alle mensen die wel in een God geloven. Hoe moeten zij zich voelen als God opeens niet meer nodig is om de wereld te verklaren? Als de wetenschap een van de meest belangrijke vragen kan verklaren..

Dat vraag ik mij werkelijk af. Ik kan mij niet voorstellen hoe het moet zijn om je hele levensvisie in één klap te zien verdwijnen in het luchtledige. In het niets wat het in eerste instantie al was. Sterker nog, je ziet de hele levensvisie van generaties verdwijnen. Zouden ze nog iets om voor te leven hebben of blijven ze toch krampachtig vasthouden aan het idee dat hun God-idee alles gecreëerd heeft ondanks dat de wetenschap een logische en sluitende verklaring heeft. Eigenlijk zou ik dit gesprek met een gelovige moeten voeren. Die kan mij precies uitleggen wat de consequenties van deze wetenschap zijn voor zijn/haar levensvisie. Waarschijnlijk kan ik dan ook een beeld vormen van de toekomst van de wereld wanneer religie werkelijk achterhaald geworden is en God langzaam uit het straatbeeld verdwijnt. Ik vraag mij namelijk af of de gemiddelde mens hun God-idee makkelijk zullen opgeven als het ontstaan van het leven verklaard is. Eerlijk gezegd denk ik dat God dan binnen enkele jaren dezelfde status zal krijgen als kabouters, elfen en andere mytische wezens.

Ik weet in ieder geval dat op het moment dat God verdwijnt we eindelijk allemaal Pipoïst kunnen en waarschijnlijk ook zullen worden. Alleen is dat op dit moment nog toekomstmuziek, laat ze eerst maar het ontstaan van het leven gaan verklaren en ik mijzelf afvragen wat iedereen die in God geloofd dan moet gaan doen. Ik blijf het toch een beetje sneu vinden om zo iemands levensvisie als sneeuw voor de zon te zien verdwijnen. Maar gelukkig voor hen kan ik ze de lach van Pipo aanbieden, want zijn licht schijnt ook op iedereen. Voor de kinderen ook wel zo leuk...

Opvoedkundig moment

2009-08-05T19:32:00.000+02:00

Lachen om dwergen is totaal niet netjes. Net zo min als het netjes om naar kleine mensen te gaan staan staren. Nu zijn ze meestal nogal klein uitgevallen, dus kijk je vrij makkelijk over ze heen. Hierdoor is er toch geen kind over de brug geworpen en hoeven we ons verder niet al te druk te maken, maar toch blijf ik erbij dat het staren naar kleine mensen geheel niet netjes is. Mij zal je het bijvoorbeeld nooit zien doen, al zal ik een terloops geworpen blik niet ontkennen.

Eigenlijk kwam ik vandaag tot deze conclusie toen de jongste van mijn twee telgen opeens midden op straat stopte en iemand helemaal na begon te kijken. In eerste instantie had ik niet door naar wie of wat hij zat te staren. Ik keek vanuit mijn hoge overzichtsniveau over de dingen die voor mijn voeten lagen, maar vooral verderop aan het gebeuren waren. Hierdoor zag ik de vrouw die dezelfde lengte had als mijn jongste telg geheel over het hoofd. Pas toen ik de blik van hem volgde zag ik dat hij naar een vrouw met dwerggroei stond te staren. Heel langzaam begon hij zijn pas in te houden terwijl ze langs hem (ons) liep en terwijl ze voorbij kwam draaide zijn hoofd helemaal mee. De vrouw deed net alsof ze niets zag, maar ik durfde er bijna geld op te verwedden dat ik een geërgerde blik op haar gezicht zag verschijnen. Al blijft dat laatste natuurlijk hard gissen aangezien ik de vrouw in eerste instantie geheel over het hoofd gezien had en totaal niet op haar gezicht kon letten. Toch dat ik het in een fractie van een seconde gezien te hebben. Dacht ik.

Ik gaf mijn jongste telg een speelse en lichte tik door het haar op zijn achterhoofd. "Je mag niet naar mensen staren!" vertrouwde ik hem op luide, welgesproken manier toe. Meteen keek hij weer voor zich en begon weer zijn normale wandeltempo aan te nemen. De vrouw liep verder en ergens dacht ik een gevoel van dankbaarheid en goed ouderschap toegeworpen te krijgen. Natuurlijk was dit geheel ingebeeld aangezien de vrouw inmiddels achter ons liep en ik niet de intentie had om achterom te kijken. Tenslotte moest ik het goede voorbeeld geven en straks keek ik weer over haar heen. Hoe moest dat allemaal niet overkomen. Ik stapte rustig door met mijn kleine telg aan de hand. Toch wist ik dat ik iets goeds gedaan had, iets dat bijdroeg aan de opvoeding van mijn kinderen want het is echt niet netjes om naar mensen hun "gebreken" te staren. Mijn dag was gelijk weer goed. Ik had mijn opvoedkundige moment van deze maand in één dag vervolmaakt. Dat riep om koffie en taart, alleen jammer dat ik mijzelf op dieet gezet heb anders had ik echt taart gegeten.

Twitter jij al?

2009-08-04T16:50:00.000+02:00

Langzaam begint het ook ons kikkerlandje te veroveren, al weet nog steeds half Nederland niet wat het precies is. Ik heb het natuurlijk over het nieuwe internet fenomeen twitter. Niet dat het vreselijk nieuw is, maar aangezien het merendeel van de Nederlandse bevolking nog nooit van twitter gehoord heeft kunnen we net alsof doen. We laten gewoon iedereen denken dat het iets nieuws is. Dat de twitter-website reeds in 2006 het levenslicht zag laten we gewoon buiten beschouwing. Het is ook totaal niet belangrijk. Wat wel belangrijk is dat Nederland langzaam bezig is om twitter te ontdekken.

Mocht je nog steeds niet weten wat twitter, twitteren of tweets zijn druk dan hier voor meer informatie. Intussen ga ik weer verder als je het even rustig doorleest om je geheugen op te frissen.

Nederland blogt al een flink aantal jaren. De dag dat het eerste echte Nederlandse weblog het levenslicht zag kan ik mij niet eens meer heugen en waarschijnlijk zal er iemand nog eerder geweest zijn. Jaartallen doen er niet zoveel toe. Waar het wel om gaat is dat iedereen er maar lustig op los aan het bloggen was. Hele volzinnen over de geweldigheid van de barbecue van onlangs, het feest waar men geweest is, de kleding die gekocht dient te worden of wie deze keer weer op bezoek kwam. Totaal onbelangrijke informatie over het leven wordt op het internet gezet om door Jan en Alleman gelezen te kunnen worden. Meestal zijn dit soort blogs ook niet meer dan drie zinnen lang en vaak nog slecht geschreven ook. Niet dat het iets uitmaakt, de schrijvers gaan wel door met schrijven en de lezers blijven lezen. We zijn gewoon nieuwsgierig wat kennissen, bekenden en andere mensen in hún dagelijkse leven uitvoeren. Ik ben daar echt geen uitzondering in. Laat die blogs maar doorkomen!

Maar nu is er twitter. Eigenlijk de ideale plaats om in één of twee zinnen je bezigheden aan de hele wereld kenbaar te maken en dat gebeurt ook. Uiteraard heb ik een eigen twitter-account en heb ik inmiddels ook een aardig lijstje van mensen opgebouwd die ik aan het "volgen" ben. Toch gebruik ik twitter niet waarvoor het bedoeld is. Ik ga niet mijn dagelijkse bezigheden neerschrijven, dat lukt mij namelijk niet. Op de een of andere manier weet ik twitter te gebruiken om zinnen die totaal niet in mijn hoofd zwerven aan het net toe te vertrouwen. Waarom ik het doe weet ik niet, maar inmiddels is het plan al gerezen om uiteindelijk al deze tweets te bundelen in een boek en gewoon uit te geven. Waarom niet vraag ik je!

Bekende Nederlanders twitteren overigens ook. Ik ben al verschillende mensen die ik van naam, faam en de televisie ken tegengekomen. Sommige heb ik zelfs een tijdje gevolgd of volg ik nog steeds. Zij geven ook een kijkje in hun dagelijkse bezigheden en inmiddels is er zelfs een site geboren die alle tweets van bekende Nederlanders verzameld. Sterker nog, gezien de huidige ontwikkelingen in de populairiteit van twitter in Nederland is er ook een de Bekende Nederlander Twitter-gids. Hier kan je alle bekende (Nederlandse) mensen vinden gerangschikt op populariteit (de hoeveelheid volgers dus). Nu moet ik wel zeggen dat "bekende Nederlander" een rekbaar begrip is. Het merendeel van de mensen die op beide sites staan heb ik nog nooit van gehoord of zijn alleen bekend in bepaalde kringen/doelgroepen. De echt bekende mensen hebben het twitteren nog niet ontdekt of hebben gewoon geen tijd voor die onzin.

Ik kan je wel vertellen dat als je een beetje een lichte internet verslaving hebt en geen genoeg kan krijgen van profielsites bezoeken, twitter een goed tijdverdrijf is. In ieder geval is het uitstekend om als werk-ontwijkend gedrag te gebruiken en je kan al je dagelijkse activiteiten met iedereen delen. Daarbij ben je nu nog net de hype voor, voor je het weet zit iedereen overal te twitteren.

De uiterlijkheden van anderen

2009-08-03T15:40:00.000+02:00

Op het moment dat ik de dag als verloren wilde gaan beschouwen kwam hij binnenlopen. "Wat doe jij hier!" vroeg ik oprecht nieuwsgierig. Ik had hem al dagen niet meer gesproken en ons laatste samen-zijn was ook niet echt florissant verlopen. Zijn laatste woorden waren niet voor niets "Ik kom hier niet meer terug!" geweest en nu stond hij weer in mijn kamer. "Ik heb gordelroos" antwoordde hij zonder te blikken of te blozen. Dat was niet het antwoord wat ik verwacht had. Eigenlijk weet ik niet welk antwoord ik wel verwacht had, maar een opmerking over het hebben van gordelroos was nog niet in mij opgekomen. Even stond ik met een mond vol tanden. Blijkbaar viel het hem op, hij wees naar de foto's die ik aan het bekijken was. "Hebben die mensen geen spiegel thuis? Of in ieder geval iemand die tegen ze zegt dat ze er niet uitzien?"

Ik keek naar de foto's. Gewoon plaatjes van mensen die ik kende of vroeger gekend heb en momenteel nog via profielsites probeerde te volgen. Eigenlijk volledig nutteloos en zonde van mijn tijd, maar het is een uitstekende manier om niet verder te gaan met de dingen die ik zou gaan doen. Tenslotte was ik deze dag al als verloren gaan beschouwen doordat ik weer een hele dag gesurfd had over de vele profielsites die ik beheer (of denk te beheren). "Wat is er mis mee dan?" vroeg ik met een half oog op de foto's in beeld. Hij wees naar een willekeurige foto. "Dat zie je zelf toch ook wel! Een vrouw met haar lichaamsbouw moet zo'n kleed helemaal niet aantrekken. Ik bedoel... het is een schoon kleedje, maar bij haar staat het als een hobbezak. Juist doordat ze de bouw er niet voor heeft!" Ik moest hem gelijk geven en eerlijk gezegd had ik het allang gedaan. Maar ja... ik kende haar. Dan ga je dat niet zeggen, dan blijf je netjes en vriendelijk. Je maakt een complimentje en hoopt dat ze de uitdrukking op je gezicht niet gezien heeft. Al hoef ik me vandaag daar geen zorgen om te maken. Het was maar een foto. Daarbij was ze maar een vage kennis.

"Mag ik de rest ook zien?" vroeg hij poeslief. Op de een of andere manier was hij helemaal vergeten wat er tussen ons enkele dagen geleden was voorgevallen. Ik begon er ook niet over aangezien ik werkelijk geen zin had in een herhaling van de gebeurtenis. Om hem de gelegenheid te geven de rest ook te bekijken maakte ik plaats op mijn stoel. "Ga je gang!" gaf ik als antwoord en duwde mijn bureaustoel in zijn richting. Hij ging zitten en begon met de muis door de foto's te klikken. We lachten om sommige mensen en hun volledig de plank misslaande uiterlijkheden. Ik kon er niets aan doen, maar hij had helemaal gelijk over dat sommige mensen werkelijk geen idee hebben hoe ze er eigenlijk uitzien. We lachten terwijl we door de collectie heengingen. "Wil je koffie?" vroeg ik hem halverwege. Hij schudde zijn hoofd. Geen koffie vandaag, hij wilde proberen te stoppen met te veel cafeïne drinken.

Hij klikte verder door de foto's en de profielsites. Na vijf minuten klikken kwam hij op de profielsite van een vriendin van mij. Ik had haar al jaren niet meer gezien, maar via het internet wisten we het contact warm te houden. Dat ze aan de andere kant van het land woont maakte elkaar bezoeken ook moeilijker en de feestjes waar we elkaar vaak zagen waren jaren geleden opgehouden. "Zie je haar nog wel eens?" vroeg hij wijzend naar het scherm. Ik knikte ontkennend. "Misschien maar goed ook" ging hij verder "ze heeft toch een vriend inmiddels.." Ik keek hem aan. Wat was dat nu weer voor een vraag? "Ik bedoel ze ziet er werkelijk niet uit in die kleding. En dat haar? Welk normaal-denkend mens laat zijn vriendin er zó bijlopen?" Ik haalde mijn schouders op. Het gesprek begon een beetje een nare kant op te gaan. Ze was tenslotte een goede vriendin van mij, al moest ik hem stiekem een beetje gelijk geven. Ze zag er tegenwoordig werkelijk niet meer uit. En de jurk waarmee ze op de foto stond was ronduit lelijk te noemen. Toch had ik een "leuke en positieve" reactie bij haar achtergelaten. Deze zat hij net te lezen. "Je ziet er goed uit! Prachtige jurk, ben jaloers" had ik eronder gezet. Hij lachte: "Dat meen je toch niet!" Ik bloosde.

"Ach... op zich doe je precies hetzelfde als wat iedereen doet. Je wil gewoon iemands gevoelens niet kwetsen en aangezien ze met die kleding op de foto staat zal ze er wel trots op zijn." Hij knikte wijs, alsof hij de hele wereld aan het doorzien was. "De waarheid zeggen is iets wat wij mensen gewoon niet snel zullen doen" Dat moest ik hem nageven, daar had hij gelijk in. Maar hij was nog niet klaar. "Als ik nu tegen jou zeg dat door het shirt wat je draagt het net is alsof je een ontzettende buik hebt zal je dat niet leuk vinden. Waarschijnlijk zal je het shirt nooit meer dragen" Hij keek mij aan. "Waar of niet?" Verongelijkt keek ik naar mijn shirt. Had hij werkelijk gelijk? Maakte dit shirt mijn buik dikker dan deze al was? De twijfel was gezaaid en ik kon niet anders dan hem gelijk gegeven. Hij knikte. "Maar toch moet je als je echt vrienden van elkaar ben of zelfs geliefden ben de waarheid durven zeggen. Iemand durven wijzen op hoe de kleding die ze dragen bij hen staat en hoe ze erin overkomen." Hij zou het doen, tenminste dat wilde hij mij doen geloven. Ik wou dat de dag over was, inmiddels deze werkelijk als verloren te beschouwen. Zelfs het lachen om anderen (bekend of niet) kon dat niet meer veranderen.

Simon Vinkenoog, de grootste dichter van Nederland

2009-07-17T16:27:00.001+02:00

Mag je treuren om het heengaan van iemand die je eigenlijk helemaal niet kent? Vorige week stierf Simon Vinkenoog, in mijn ogen de grootste dichter van Nederland en mijn hart huilde. Nooit meer zou ik hem zijn gedichten horen voordragen, nooit meer zou ik een glimp van hem kunnen opvangen op de televisie of andere heimelijke plaatsen. Het leven was goed voor hem geweest, maar zoals alles eens moet eindigen was het met de levensgang van Simon Vinkenoog niet anders. Hij is niet meer. Morgen, achttien juli wordt hij begraven op een van de mooiste begraafplaatsen van Amsterdam. Niet dat ik ooit op de St. Barbara begraafplaats geweest ben, maar als Simon Vinkenoog er begraven gaat worden kan het niet anders dan een idyllisch stukje land zijn. Ik weet in ieder geval dat de omgeving daar wel heel schoon en natuurgerept is. Dan moet het met de begraafplaats zelf ook wel goed zitten.

Het is gek, de laatste tijd was ik weer veel bezig met de werken van Simon Vinkenoog. Niet dat ik ook maar één boek van de goede man bezit, maar pasgeleden vond ik mijzelf weer in verschillende winkels om boeken van hem vast te houden. Tot op heden heb ik ze nog alleen maar vastgehouden met de intentie om ze te kopen. De boeken zouden mooi staan in mijn kast, maar zijn gedichten zouden nog mooier zijn om op te nemen in mijn gedachten. Tenslotte hoef ik geen boeken te bezitten om ze gelezen te hebben. Verschillende boeken heb ik verslonden Simon Vinkenoog. Zijn woorden waren als pleisters op mijn ziel. Soms werden ze er hartgrondig afgetrokken, zoals je met pleisters hoort te doen wanneer ze hun taak volbracht hebben. De haartjes groeien altijd weer terug. Maar toch... de enige keer dat ik Simon Vinkenoog gedichten heb zien en horen voordragen heeft zo'n indruk op mij gemaakt dat ik hem nooit meer vergeten ben. Nooit heb ik een dichter met zoveel vuur en verve teksten horen voordragen. Als ik al niet verkocht was dan was ik op dat moment onmiddellijk fan geworden.

Dat moment was zeker al vijftien jaar geleden en ik kan het mij nog steeds herinneren als de dag van gisteren. Hoe Simon Vinkenoog daar op dat kleine podium stond midden in het park terwijl we omringt waren door onwetende jongeren en andere geïnteresseerden. In de verte klonken de veel te luide geluiden van een optredende band. Het was duidelijk dat Simon Vinkenoog last van het achtergrondgeluid had, maar het vuur van zijn werken deed hem branden met een vlam die alles overtrof. Zijn stemgeluid hief hij tot luide hoogten en iedereen die het maar wilde horen kon baden in zijn woorden. Een half uur later was hij klaar. Klaar met voordragen en zich ergeren aan de muziek in de verte. Het was precies genoeg, genoeg om iedereen in vervoering en verwondering achter te laten. De rest van de avond is dan ook in een brij van indrukken en gedachten voorbij gegaan. Niets maakte nog indruk, niets was nog belangrijk.

Toch kocht ik geen boeken van de grootste dichter van Nederland. Dat was iets wat ik ooit nog wel eens zou gaan doen. Als ik een boek van hem zag zou ik het wel aanschaffen, maar voorlopig kon ik nog wel zonder. Dat is altijd mijn gedachte geweest. Simon Vinkenoog leefde toch nog... Ik kon nog altijd een boek van hem kopen en zijn woorden van de bladzijde verslinden. Hij leefde toch nog... maar nu is hij gestorven. Hij heeft zijn laatste reis ondergaan of is de reis net begonnen, maar hij zal niet meer reizen met de levenden. Simon Vinkenoog is dood en mijn hart weent.

Ergens zou ik wel naar zijn begrafenis willen gaan. Om hem de laatste eer te bewijzen die ik hem kan geven. Om mijn tranen te laten op de mooiste dodentuin van Amsterdam, maar ik zal er vanaf zien. Ik kende de hele man niet. Alleen zijn gedachten welke hij aan het papier en de lucht toevertrouwde waren mij bekend. Een fan wil ik mijzelf ook niet noemen. Simon Vinkenoog was een figuur uit mijn verleden, heden en misschien zelfs toekomst. Ergens is hij een voorbeeld en een vaderfiguur op afstand geweest, al is dat laatste wel heel veel om op zijn bord te schuiven. Ik zal hem dan ook eren op dezelfde manier als ik al deed, op afstand en zonder er veel aan te doen. Voor mij is een groot man heengegaan en hij zal altijd in mijn gedachten zijn. De enige, echte herinnering die ik aan Simon Vinkenoog heb zal ik koesteren. Ik zal het dagelijks bij mij nemen en vertellen aan mijn toekomstige kleinkinderen. Het heeft mij gevormd op meer manier dan we ooit zullen toegeven en toch heeft het nooit echt invloed gehad. Nu is hij heengegaan en blijft het bij die ene herinnering.

Gelukkig heb ik zijn stem nog op een elpee staan. Een gedicht voorgedragen in een tijd waarin ik nog niet eens kon lezen. Laat staan dat ik toen al van Simon Vinkenoog gehoord had, maar het is wel een van de meest veelzeggende teksten geworden die ik ooit gehoord heb. Een tekst die zeer goed past bij het heengaan van de grote man zelf. Woorden die ik graag herhaal en her-beluister. Ik hoop dat ik ze nog lang mag horen en speciaal voor de gelegenheid zal ik ze hier herhalen. Hier en niet morgen op het mooie stuk gras waarin Simon Vinkenoog ter aarde gesteld zal worden. Spreek de woorden hardop uit als je ze leest. Hardop en denkend aan de grootste dichter van Nederland. Ik hoor hem nu weer zeggen:

"Nee tegen de Sikkeneurigheid!
Nee tegen de Sikkeneurigheid!
Nee tegen de Sikkeneurigheid!
Nee tegen de Sikkeneurigheid!

Simon Vinkenoog - 18 juli 1928 - 12 juli 2009

De teloorgangen van symbolen

2009-06-14T16:37:00.001+02:00

Het symbool is bezoedeld. Waar het vroeger een uiting van mysticisme was is het nu geworden tot een mode-uiting. Een gegeven dat ergens interessant staat maar ook niet meer dan dat is. Ergens heb ik ook nog het idee dat het mijn schuld is. Ik heb er veel te veel mee lopen dwepen en rond mee staan strooien alsof het snoep was. Er was geen maat meer en nu is het bezoedeld geraakt. De ware betekenis begint langzaam verloren te raken, al zijn er inmiddels massa's wikipedia-pagina's aan gewijd. Zelfs een film is er over gemaakt en het zal waarschijnlijk niet de laatste zijn. Wanneer zoiets eenmaal de oppervlakte heeft bereikt is het moeilijk om het nog terug te stoppen. Al hoop ik nog steeds dat het niet meer dan een modeverschijnsel zal blijken...

Uiteraard weet ik dat dit ijdele hoop is. Het verleden heeft al verschillende voorbeelden opgeroepen, waarbij het meest recente voorbeeld Madonna's mystisch gehannes met de Kabbala een van de meest treffende is. Vroeger was de Kabbala een levensweg voor ingewijden, kennis waar werkelijk niemand bij kon komen en niemand iets van af wist behalve als je werkelijk geïnteresseerd was. Maar toen kwam Madonna met haar interesseboog en schoot een gat in de werkelijkheid van de Kabbala. Nu is het niet meer dan een interessante houding die jezelf kan aanmeten. Een verzameling feiten opgedoekt uit new-age achtige wetenswaardigheden en vervormt tot een schijnwerkelijkheid van de ware Kabbala. Maar zelfs een schijnwerkelijkheid kan de daadwerkelijke kennis verdringen. Als deze onzin zich verder blijft ontwikkelen zal er van de Kabbala niet meer dan een schim overblijven. Zoals de werkelijke achtergrond van het bezoedelde symbool ook langzaam aan het verdwijnen is in onzin en volledig gebrek aan werkelijke kennis.

En nu niet gaan denken dat dit niet kan gebeuren. Het werkelijke christendom heeft hetzelfde lot ondergaan. Waar de oorsprong gebaseerd is op een gnostische zoektocht naar de waarheid achter het begrip God is het verworden tot een star geloof in vastgelegde regels. De zoektocht naar God is geheel opgegeven om plaats te maken in een blind geloof in de voorgangers en de woorden die zij uitspreken. Woorden die gebaseerd zijn op dezelfde leugens die hun voorvaderen al spraken om de gelovigen onder hun macht te krijgen, maar dat terzijde. De werkelijke ziel van het christendom verdween omdat men de betekenissen vergat. Men wist niet meer wat het werkelijk doel was en waarom symbolen die betekenis hadden. Zelfs het alom bekende symbool van het kruis heeft zijn werkelijk glans verloren doordat het verkeerd geïnterpreteerd wordt, maar we kunnen niet meer terug. Er is geen weg meer terug. Voor het christendom is het al té lang geleden om nog terug te kunnen. We zijn al te veel vergeten.

Dat lot mag het symbool en de betekenissen erachter niet ondergaan. Bij deze betuig ik mijn spijt voor het vele dwepen dat ik er zelf mee deed. Nu iedereen er mee loopt te dwepen zie ik pas in wat ik fout doe, al moest ik natuurlijk wel eerst erop gewezen worden. Maar gelukkig ben ik er op tijd achter gekomen en niet wanneer het al te laat is. Het is nu zaak om ondergronds te gaan, het symbool verbergen in symbolen. Zoals de vrijmetselaars hun kennis en symbolen verdrinken in vage aan- en verwijzingen. Alleen iemand die werkelijk geïnteresseerd is zal het rookgordijn doorzien om kennis te nemen van wat er achter ligt. Ik begrijp nu ook waarom ze het gedaan hebben. Sommige zaken zijn niet voor iedereen, soms is er kennis die niet geschikt is voor de schapen van mensen. Alleen iemand die er daadwerkelijk naar op zoek is hoort te weten wat er allemaal bestaat en leeft. Ik ben blij dat ik deze kennis op tijd ingezien heb. Nu kan ik nog pogingen gaan ondernemen om het symbool en haar werkelijke betekenis te beschermen door te verbergen. Dit is dan ook het laatste wat ik erover zeg.

Praten over de dood

2009-06-11T20:51:00.000+02:00

De laatste tijd denk ik veel na over de dood. Niet dat ik er opeens een doodwens op aan het nahouden ben of ergens niet al te ver in de toekomst hoop op een einde aan mijn leven. In tegendeel juist, ik heb nog veel te veel te doen om het tijdelijke met het nogal langdurige te verruilen dus is doodgaan wel het laatste wat ik zou doen. En dat meen ik ook. Daarbij zijn er mensen in mijn directe omgeving die ik heel veel, met de nadruk op heel veel, verdriet doe als ik er opeens niet meer zou zijn. Ik kan gewoon voorlopig niet doodgaan en dat ga ik niet doen ook. Ik ben het niet eens van plan.

Maar toch denk ik na over de dood. Eigenlijk een soort van noodgedwongen door alles waar ik naar kijk en waar ik stom genoeg tegenaan loop. Als ik de televisie aanzet kom ik vanzelf langs een programma over doodgaan of is er een gedeelte gewijd aan het mysterie van de dood. Het is net alsof het universum wil dat ik ga nadenken over de dood en er meer mee bezig te zijn. Ik kan er wel tegen vechten en net doen alsof het er niet is, maar dat is wat iedereen doet. Zowat iedereen die ik ken en niet ken is angstvallig bezig het uiteindelijke lot te ontkennen en hard bezig met te leven op de manier die hen geschikt lijkt. Ik ben absoluut geen uitzondering. Het leven is veel te mooi om lang na te denken over doodgaan en het onvermijdelijke einde aan het leven zelf. Maar dat neemt niet weg dat alles en iedereen uiteindelijk doodgaat. Ergens is het dan toch beter er op voorbereid te zijn, zover dat überhaupt mogelijk is met zoiets als de dood.

Laat ik als eerste voorop stellen dat ik absoluut niet bang ben om dood te gaan. Daarvoor heb ik té veel ervaringen meegemaakt die handelen in de mysteriën van de dood om ergens bang voor te zijn. Zo heb ik nog niet heel lang geleden een vrij verontrustende ervaring gehad waar ik verder niet over wil uitwijden, maar wel mij de ogen geopend heeft naar het hele doodgaan-gebeuren. Overigens bedoel ik met "vrij verontrustend" niet dat ik er ondersteboven van geraakt ben, maar dat anderen het waarschijnlijk als een ware nachtmerrie-achtige ervaring zouden beschouwen. Net als de allerlaatste keer dat ik geesten opgeroepen heb, die kan je ook beschouwen als zeer verontrustend terwijl ik het inmiddels als een zeer leerzame ervaring zie. Een ervaring die ik nooit meer zou willen herhalen en ook niet zal doen, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Zo zie ik de gebeurtenis van pasgeleden ook, eentje die op het moment zelf zeer angstig is maar erop terugkijkend juist heel leerzaam was. Iets wat het universum blijkbaar ook vind aangezien ik sindsdien alleen maar onderwerpen over de dood zie, lees en ondervind.

Zelfs in Buffy, de serie die ik momenteel aan het volgen ben (sue me for it) is net haar moeder doodgegaan. In een ontzettend beklemmende aflevering wordt de nasleep die het verscheiden een geliefde veroorzaakt uit de doeken gedaan. Een werkelijk prachtige aflevering, maar een verhaal over Buffy schrijf ik een andere keer nog wel. Ik wil het nu alleen over de mysteriën van de dood hebben. Vandaag kwam ik weer iets tegen dat mijn gedachten naar de dood brachten. Er is een soort van tarot op de markt gebracht waarmee je zogezegd met de doden kan communiceren. Ze heten Konxari kaarten en bestaan uit een set van achtentachtig kaarten met prachtige foto's erop. Naast de foto's staan er nog wat symbolen op, maar aangezien ik ze nog nooit in het echt gezien heb kan ik er weinig interessants over zeggen. Toch ben ik nieuwsgierig naar deze kaarten. Niet omdat ik geloof dat je er daadwerkelijk met de doden mee kan praten, maar omdat ik een interesse in deze zaken heb. Tenslotte verzamel ik ook tarot-kaarten, maar dan alleen degene die ik werkelijk mooi vind. Dat ik ook wel eens de kaarten leg is dan weer een bijzaak, dat zou ik ook met de konxari kaarten doen als ik ze heb.

Alleen vind ik de laatste toch een beetje vreemd. Ze beweren dat het spel afgekeken is van de oude Egyptenaren, dat de kennis achter de kaarten rechtstreeks uit het oude Egypte komt. Alleen is er niets over te vinden, alleen wat berichten op dubieuze fora waar mensen hetzelfde zeggen als ik. Nergens zijn interessante verhalen te vinden over de kaarten en het gebruik ervan. Iets wat mij niet echt sterkt in mijn mening over de kaarten zelf. Misschien moet ik ze maar gewoon kopen en zelf gaan uitproberen. Tenslotte zijn ze absoluut niet duur als je op de website zelf besteld, maar dat vind ik ook weer zo wat. Het doet in ieder geval flink afbreuk aan mijn verhaal over de dood, doodgaan en alles wat er maar omheen hangt. Ik weet in ieder geval dat ik eens flink moet gaan nadenken over het onvermijdelijke en eens ga praten met de mensen die belangrijk in mijn leven zijn. Het lijkt mij goed om te weten wat anderen willen als ze het leven verlaten hebben, maar dat is iets waar we maar nooit over willen praten. Daarom vraag ik het aan jou. Wat zou jij willen als je uiteindelijk het tijdelijke voor het eeuwige (of heel langdurige aangezien eeuwig ook zo lang is) verruild hebt? Denk eens na over je eigen sterfelijkheid voordat je weer lustig verder gaat met leven. En die kaarten... die koop ik uiteindelijk toch wel een keer. Dat komt vooral omdat ik ze mooi vind, nergens anders om.

Geen televisie, geen internet

2009-06-05T20:40:00.001+02:00

Al enkele weken heb ik een soort van ruzie met mijn internet- en televisieprovider. Eigenlijk is het op de kop af precies twee maanden geleden dat ze begonnen met het versturen van nogal verontrustende en totaal niet op waarheid gebaseerde brieven. Brieven die niet eens van henzelf kwamen, maar verstuurd werden door een externe organisatie. Zelfs eentje die zich een deurwaarder durft te noemen. Waar deze bedrijven het lef vandaan haalde durfde ik niet te zeggen, niet dat ik bang voor een of de ander was maar omdat ik het werkelijk niet wist.

In ieder geval kreeg ik maanden geleden opeens de beschuldiging dat ik maanden geleden mijn rekeningen niet betaald zou hebben. Hier was ik het hartgrondig niet mee eens, rekening niet betalen is niet één van mijn sterkste punten. Al wil ik best toegeven dat ik in het verleden veelvuldig niet een van de snelste was als het op betalen van rekeningen aankwam, maar betalen deed ik altijd. Zo wist ik ook heel zeker dat deze rekeningen ook betaald waren. Mijn internet- en televisieprovider moest gewoon niet zeuren. Iets wat ik ze maanden geleden ook al had verteld, maar daar kreeg ik totaal geen reactie op. Zelfs geen zuchtje tegenspraak kwam mijn kant op en stom genoeg had ik het daarbij gelaten. Tot opeens de brief van die deurwaarder op de deurmat lag.

Ik denk dat ik niet hoef te vertellen dat het een flinke schok was wat ik daarin las. Rekeningen die niet betaald waren, vorderingen die opeens bij een deurwaarder op het bureau lagen en het ergste van alles was dat de rekening van de maand waarin we leefden ook gevorderd werd. Alle betalingen die ik schijnbaar moest doen waren gewoon doorgeschoven naar de incasso-partij en opeens moest ik gaan bellen met mensen die ik helemaal niet wil bellen. Maar voordat ik die stap deed heb ik heel even het internet bezocht. Ik was nieuwsgierig of het wel een daadwerkelijke deurwaarder was en niet een of andere vage oplichters-list om mij geld af te troggelen. Al snel leerde ik dat deze organisatie daadwerkelijk stond wat ze al in de brief schreven, maar dat veel meer mensen geheel ten onrechte zo'n brief hadden ontvangen. Ik stond niet alleen in het onrecht dat de administratieve chaos van mijn internet- en televisieprovider was. Dit sterkte mij weer in mijn volgende stap: het daadwerkelijke bellen!

Met een soort lood in mijn schoenen nam ik de telefoon ter hand en belde de mensen die ik nooit in mijn leven wil bellen, maar nu toe gedwongen werd. Het gesprek verliep geheel tegen mijn verwachting in heel vlot. Ik legde de situatie uit en werd verwezen naar een internet-site waar ik al mijn grieven en bewijzen kon achterlaten. Zij zouden dan met deze teksten en bewijzen gaan aantonen dat ik gelijk, dan wel ongelijk zou hebben. En aangezien ik duidelijk in het gelijk stond zou het weinig problemen gaan opleveren om de ontstane achterstanden als sneeuw voor de zon te laten verdwijnen. Ze zouden weer verdwijnen naar dezelfde diep-duistere kelder waar ze geheel tegen hun zin uitgetrokken waren. Zonder pardon liet ik mijn bewijzen met enkele bemoedigende woorden achter op de website en liet het erbij. Eigenlijk had ik verwacht binnen enkele dagen een bericht te krijgen dat alles opgelost was, maar die bleef ook weg. Wederom liet ik het stom genoeg op het beloop, vooral omdat ik totaal geen zin had om die mensen weer te moeten gaan bellen. Eén keer vond ik meer dan erg genoeg, zeker als het ten onrechte en dus gedwongen is.

Maar had ik het maar wel gedaan. Afgelopen dinsdag kwam ik weer eens thuis om te wachten op zaken die gedaan diende te worden. Het kan ook een andere reden zijn, maar helaas genoeg kan ik die mij niet meer herinneren. In ieder geval kwam ik thuis in een leeg en volledig stil huis. Ik zette mijn computer aan om mijn meel te bekijken en kwam tot de gruwelijke conclusie dat mijn internet nogal traag was. Zo traag dat ik net zo goed kon zeggen dat het niet werkte. Ik vloekte en vervloekte zelfs het programma waarmee ik het internet besurf. Vooral het feit dat ik mijn meel wel kon benaderen, maar de kleine hoeveelheid meeltjes niet kon bekijken frustreerde mij gigantisch. Toch dacht ik nog niet aan een probleem bij mijn internet- en televisieprovider. Dat inzicht kwam pas toen ik de televisie aanslingerde en tot de schokkende ontdekking kwam dat ik nog maar één zender kon bekijken. Nederland 1 om precies te zijn, toevallig ook nog een zender waar ik heel zelden naar kijk en dan alleen in de vroege ochtend. Ik kon wel huilen, maar aangezien het alleen om niet-werkend internet en televisie ging deed ik het niet.

Ik pakte mijn telefoon en belde onmiddellijk naar mijn internet- en televisieprovider om een storing te melden. Tenslotte had de stroom van mijn modem halen totaal niet het gewenste effect gehad en kon ik geen andere slimme oplossingen meer bedenken. Een vriendelijke jongen stond mij te woord en opeens sprak hij nogal bevreesde woorden: "Ik mag u niet verder helpen, meneer. Het ziet er naar uit dat u afgesloten ben vanwege achterstallige betalingen." De schrik sloeg om mijn hart. Weken hoor je niets van die lui, betaal je netjes de rekeningen (soms een dag of wat te laat, maar betaald waren ze) en dan krijg je dit te horen. Ik werd doorverbonden naar de administratie voor opheldering.

Dit keer kreeg ik een jongedame te spreken. Vriendelijk zal ik haar niet noemen aangezien het gesprek een hele bizarre wending aannam na een tijdje. Ze begon heel vriendelijk en behulpzaam. Al heel snel had ze de zogenaamde achterstallige betalingen erbij gezocht en kon ik wederom beginnen met mijn uitleg dat ze allang betaald waren. Ik had zelfs de bewijzen naar hun deurwaarder gezonden! Nu bleek dat zij die informatie ook kon inzien en ik dacht het snel opgelost te hebben, maar opeens kwam de administratieve chaos van mijn internet- en televisieprovider lelijk om de hoek kijken. De bewijzen waren volgens hen helemaal geen bewijzen, want die betalingen waren weer verrekend met andere achterstallige betalingen en bleven ze gewoon open staan. Wel sprak de dame aan de andere kant van de lijn de inmiddels legendarisch geworden woorden: "Goh, u heeft wel een heel vreemd betaal-patroon. De meeste mensen met achterstanden hebben gewoon een gat van een maand of wat. Bij u vertoond het overal gaten!" Ik dacht nog dat ze het eindelijk doorhad, dat ik niet het probleem was maar de hele administratie aldaar maar helaas... Ik maakte mij blij met een dode mus, zelfs het uitspreken van mijn gedachte bracht de dame niet van haar stuk.

Ik moest gewoon betalen, want eerder zou ik niet her-aangesloten worden. Op mijn vraag of haar werkgever altijd iedereen zonder een waarschuwing vooraf afsloot antwoordde ze in eerst instantie nog een volmondig "nee" en kreeg ik zelfs een excuus, maar dat trok ze later weer in. Ik moest gewoon betalen en verder niet zeuren. Als ik weer televisie wilde kijken en over het internet surfen kon ik gewoon niet anders en het volle bedrag was het enige juiste bedrag. Ik wist niet wat ik hoorde en als ik niet net een training in gesprekstechnieken had gekregen was ik geen discussie met deze dame aangegaan. Maar ze had pech, heel erg pech. Ik had er de pest in en weet helaas genoeg voor haar veel te veel over het voren van een telefoongesprek in een werkende situatie. Een half uur later liet ik haar maar los. Ik had wel de indruk dat ik haar gigantisch op de kast gekregen had en ze het gesprek nog lang zou heugen, maar dat kan ik ook verzonnen hebben. In ieder geval was ik een hoop frustratie opgeroepen door haar werkgever kwijt en kon ik weer verder. Gedwongen de zogenaamde achterstallige betaling voldoen bijvoorbeeld, waarvoor ik gelukkig de computer van mijn moeder voor mocht gebruiken. Internetbankieren is namelijk heel handig, maar alleen als je internet ook daadwerkelijk werkt.

En toen begon het afwachten. Wachten tot ik weer internet en televisie had, waarbij gisteren het grote dieptepunt was. Gisteren had ik opeens helemaal niets meer toen ik thuiskwam. Zelfs de ene zender die ik nog wel had bleek te zijn verdwenen. Internet deed het zelfs langzaam niet meer en mijn huis was opeen stiller dan ooit. Verlaten wil ik het niet noemen, maar stil was het wel. Gelukkig ben ik net bezig om de hele serie van Buffy the Vampire Slayer te kijken dus heel erg was geen televisie en internet ook weer niet. Nu kon ik tenminste lekker opschieten en tot diep in seizoen vijf doordringen. Het leven was al goed en daar kan zelfs bovenstaande onzin niets aan veranderen.

Londen, Throbbing Gristle en Tate

2009-05-30T17:14:00.000+02:00

Sommige mensen zeggen dat toeval niet bestaat. Er zijn ook mensen die zeggen dat het enige toeval dat bestaat de toevallen van je oma's hond zijn, maar dat geld alleen als je oma een hond heeft. Mijn oma leeft niet meer en daarbij heeft ze altijd katten gehad. Toevallen hadden zij niet echt en daarbij wil ik best geloven dat toeval bestaat. Ik maak het namelijk regelmatig mee, maar dan noem ik het gewoon geen toeval. Alleen een gelukkige samenloop van omstandigheden.

Zo heb ik al een flink aantal jaren de band Throbbing Gristle op mijn lijstje van bands die ik ooit live zou willen zien staan. Vandaar dat ik ook zo blij als een kind was toen ik in 2000 hoorde dat ze weer bij elkaar gekomen waren en met nieuw materiaal op de proppen kwamen. Dat ze daarbij ook nog eens gingen optreden was helemaal zalf voor de oren, alleen moesten ze nog ergens in de buurt gaan optreden maar dat wil maar niet gaan lukken. Op de een of andere manier is het nog nooit iemand gelukt om Throbbing Gristle naar Nederland te halen. Ik denk ook niet dat het iemand gaat lukken of dat iemand er zelfs maar toe bereid is. In ieder geval zag ik ze al tot in de eeuwigheid blijven staan op het lijst van bands die ik live zou willen zien. Net als Pink Floyd in de originele bezetting (dat is in mijn ogen mét Syd Barrett), maar aangezien er inmiddels twee zijn overleden zal dat nooit meer gebeuren. En eerlijk gezegd zag ik TG hetzelfde lot beschoren zijn.

Maar het lot weet anders te beslissen. Volgende maand gaan we een weekendje naar Londen. Fantastische stad met gratis musea en veel gelegenheid om te winkelen. Genoeg leuke dingen te doen in Londen en de twee dagen dat we zouden gaan hadden we al volgepland. Tot ik vorige week gebeld werd op mijn werk. Mijn lieve vriendin had even het nachtelijke leven van Londen geprobeerd uit te zoeken in de hoop dat er ook nog wat leuks zou gebeuren. Ik denk dat je wel kan raden wat haar woorden waren, dus hoef ik ze hier niet te herhalen. Maar het komt er nu op neer dat de twee dagen verlengt is met een dag extra om een optreden van Throbbing Gristle mee te maken. Ze staan gewoon in Heaven op te treden. Toepasselijke naam ook nog een keer.

Toch houdt het hier niet mee op. Het toeval wilde dat er nog veel meer interessants te doen is in het weekend dat wij in Londen zijn. Uiteraard kan een weekendje Londen niet compleet zijn met een extended bezoek aan het Tate Modern. Dit stond al ver van te voren ingepland. Een beetje broodnodige berg kunst inademen is altijd verfrissend en aangezien ze in Engeland van mening zijn dat kunst voor iedereen toegankelijk moet zijn hoef je ook niet krom te liggen. Het is gewoon gratis, zoals het hoort. Alleen de tentoonstellingen en aanverwante dingen zijn gratis. Nu zijn de tentoonstellingen van het Tate op zich wel interessant, maar niet iets waar ik heel warm voor wil lopen. Tot ik las welke tentoonstelling ze net geopend hebben wanneer wij in Londen zijn. Een van de grootste overzichtstentoonstellingen van de Futuristen staat gepland bij het Tate Modern. Precies als wij daar zijn is de tentoonstelling net een goede week bezig. Je begrijpt dat ik dat niet onbedoeld en koud voorbij kan laten gaan.

Opeens wordt het weekendje weg, gewoon even gezellig er een paar dagen tussenuit met mijn lieve vriendin, tot een weekend van gedenkwaardige gebeurtenissen. Ik heb er nu al zin in en dat ik het mee mag maken met mijn geliefde is alleen maar een extra kers op de feestvreugde. Nog een maand te gaan en we tellen rustig af.

Insomnia in de nacht

2009-05-24T12:21:00.001+02:00

Een groen knipperend licht hield mij uit de slaap. Mijn wekker leek op hol geslagen te zijn, maar het was niet meer dan een droombeeld. Mijn wekker stond rustig als altijd op mijn nachtkastje. De enige activiteit die het ontwikkelde was het doorgeven van de tijd en hopelijk zou het ding ook nog op tijd afgaan wanneer de tijd gekomen was. Ik had de wekker gezet, waarom weet ik eigenlijk nog steeds niet. Eigenlijk zou ik gewoon kunnen uitslapen. Het is tenslotte weekend, maar ik had de wekker gezet. Om een dagritme te creëren of om gewoon eens vroeg op te staan in plaats van veel te laat en net zo moe. En precies om die reden baalde ik er flink van dat ik door een groen knipperend licht ontwaakt was.

Ik keek de kamer rond. Niets, alleen een grote donkerte om mij heen. Het groenige weerschijnsel dat de cijfers van mijn wekker vormde kon de duisternis niet doordringen. De cijfers was het enige wat duidelijk zichtbaar was in de kamer, maar ik keek niet naar ze. Ik wilde niet weten op welk tijdstip in de nacht ik ontwaakt was. Het was al erg genoeg dat ik überhaupt ontwaakt was. Waar was dat groene knipperende licht dat ik gezien had in mijn slaap? Het naargeestige licht waardoor ik gedwongen werd wakker te worden. Waar was dat ding? Nogmaals keek ik de duisternis door en zag niets. Geen vreemd licht, geen knipperingen in de duisternis. Helemaal niets behalve de donkerte van nacht. Ik legde mijn hoofd weer neer op het kussen en sloot mijn ogen. Hopelijk zou de slaap snel komen, ik hoorde de wekker in mijn hoofd alweer gaan. Weer een nacht met té weinig nachtrust en slaap.

Het vervelende van 's nachts wakker zijn blijf ik de gedachten vinden die ronddwalen in mijn hoofd. Zaken waar ik normaal gesproken geen seconde aan zou denken gaan dan opeens heel belangrijk doen in mijn gedachten. Onzinnigheid als sterven, geluk, goddelijkheden, doodgaan in het algemeen en de mensheid lijken een strijd te moeten voeren over de belangrijkheid. Opeens zie ik mijzelf nadenken over de gebeurtenissen welke mij omringen op dagen dat ik er helemaal niet was. Of juist op dagen dat ik er wel was, maar niet meer aan wil denken. Ik ga denken over zaken waar ik niet over wil nadenken. Fouten die ik in mijn ogen gemaakt heb, dingen die ik anders had moeten doen. Uitspraken die ik gedaan heb en waarmee ik duidelijk mensen wilde kwetsen, maar er niet in scheen te slagen. Zaken en mensen die ik verwaarloosd heb in mijn eeuwige zoektocht naar meer wijsheid en gebrek aan inzicht in de intermenselijke omgangsvormen. Het is werkelijk ongelofelijk waar je allemaal over kan nadenken als je midden in de nacht wakker geworden bent. Ik kan op zo'n moment gewoon niet meer van slapen.

Dan te bedenken dat het allemaal kwam door een groen knipperend licht in mijn slaapkamer dat er nooit geweest was. Ik kan niet zeggen dat de stroom in mijn huis uitgevallen was om niet veel later weer aan te springen. En dat verschillende keren achter elkaar. Mijn wekker zou dit verraden hebben. Het zou de tijd vervangen hebben door vier knipperende nullen. Vier knipperende nullen die langzaam meetellen met het verstrijken van de minuten, maar altijd blijven knipperen. Bijna dacht ik dat mijn stroom uitgevallen was, maar de wekker lag stil en zonder beweging. Geen knippering kwam van de display afzetten, niets van dit alles. Het licht dat mij liet ontwaken was niet in mijn slaapkamer. Als het er überhaupt al geweest was. Het kon niet anders dan ik gedroomd had van een groen knipperend licht dat mij liet ontwaken.

Maar was ik dan wel wakker? Ik kon niet anders dan daarover gaan piekeren. Als ik ontwaakt was door een droombeeld kan ik dan wel werkelijk zeggen dat ik ontwaakt was? Ik kon net zo goed dromen dat ik wakker geworden was en in mijn slaapkamer lag te piekeren over het feit dat ik ontwaakt was. Een gekmakende gedachte, was ik wakker of droomde ik dat ik wakker was. In beide gevallen was ik zeer gebrand om weer snel in slaap te vallen. Om weer weg te zinken in de duisternis omgeven door slaap en rust. Ik wilde niet in gedachte-cirkels rondspoken. Niet midden in de nacht in ieder geval. Ik wilde slapen en niet denken aan een gedroomd licht of het idee van slapend wakker te zijn.

Nu ik er zo op terug kijk kan ik alleen maar lachen. De situatie was te ergerlijk om serieus over te blijven. De rest van de nacht heb ik wakker gelegen. Liggen piekeren over triviale zaken en dingen die er verder ook totaal niets toe doen. Ik had na vijf minuten wel door dat ik klaarwakker was, dat de droomwereld mij al lang en breed verlaten had. Maar de gedachten bleven. Het piekeren ging onverminderd door. Misschien niet meer over het feit dat ik dromend wakker kon zijn of wakker om te dromen, maar er bleven genoeg onderwerpen over. De nacht is een vruchtbare grond om de meest vreemde verbanden te leggen. Hele scenario's wandelen door mijn hoofd. Ik behandel zaken die ik hier verder niet wil bespreken, maar in mijn wereld zeer belangrijk lijken te zijn. Maar het ergste zijn de ideeën, de verhalen die ik 's nachts verzin als ik wakker lig van de slaap. Prachtige fabels vormen zich in mijn hoofd die uiteindelijk niets meer dan gebakken lucht van vergetelheid bleken te zijn. Zelden kan ik mij zo'n verhaal herinneren en dan weet ik weer dat ik voor niets wakker heb gelegen. Dat ik mijzelf weer gekweld heb met slapeloosheid en volledig loze gedachten. Mijn eerste bak koffie is dan een ware zegen. Het teken dat de dag begonnen is. Met mijn eerste bak koffie voel ik het leven weer terugstromen, alleen zou ik soms willen dat ik de verhalen ook op die manier kon terughalen.

Schaatsmuziek

2009-05-08T21:37:00.000+02:00

"Maakt u ook schaatsmuziek?" vroeg de man in de straat. Niemand gaf hem antwoord. Iedereen liep hem voorbij, alsof hij een paria was. Een smet op de maatschappij die zo snel mogelijk weer vergeten moest worden. Zo voelde hij zich op dat moment. Niemand wilde hem helpen, niemand wilde zijn vraag op een normale manier beantwoorden. Meestal liepen de mensen gewoon door en als ze al stil bleven staan om naar zijn vraag te luisteren was het antwoord steevast dat hij het eens bij de ijsbaan moest proberen. Bij de ijsbaan zouden ze het zeker wel weten. De man in de straat vroeg zich op dat soort moment af of deze mensen wel konden nadenken. Waar zou hij als eerste heengaan als hij schaatsmuziek zou zoeken, dat is toch de ijsbaan. Dé uitgelezen plaats waar schaatsmuziek gespeeld zou kunnen worden, maar ook daar werd hij vreemd aangekeken. Ze wezen naar de muziekinstallatie. "Muziek om op te schaatsen" zeiden ze dan en hij liep elke keer weer teleurgesteld weg. Zo ging het nu al maanden.

Sinds de dood van zijn vader, nu bijna een jaar geleden, was de man in de straat op zoek naar het fenomeen schaatsmuziek. Zijn vader had hem erover verteld, al sinds hij klein was kon zijn vader prachtig vertellen over schaatsmuziek. Niet dat zijn vader ooit schaatsmuziek gehoord had, want het was nogal bijzonder maar zijn vader wist de meest prachtige verhalen over schaatsmuziek te vertellen. Vooral het verhaal dat wanneer je schaatsmuziek draaide terwijl je met ondergebonden schaatsen over een ijsbaan zoefde je in een andere wereld kon komen. "Niet letterlijk natuurlijk!" zei zijn vader er altijd bij. De muziek en het schaatsen in combinatie brachten je in een trance, een totaal andere staat van bewustzijn waarin je bijna met de Goden kon communiceren. De wereld zou geheel anders worden wanneer je schaatsmuziek hoorde. De man in de straat dacht met weemoed terug aan de gesprekken met zijn vader. Eigenlijk had zijn vader sinds zijn jeugd niet meer over schaatsmuziek gesproken, maar het was altijd blijven hangen. Altijd was er een onuitgesproken verlangen geweest om ooit te luisteren naar schaatsmuziek terwijl hij over het ijs zoefde. Schaatsen kon hij dan ook op zeer jeugdige leeftijd, al kreeg hij nooit echt de smaak te pakken. Er bleef altijd dat gemis.

Maar hij zag zich al helemaal over het ijs gaan. Zijn lange jas, welke hij doorgaans eigenlijk altijd droeg zou wapperen in de wind. Niet dat hij keihard over het ijs zou racen, maar de combinatie met de schaatsmuziek en schaatsen bracht hem altijd tot het idee dat zijn jas zou gaan wapperen. Als hij ooit schaatsmuziek zou vinden liet hij een windmachine langs de kant plaatsen om dit idee ook werkelijkheid te laten worden. Het was wel een poëtisch idee vond de man in de straat. En terwijl hij zo verder nadacht en fantaseerde over schaatsmuziek zette hij zijn zoektocht door. Overal waar hij kwam, al was het maar in de supermarkt om boodschappen te doen, vroeg hij de mensen of ze ooit wel eens van schaatsmuziek hadden gehoord. Soms vroeg hij of ze het maakten, maar meestal bleef hij bij zijn eerste vraag. Hadden ze wel eens gehoord van schaatsmuziek. Niemand kende het, helemaal niemand. Muziek om bij te schaatsen was er genoeg, maar dat was gewoon muziek. Muziek die je op de radio hoorde, op popfestivals en andere plaatsen. Dat was niet hetzelfde en altijd weer teleurgesteld liep de man in de straat naar huis.

Jaren gingen voorbij. Jaren waarbij de man in de straat hele reizen maakte om maar elk splintertje gerucht na te pluizen, maar altijd kwam hij met lege handen thuis. Nergens was schaatsmuziek te vinden, niemand had er zelfs ooit van gehoord. Al was dat laatste door de zoektocht van hem niet helemaal meer waar, massa's mensen hadden inmiddels vernomen van het bestaan van schaatsmuziek. Ze hadden gehoord dat hij er naar zocht en de laatste tijd kreeg hij steeds vaker een andere reactie. Mensen begonnen met de "schaatsmuziek-man" te noemen. Ze vertelde hem dat ze van zijn zoektocht gehoord hadden, maar nog steeds wist niemand hem te leiden naar het kleinood dat hij zocht. Maar de mensen waren blij dat ze hem tegengekomen waren. Ze hadden de schaatsmuziek-man gesproken en dat was in hun ogen heel bijzonder. De man in de straat kon er niet om lachen, hij wilde alleen maar zijn zoektocht volmaken. Eén keer in zijn leven wilde hij de ervaring meemaken waar zijn vader hem in zijn jeugd over verteld had. Hij wilde de andere staat van bewustzijn meemaken. Hij wilde de Goden zien en waar mogelijk aanraken. Hij begon te beseffen dat schaatsmuziek een obsessie geworden was.

Toch ging hij door met zoeken. Wat moest hij anders. Op het sterfbed van zijn vader had hij zichzelf de belofte gedaan om nu daadwerkelijk op zoek te gaan naar schaatsmuziek en de ervaring van zijn leven mee te maken. Hij kon nu toch niet meer terugkrabbelen. Wat moesten de mensen op straat wel niet van hem denken? En daar ging hij weer, op zoek naar de achtergronden van een of ander vaag gerucht dat iemand drie tonen muziek had gehoord die best schaatsmuziek hadden kunnen zijn. Weer op zoek, weer op reis en weer teleurgesteld thuiskomen. De man in de straat werd er moedeloos van, maar gaf niet op. Hij zou niet opgeven.

Ergens midden in een week, volgens mij was het donderdag, kreeg de man in de straat weer een gerucht te horen. Alleen was dit gerucht anders. Nu had niet iemand drie of vier tonen gehoord van iets dat misschien schaatsmuziek had kunnen zijn. Neen, iemand had in een obscuur antiekzaakje een 78-toeren elpee gezien waar op de hoes "Schaats-Muziek" gekrabbeld stond. Nu was volgens diegene het woord "hoes" ook veel gezegd, meer dan een witte papieren bescherming voor de elpee binnenin was het niet. Maar het scheen dat de elpee zelf nog in puike conditie was en de groeven zagen er totaal anders uit dan normale elpeegroeven. Degene die hem gezien had wist bijna zeker dat dit om originele schaatsmuziek ging die op de bakelieten-schijf was geperst. Hij gaf de man in de straat het adres van de antiekwinkel. Met kloppend hart en een beetje zenuwachtig liep hij naar het winkeltje. Zodra hij de ander had uitgehoord was hij op weg gegaan. Zo was het altijd gegaan en vandaag zou niet anders zijn. Als hij een gerucht hoorde ging hij er onmiddellijk op af. Hij weigerde tijd te verspillen aan pakken, eten en andere triviale zaken. Zijn zoektocht ging gewoon voor, voor alles en iedereen.

Het winkeltje was makkelijk gevonden, als je het adres maar hebt. Weggestopt tussen twee kledingwinkels lag een piepklein winkeltje met één etalage. "Antiek" stond er in gotische letters opgeschreven en de etalage lag gevuld met spulletjes uitgestald op een mooie, maar waarschijnlijk oude kast. Toen hij door de ruit naar binnen keek zag hij enkele schilderijen van gevogelte langs de muur. Een paar stoelen die eronder stonden en nog meer kasten. Het zag er netjes uit, in de zin dat het er niet stoffig was of zo'n tweedehandswinkel-uitstraling had. Het was gewoon een antiekzaak zoals je er vele van hebt. Klein met mooie spullen. De man in de straat duwde de deur open en liep naar binnen. Boven zijn hoofd klingelde een bel om zijn binnenkomst aan te kondigen bij de winkelbediende. Niet dat hij hem niet opgemerkt zou hebben. De winkelbediende zat rustig op een stoel achter zijn toonbank te wachten op de komst van klanten. "Goedemiddag!" De man in de straat nam gelijk het woord. "Ik hoorde dat u 78-toeren elpees verkoopt. Klopt dat?" De winkelbediende beantwoorde zijn groet met een hartelijk goedemiddag en wees naar een schap achterin de winkel. Op een lage kast stond een kist met elpees in witte papieren hoezen. Dat moest het zijn. De man in de straat liep vol verwachting naar de bak en liet zijn vingers over de hoezen glijden. "Zou het eindelijk..."

Heel voorzichtig begon hij de elpee te bekijken. Eén voor één liet hij de door zijn vingers gaan en na een stuk of drieëntwintig gezien te hebben zag hij opeens de elpee waar hij voor gekomen was. "Schaats-Muziek" stond er in een stevig handschrift op geschreven. De hele papieren hoes was er voor gebruikt, van de linker naar de rechterkant. De schrijver wilde geen misverstanden laten verstaan wat er op de elpee zou staan. Dit was schaatsmuziek. "Dit is schaatsmuziek!" sprak de man in de straat zachtjes in zichzelf. Hij durfde niet eens verder te kijken naar de elpee zelf, maar hij wist dat hij zou moeten. Al veel te vaak was hij op deze manier in het ootje genomen en dat liet hij niet nogmaals gebeuren. Met trillende handen pakte hij de elpee uit de bak en liet voorzichtig de zwarte bakelieten schijf uit de hoes glijden. In één oogopslag zag hij het verschil in de groeven. Dit was absoluut geen normale elpee met muziek. Dit was iets bijzonders. De man in de straat wist het zeker, hij had eindelijk zijn felbegeerde schaatsmuziek gevonden. Eindelijk had hij wat hij al die jaren aan het zoeken was. Eindelijk kon hij de ervaring van zijn leven gaan meemaken. Zonder te morren betaalde hij de vijfhonderd euro die de man voor de elpee vroeg. Volgens hem was het iets heel bijzonders, de muziek was niet alleen bijzonder en iets wat nog nooit een normaal mens gehoord had maar er was maar één exemplaar van die elpee. Het exemplaar wat hij nu in zijn handen hield.

In een plastic tasje gestopt kreeg de man in de straat de elpee mee naar huis. Bijna beschouwde hij het tasje als iets godslasterend voor zoiets bijzonders, maar hij wist ook niet hoe het anders mee naar huis genomen moest worden dus liet hij het erbij. Met kloppend hart en in een soort van gespannen opwinding ging hij op weg naar huis. De mensen op straat zagen aan zijn gezicht dat er iets veranderd was. Verschillende mensen spraken hem aan: "Schaatsmuziek-man, is het waar? Heb je het eindelijk gevonden?!" Hij kon eigenlijk alleen maar knikken. Bevestigend knikken. Ja, hij had het gevonden en dan lachte hij. De mensen op straat lachten met hem mee. Hij had eindelijk zijn zoektocht kunnen afronden. Na al die jaren had hij eindelijk gevonden wat hij zolang zocht. De mensen waren blij voor hem.

Ze wisten ook van zijn plannen. Dat hij de muziek wilde horen terwijl hij schaatste over een ijsbaan met zijn lange jas wapperend achter hem aan. Iets wat waarschijnlijk weer een hele tijd zou kunnen gaan duren voordat hij het voor elkaar gekregen had. Tenslotte was de man in de straat niet een van de rijkste personen op aarde en de mensen wilden hem helpen. In zijn buurt organiseerden ze een tombola met een jaarmarkt eromheen zodat ze geld konden inzamelen. Geld dat zijn wens in vervulling zou laten gaan. De man in de straat zag dit allemaal aan en voelde zich ontroert. Hij wist niet dat hij zo'n indruk op de mensen had achtergelaten, maar hij was blij met elk beetje hulp. Dat was hij al jaren, wanneer iemand hem weer een tip gaf over een gerucht. Nooit was hij boos geworden op iemand als zijn zoektocht weer op niets uitgelopen was. Hij zie altijd dat het niemand schuld was dat hij perse op zoek moest gaan naar schaatsmuziek en dat hij al blij was dat mensen met hem wilde meezoeken, al was het op kleine schaal. Maar dit, deze inzamelingsactie gaf hem werkelijk het gevoel dat de mensen echt om hem gaven. Dat zijn zoektocht niet zinloos was geweest en dat het een goede zaak was dat hij nooit opgegeven had. Hoe vaak had hij niet in de verleiding gestaan? Nu was hij blij dat hij doorgezet had en met behulp van al deze mensen zou zijn droom binnen aanzienlijke tijd in vervulling gaan.

Dat het de volgende dag al was kon niemand bedenken. Een eigenaar van een ijsbaan had gehoord van de tombola en alles wat eromheen georganiseerd was zodat er geld opgehaald kon worden om de schaatsmuziek-man's droom in vervulling te laten gaan. Geheel belangeloos had hij zijn ijsbaan ter beschikking gesteld voor enkele uren. Ook hij wilde deelgenoot zijn aan het in vervulling gaan van iemands levenswens en daarvoor wilde hij best wat inkomsten voor mislopen. De man in de straat wist niet wat hij hoorde. Nog nooit had hij zoiets meegemaakt. Dat mensen zoveel deden voor hem, voor gewoon iemand net zoals zij.

Alles was perfect die dag. De ijsbaan lag er mooi glad bij, langs de kant stond een windmachine te blazen die zijn jas mooi deed wapperen. Hij hoefde er niet eens voor te bewegen. Zelfs in stilstand wapperde zijn jas. Langs de kant stonden alle buren, kennissen, mensen die hem geholpen hadden in zijn zoektocht en allerhande andere belangstellenden. Het was druk. Iedereen wilde de schaatsmuziek-man zijn zoektocht zien volmaken. Iedereen wilde zien hoe hij zou schaatsen terwijl de schaatsmuziek speelde. Zoiets maakte je maar één keer in je leven mee en als je het gemist had was het weg.

De man in de straat keek rond, zijn jas wapperde achter hem aan terwijl hij zijn eerste rondje over het ijs schaatste. Hij gaf een teken dat de muziek opgestart kon worden. Heel voorzichtig liet iemand de naald van de platenspeler op de plaat zakken. De muziek begon. Nog nooit had iemand zulke muziek gehoord, het was prachtig en afgrijselijk vreemd tegelijkertijd. Niet onaardig, maar iets wat ergens niet helemaal lekker zat. Vandaar dat het natuurlijk nooit aangeslagen was, was de algemene gedachte over de muziek. De man op de schaats had hele andere gedachten. Hij schaatste rond terwijl de muziek speelde. Hij zou de trip van zijn leven krijgen. Een ervaring die hem naar de Goden zou brengen en verder. Dit zou hij zijn leven niet meer vergeten. Hierna was hij een ander mens. Dat waren zijn gedachten toen hij de eerste tonen hoorde, maar voor hij er erg in had vervlogen de gedachten. Hij voelde helemaal niet. Alleen de wind die om hem heen vloeide en de vreemde muziek die door de ruimte schalde. Geen andere staat van bewustzijn, geen blik op de Goden. Helemaal niets. Alleen schaatsen en zeer vreemde muziek. Muziek die wel mooi was, maar ergens ook de gehoorgangen wist te irriteren. Compleet verbijsterd bleef hij rond schaatsen terwijl de elpee helemaal afgespeeld werd. Onze schaatsmuziek-man.

Koninginnedag 2009

2009-05-01T21:52:00.001+02:00

Wat moet je er eigenlijk over zeggen? Of nog beter gezegd... moet je er überhaupt wel iets over zeggen? Aan mij moet je het niet vragen. Gisteren was ik met mijn telgen en lieve vriendin niet aanwezig om het nieuws van gisteren mee te krijgen. Wij waren net als vele Nederlanders bezig om over de straten te slenteren langs uitgestalde rommel, troep en oude spullen die van eigenaar willen wisselen. Dat is wat Koninginnedag, de 30e van april voor mij ook is. Gewoon een dag waarop kinderen en andere mensen straffeloos op kleedjes langs de kant van de weg kunnen gaan zitten om van hun oude, afgedankte en niet gewenste spullen af te komen. Het merendeel van de spullen is ook daadwerkelijk rotzooi, maar heel soms zit er wel iets leuks tussen. Het is altijd zaak om even te kijken. Stel je voor dat je iets leuks gemist heb doordat je binnen bent blijven zitten...

Dit jaar was net als vorig jaar, alleen waren dit jaar mijn telgen mee maar we gingen naar Amsterdam. In Amsterdam gebeurt het tenslotte allemaal en dat mogen we nooit vergeten. Nu hadden we van te voren al de beslissing genomen om naar het Vondelpark te gaan. Daar gebeurt het weer allemaal op het gebied van kinderen en zooi die kinderen proberen van de hand te doen. Daarbij was dit jaar het eerste jaar dat het Vondelpark weer volledig (soort van) toegankelijk was en ik was ergens ook wel benieuwd hoe het park er tegenwoordig bij lag. Enig probleem met het laatste was alleen de grote hoeveelheid mensen die waarschijnlijk hetzelfde idee hebben gehad, in ieder geval heb ik weinig van het vernieuwde park kunnen opvangen. Overal waar ik maar keek zag ik massa's mensen, het merendeel ook nog in een of ander oranje wangedrocht gekleed ook.

Alleen zagen we niet wat ik wel verwacht had. Namelijk uitgestalde kinderzooi en aanverwante troep van hun ouders die op grote uitgespreide dekens en lakens over de grond lag. Er waren wel kinderen en een enkele ouder die rommel aan de man probeerde te brengen, maar er waren ook veel lege plaatsen. Heel veel lege plaatsen zelfs. Het was zo erg dat ik er een opmerking over durfde te maken. Een opmerking als "Koninginnedag is niet meer wat het geweest is, als het zo doorgaat is het over een paar jaar geheel overleden...." Een beetje sikkeneurig liepen we door de compleet vernieuwde paden van het Vondelpark. Het begon er naar uit te zien dat het hele begip van een vrijmarkt totaal op niets begon uit te lopen. Ik zag al hele volksstammen kinderen hun oude rommel gewoon in de prullenmand mieteren in plaats van te bewaren om op de enige dag dat het mag te verkopen aan onwetende ouders en andere kinderen. Voor mij was Koninginnedag zo goed als gestorven toen we een groot gebrek aan uitgestalde spullen zagen. Het was nu werkelijk een feest van oranje idioten en hun inname van bier geworden. Dronken idioten in oranje kleding die hard schreeuwend en luidruchtig door de straten zwierven op de 30e dag van april. Ik begon al te verlangen naar volgend jaar waarop ik heerlijk rustig thuis zou blijven. Tenslotte is het enige leuke aan Koninginnedag het hele idee van vrijmarkt en de uitgestalde spullen, maar als die er niet meer zouden zijn... Dan heeft het überhaupt geen zin meer.

Die gedachten achtervolgde mij terwijl we een tentje binnenliepen om een hapje te eten. Onderwijl we stonden te wachten op de patat en bijbehorende broodjes hoorde ik een nieuwslezer spreken over een of andere tragedie. Ik keek op. Een tragedie? Doordat we al een hele tijd door het Vondelpark hadden gestruind wisten we totaal niet wat er in de wereld gebeurt was. Niet dat we de enige waren die totaal niet op de hoogte waren, hele volksstammen liepen nog onwetend door het park en de straten. Opeens werd het mij duidelijk waarom er zo weinig kinderen, ouders en uitgestalde zooi waren. Vele mensen met spullen waren natuurlijk al ingepakt en weggegaan. Waarschijnlijk om het nieuws te gaan volgen of op een andere manier een bijdrage te leveren aan het idee van sympathie leveren. Voor het eerst in de geschiedenis van Koninginnedag had iemand besloten om met een auto op de menigte in te rijden. Kans is groot dat de bedoeling iemand van de Oranje Nassau's te verwonden met deze poging is natuurlijk aanzienlijk, maar daar is nooit zekerheid over gekomen. Zal ook nooit meer zekerheid over komen, maar dat terzijde. Mijn eerder bedachte redenen om Koninginnedag geheel dood te verklaren bleken allemaal op een gebrek aan informatie te liggen. Wie had ook kunnen verzinnen dat zoiets zou kunnen gebeuren op een dag als deze. In Apeldoorn nog wel. Gelukkig wisten we nog iets te maken van de resterende dag, al werd het niet meer hetzelfde.

Inmiddels zijn we een dag en een dode verder. Overal op internet en andere plaatsen beginnen de meningen te rijpen en krijgen ze een stem. Niemand mag zeggen dat het een goede zaak is dat iemand eindelijk eens tegen het hele idee van een Koningshuis optreed en dat ga ik ook niet doen. Ik mag dan een republikein in hart en nieren zijn, dat wil niet zeggen dat ik het Koningshuis iets naars toewens. Waarom zou ik ook, het zijn net als mij ook maar mensen. Niet meer en niet minder. Daarom is het ook een tragedie voor wat er gebeurt is in Apeldoorn, niet voor de mensen van het Koningshuis maar voor de getroffene. De mensen die op straat kwamen te liggen en hun familieleden. Maar het is ook een tragedie voor de bestuurder van de auto. Niet dat zijn daad daarmee minder erg wordt, maar hij is al veroordeeld voordat hij maar ooit zijn zegje heeft kunnen doen. De algemene tendens is dat hij moet hangen voor zijn daad. Hij moet een vreselijke dood sterven voor wat hij heeft gedaan. Niet dat iemand precies weet wat hij heeft gedaan, iedereen gaat er maar van uit dat ze het weten. De bestuurder is fout en hij moet boeten. Op zich hebben ze gelijk, als iemand zo'n gruwelijke daad begaat dient diegene daarvoor gestraft te worden. Maar we zullen nooit weten waarom hij het gedaan heeft.

Misschien was het gewoon een fout. Verloor de beste man gewoon de macht over het stuur, wist hij niet hoe te remmen of had hij totaal geen rijbewijs noch enige kennis van autorijden. Allemaal mogelijkheden die van verzachtende omstandigheden kunnen spreken, al acht ik de kans dat dit daadwerkelijk waar is ook zeer klein. Maar hoe je het ook wendt of keert, onfortuynlijk ongeluk buiten beschouwing latend, ik vind niet dat we hier kunnen spreken van een daadwerkelijke aanslag op wie dan ook. Het was meer een wanhoopsdaad. Wie stapt er dan ook in een Suzuki Swift om dwars door een menigte te rijden met de bedoeling om een paar mensen in een open touringcar te raken. Zoiets doet geen normaal-denkend mens. Sterker nog, een normaal-denkend mens die zo'n plan wil uitvoeren zal een stuk stevigere wagen nemen. Iets van een Hummer bijvoorbeeld, dat is tenminste een auto waarmee je dingen kan raken. Raken en zorgen dat het pijn doet. Maar een Swift.. Het was nog zijn eigen auto ook. Daarmee zeg je eigenlijk alles al, het was een wanhoopsdaad. Waarschijnlijk van iemand die zelfmoord wilde plegen, iemand die niet alleen dood wilde gaan en toch nog herdacht wilde worden.

Ondanks alles ben ik toch weer bezig om aannames te maken. Aannames waarom iemand met een auto op een samenscholing zou willen rijden. Ik moet daar niet over nadenken. Wat veel belangrijker is dat half Nederland nu op de kop staat omdat iemand een aanslag probeerde te plegen op de leden van de familie van Oranje Nassau. Niet de mensen die overhoop gereden zijn zijn belangrijk, maar juiste de plaats waar het gebeurt is. Er waren bekende Nederlanders bij betrokken en opeens wordt het dan erger. Erger dan het normaal al is, alleen is er nu een soort familielid bij betrokken. Het Koningshuis is van ons allemaal dus maakt zo'n gebeurtenis veel meer indruk. Sommige mensen zeggen al dat Koninginnedag nooit meer hetzelfde zal zijn. Persoonlijk vind ik dat een beetje onzin, het leven gaat door en ondanks dat er doden zijn gevallen heelt de tijd wel wonden. Wie weet andere wanhoopsdaden nog op te noemen? De gijzeling van de Philipstoren weet ook bijna niemand meer te herinneren. De treinkaping in de jaren zeventig? De vader die met zijn kinderen onder de trein springt? Allemaal zaken die weggezonken zijn in het collectieve geheugen en deze gebeurtenis is geen ander lot beschoren. Tenslotte zullen we nooit weten wat de achterliggende redenen waren om zoiets te doen. Dat maakt het allemaal veel meer ongrijpbaar en daardoor zullen we het sneller willen vergeten.

Volgend jaar zal er weer een Koninginnedag zijn en ook dan zal heel Nederland weer feest vieren. Net als dit jaar zal het weer een vrije dag zijn, een totaal onbelangrijke feestdag omdat er niet echt iets te vieren is maar vrij zullen we zijn. Ik ga mijzelf maar een opmaken voor de komende 5e van mei. Bevrijdingsdag is dan weer aangebroken. Een dag die daadwerkelijk een punt in de vaderlandse geschiedenis aangeeft, maar waar we met alle gemak overheen stappen omdat we geschiedenis liever vergeten. Liever een volledig onbelangrijke dag tot een van de belangrijkste feestdagen uitroepen dan de bevrijding van onze streek herdenken. Ik kan mijzelf nu opeens goed indenken dat mensen overgaan tot wanhoopsdaden. Vraag mij alleen af waarom het niet vaker gebeurt. Gelukkig niet vaker gebeurt...

Schaamteloze internetz-zelfpromotie

2009-04-29T17:50:00.001+02:00

Zoals we allemaal wel weten is het internetz een van de grootste bergen onzin die er bestaat, alleen de televisie zelf gaat nog veel verder in de onzinnigheid omdat je daarbij alleen maar mag kijken. Enige vorm van invloed is niet op de buis uit te oefenen, dan is het internetz nog een beetje interessanter omdat je daar invloed kan uitoefenen. Maar goed, dat neemt niet weg dat het een grote berg onzin blijft met allerlei onzinnige dingen op op te doen. Bloggen bijvoorbeeld, maar daar kom ik ooit nog wel een keer op terug. Weest gerust, ik kom er echt een keer op terug.

Maar naast het bloggen wat ik wekelijks wel een keer of wat doe heb ik ook maar een Twitter-account aangemaakt. Waarom? Simpel, er is werkelijk niets stompzinniger dan de mogelijk hebben om elk moment van de dag een zin van honderdveertig letters te typen om mensen mee te vermaken. Of eigenlijk is het bedoeld als een mogelijkheid om iedereen in je omgeving en ver daarbuiten te laten weten wat je aan het doen bent op elk moment van de dag, maar eerlijk gezegd heb ik niet eens woorden voor de volledige loosheid hiervan. Ik kan dat dan ook niet en om die reden gebruik ik twitter om zinnen neer te schrijven. Zinnen die verschijnen in mijn hoofd als ik de mogelijkheid om honderdveertig letters neer te typen zie.

Uiteraard volg ik ook weer mensen op twitter, want dat is dan weer leuk en het geeft wel eens inspiratie tot het schrijven van dingen die ik nooit aan anderen laat lezen. Zo had ik vandaag opeens veel inspiratie tot het schrijven van zinnen en teksten tot ik opeens mijn naam bij een ander zag staan. Een oproep zag ik. Dit zag ik, want schaamteloos mijzelf promoten ben ik natuurlijk ook goed in. Hier is derhalve een plaatje:

Nu kan ik mevrouw Krause natuurlijk geen ongelijk geven, behalve de "aantijging" dat ik aan de LSD of iets dergelijk zou zitten. Dat is natuurlijk absoluut niet zo, drugs gebruiken is iets van het verleden en ik heb geen middelen nodig om teksten uit mijn hoofd te lepelen. Maar dat weet niet iedereen en dat is ook geheel niet nodig. Sommige dingen hou ik liever gewoon geheim. Ik ben het derhalve met mevrouw Krause eens dat iedereen mij zou moeten volgen. Niet alleen is het interessant, het kan ook nog eens leerzaam zijn als je tussen de regels door weet te lezen. Al is dat laatste wel weer moeilijk met iets als twitter omdat het maar honderdveertig letters zijn die de zinnen moeten vormen. Dat laat niet veel ruimte om tussendoor te lezen, maar een beetje vent weet hier wel raad mee en zorgt voor genoeg ruimte om zich heen. Haar heen mag natuurlijk ook.

Tot zover mijn schaamteloze zelfpromotie. Ik ga weer over tot de orde van de dag en mijzelf klaar maken voor de Koninginnedag van morgen. Misschien dat ik daar nog met wat stokken zal zwaaien om de menigte te vermaken, maar dat is van latere zorg. Ik ga eten koken.

Wachten in het ziekenhuis

2009-04-24T19:14:00.000+02:00

Tijdens een rustig avondje televisiekijken gaat opeens mijn telefoon af. Ik kijk naar de display en zie "onbekend" staan. Weer een onbekende beller, dat is waarschijnlijk een of andere verkoper die mij iets wil aansmeren dacht ik nog. Nu ben ik altijd té nieuwsgierig om de telefoon niet op te nemen. Ik neem op en zeg een algemeen "hallo" in het apparaat. Aan de andere kant hoor ik een bekende stem. "Niet schrikken" begint ze "maar ik ben met M. in het ziekenhuis." Niet schrikken! Mijn oudste telg is in het ziekenhuis met zijn moeder. Er is iets gebeurt, iets dat erg genoeg is om in het ziekenhuis te moeten zitten. De schrik slaat om mijn hard. "Er zou toch niets erg gebeurt zijn" denk ik vreemd genoeg nog. Ze gaat verder: "M. heeft zijn arm gebroken." Ik schrik mij nu werkelijk een hoedje. We praten over hoe het gebeurt is en wat verder te doen. Ik snel naar huis toe om mijn jongste telg op te vangen en de dag van morgen af te wachten.

De volgende dag mocht mijn oudste telg namelijk terugkomen om zijn arm te laten zetten. Dat wilde ze die avond niet meer doen doordat de breuk er nogal complex uitzag op de röntgenfoto. Hij had tijdelijk gips gekregen en weer naar huis gezonden. 's Ochtends in alle vroegte togen we naar het ziekenhuis, in het geval van mijn oudste telg kwam het op weer naar het ziekenhuis neer maar erheen gingen we.

In het ziekenhuis begon het al goed. We werden geacht ons in alle vroegte te melden bij de eerste hulp maar daar vonden ze het maar raar dat we er waren. Ze gingen het even navragen. Een half uur later kregen we te horen dat we wel goed zaten, maar we moesten wachten omdat mijn oudste telg overal tussendoor geplaatst moest worden. Hij zou geopereerd worden om zijn arm recht te laten zetten, enkel was er nog geen zicht op wanneer dit zou gaan plaatsvinden. Tenslotte hadden we geen afspraak. Het plan van het ziekenhuis werd ons wel voorgelegd. Eerst zouden we langs de afdeling van de anesthesist gaan om daar alles door te spreken, daarna werden we geacht ons op de kinderafdeling te melden. Daar zouden we kunnen wachten tot er tijd vrijkwam in de operatiekamers. Op zich een plan, een vreemd plan maar als we maar geholpen werden.

Een uurtje wachten later kwam het verlossende woord. We werden verwacht bij de afdeling Anesthesie en voor we het wisten stonden we aan de balie van de chirurgische afdeling. Weer werd het wachten, nu wachten tot we aan de beurt waren. Mijn oudste telg ontdekte een eend in de muur. Iets waarmee we onszelf wel even zoet konden houden tot we op gesprek konden komen. Het gesprek en de wachttijd ging redelijk vlot. Binnen een half uur konden we naar de kinderafdeling om de uiteindelijke operatie af te gaan wachten. Daar ging het wachten weer verder, alleen had mijn oudste telg nu een heus bed en zusters die hem kwamen controleren.

Ergens halverwege het wachten kreeg mijn telg bezoek van een therapeutisch medewerker die hem ging vertellen wat er allemaal ging gebeuren. Met een fotoboek en allerlei voorbeelden legde ze uit hoe de gang naar de operatie ging verlopen. Een zeer goed systeem aangezien het een hoop zenuwen wegnam bij mijn verder zeer rustige telg. Na dit bezoek ging het wachten weer verder, al duurde het nu niet lang meer voordat hij opgeroepen werd voor de operatie. Intussen hadden we al besloten dat ik mee zou gaan naar de operatiekamer. Of beter gezegd hem zou begeleiden naar de operatiekamer, de werkelijke operatie mocht ik niet meemaken (gelukkig maar overigens). Ik werd daarna weer verwacht in de verkoeverkamer zodra hij wakker zou worden. Alles ging goed, met een zuster van de kinderafdeling reden we mijn telg met bed en al naar de operatiezaal waar we in de deskundige handen van de zusters aldaar achtergelaten werden.

Die afdeling vereist van iedereen die binnen wil dat je speciale kleding aandoet. Gelukkig komt dit neer op een rare cape die je over je eigen kleren aandoet en waardoor je er als een volslagen idioot uitziet. Overigens tot groot genoegen van mijn oudste telg die een grote glimlach niet kon onderdrukken toen ik volledig in apenpak naast hem stond. Ik lachte mee en we reden verder de afdeling op. Precies zoals de therapeutisch medewerker had verteld werden alle handeling verricht en voordat ik het wist stond ik weer buiten. De operatie was begonnen en het wachten ging weer verder. Voordat ik de deur van de operatieafdeling gewezen werd vertelde iemand mij dat het een eenvoudige operatie zal worden. Het wachten zou niet lang duren, maar als het om je eigen kind gaat duurt elke minuut uren en het uiteindelijk uur duurde een eeuwigheid.

Ik werd verwacht in de verkoeverkamer waar mijn oudste telg monter rond lag te kijken. Hij was volledig wakker en goed uit de operatie gekomen. Ik vroeg aan de zuster aan zijn bed of de operatie goed verlopen was. Ze dacht van wel, maar wist mij eigenlijk weinig te vertellen aangezien ze er niet bij geweest was. De dokter had helaas genoeg de papieren niet ingevuld waardoor ze ook niets daarvan kon halen. Maar ze dacht dat er geen gekke dingen voorgevallen waren, dan had de dokter het wel ingevuld. Toch gingen de papieren terug naar de operatiekamer, die dokter moest zijn werk goed doen en ook de administratie invullen. Mijn telg en ik gingen weer terug naar de kinderafdeling. Daar werden we geacht te wachten op de dokter die hem geopereerd had en ons kon vertellen hoe zijn arm er voorstond.

Daarbij moest mijn telg ook nog even bijkomen van de narcose in de zin dat ze hem nog even wilde observeren. De ervaring met andere mensen had namelijk geleerd dat men enkele momenten na het ontwaken uit een narcose nog helemaal kon instorten. Dat willen we niet buiten het ziekenhuis laten gebeuren. Weer mocht het wachten beginnen, alleen waren we dit keer niet voorbereid op hoe lang het zou gaan duren. Twee uur nadat we weer terug waren gekomen op de kinderafdeling werd ons verteld dat de dokter binnen een kwartiertje zou komen. De zuster zei nog gekscherend dat het waarschijnlijk een half uur zou worden, maar de dokter kwam eraan. Anderhalf uur later was er nog geen dokter en weer een half uur later (nadat er geïnformeerd was naar het wel en wee van de dokter) nog steeds niemand. Het duurde zo lang dat uiteindelijk de afdelingsarts langs kwam om ons op de hoogte te brengen van de verwikkelingen rond de gebroken arm van mijn oudste telg.

Het bleek dat er ook nog een extra röntgenfoto gemaakt moest worden. Opeens kregen we dat te horen. Nog meer wachten? Gelukkig niet, de afdelingsarts begreep dat we daar weinig zin in hadden en zorgde dat de foto onmiddellijk gemaakt kon worden. We hoefde ook niet te wachten op de uitslag, dat zouden we bij de controle-afspraak verder gaan bespreken. Ik was allang blij, mijn oudste telg nog meer want hij mocht eindelijk naar huis. Eindelijk het ziekenhuis verlaten. Met een afspraak voor volgende week verlieten we het ziekenhuis na een hele dag er gewacht te hebben.

's Ochtends binnen komen en aan het einde van de middag weer weg kunnen gaan, alleen maar voor een gebroken arm. Hoe zouden mensen het hebben die een of andere enge ziekte hebben? Ik kan mij inmiddels zou indenken dat die hele dagen wachten kwijt zijn... En dat de mensen in ziekenhuizen het zo vreselijk druk hebben zal je mij nooit meer horen zeggen. Laat ze eerst efficiënt gaan werken en zorgen dat afdelingen met elkaar gaan samenwerken zodat de patiëntenzorg niet in het gedrang komt. Is het gek als ik zeg dat ik mijn hart al vasthoud over volgende week, wanneer we de controle-afspraak hebben...? Maar goed, het belangrijkste is dat mijn telgen nog allebei gezond zijn en dat de arm van mijn oudste helemaal perfect gaat genezen. Een gebroken arm is vervelend, maar niet dodelijk. Pff.